روسای جمهور آمریکا بدون در نظر گرفتن مرزهای ملی، نظامیان خود را به هر نقطه از جهان اعزام می کنند و در نتیجه قربانیان بسیاری را در این کشورها بر جا می گذارند.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، «رالف نادر» سیاستمدار، نویسنده و وکیل دادگستری آمریکا در یادداشتی در ماهنامه آمریکایی «کانتر پانچ» نوشت: عکس های روزنامه «نیویورک تایمز» در هفته گذشته داستان های متناقضی را روایت می کرد. یکی از تصاویر دو عنصر طالبان را در لباس غیر نظامی و صندل نشان داد که با تفنگ خود در مقابل یکی از وسایل نقلیه به غرامت گرفته شده از سازمان ملل متحد ایستاده بودند. عناصر طالبان چندی پیش بر شهر «قندوز» مسلط شده بودند. تصویر دیگر سربازان ارتش افغانستان را نشان می داد که به طور کامل به سلاح و وسایل نقلیه مدرن مجهز شده بودند.
حدس بزنید که چه کسی برنده است؟ حدود 30 هزار عنصر طالبان در هشت سال گذشته بدون هیچ پشتیبانی هوایی، نیروی دریایی و یا سلاح سنگینی عملکردی 10 برابر بهتر از ارتش و پلیس افغان و بیش از 100 هزار سرباز آمریکایی با مدرن ترین سلاح های جهان داشته اند.
تروریست های داعش از سوریه بر مناطق وسیعی از شمال و غرب عراق - از جمله «موصل» دومین شهر بزرگ این کشور و شهر «فلوجه» - مسلط شده اند. عناصر داعش در عراق و سوریه چیزی در حدود 35 هزار نفر برآورد شده اند. تروریست های داعش نیز همانند جنگجویان طالبان تنها به سلاح های سبک دسترسی دارند.
با وجود شمار بسیار بالای سربازان عراقی تحت حمایت تسلیحاتی آمریکا، حملات هوایی روزانه آمریکا و برنامه های آموزشی مشاوران نظامی آمریکا، داعش هنوز هم کنترل بخش های گسترده ای در سوریه را در دست دارد.
مردم آمریکا حق دارند که بدانند که تمامی این نیروهای نظامی و هزاران میلیارد دلاری که از سال 2003 و 2001 به ترتیب در عراق و افغانستان هزینه شده است، اصلا نتیجه ای به دنبال داشته یا خیر.
قطعا این ناکامی ها در خارج از محدودیت های قوانین بین المللی نیز بدست آمده است. «بوش» و «اوباما» روسای جمهور آمریکا بدون در نظر گرفتن مرزهای ملی، نظامیان خود را به هر نقطه از جهان اعزام می کردند و در نتیجه قربانیان بسیاری را در این کشورها بر جا گذاردند.
آمریکا در این کشورها بیشتر به عنوان مهاجم تلقی می شود. استخدام افراد مسلح با انگیزه و بمب گذاران انتحاری زمانی آسان تر می شود که مهاجمان از کشورهای غربی باشند که در بیش از یک قرن گذشته به جز مداخله، حمله، تجاوز، تلاش برای سرنگونی دولت ها و حمایت از دیکتاتورها سابقه دیگری نداشته اند.
در گذشته راه های مداخله به راه انداختن جنگ های صلیبی بود اما در عصر کنونی، در درجه اول بر هرج و مرج خشونت آمیز تمرکز می شود که همراه با چنین تهاجم هایی تشدید می شود.
این در حالی است که هرج و مرج در افغانستان نیز به حدی می رسد که یک سرباز افغان که ماهانه تنها 120 دلار درآمد دارد، به هر راهی برای افزایش درآمد خود از جمله فروش سلاح متوسل می شود. در سطوح بالاتر، رشوه و اخاذی نیز یک سیستم اقتصادی زیرزمینی در این کشور ایجاد کرده است.
پس از آن، کشتار وحشیانه شهروندان افغان توسط آمریکایی ها دیده می شود - بمباران جشن های عروسی، مدارس و درمانگاه ها با هواپیماهای بدون سرنشین و یا موشک ها. هر چه مردم بیشتر عزیزان خود را از دست می دهند، خشم و نفرت آنها از آمریکا بیشتر می شود.
سیاست های ما (آمریکا) به گسترش شاخه های القاعده دامن زده و گروه های تروریستی جدیدی را در بیش از 20 کشور جهان ایجاد کرده است. در یازده سپتامبر 2001، تهدید تنها از یک گوشه از یک کشور ما را هدف گرفته بود - شمال شرق افغانستان. دیوانگی های بوش / چنی باعث شد انسان های بی گناه به دروغ و با زدن برچسب «تروریست» به زندان «گوانتانامو» در کوبا فرستاده شوند. این اقدامات وجهه آمریکا را در سراسر جهان خدشه دار کرد.
از تمامی این رویدادها می توانستیم جلوگیری کنیم اگر به هشدارهای بازنشستگان و مقامات عالی رتبه نظامی، امنیت ملی و مقامات دیپلماتیک در خصوص تبعات حمله به عراق و واکنش در افغانستان توجه می کردیم. اما رسانه های جمعی و به طور کلی کنگره اجازه می دهند تا دروغ، فریب و لاپوشانی های رژیم بوش تغییر نکند و همانطور که «ران پال» نماینده کنگره آمریکا تاکید می کند: « بوش / چنی با دروغ های خود ما را وارد جنگ عراق کردند.»
بر خلاف برخی ادعاها، طالبان و داعش در «قلب و ذهن» مردم محلی هیچ جایی ندارند. آنها به طرز وحشیانه ای با مردم برخورد می کنند. اما متاسفانه پلیس و ارتش افغانستان نیز برای تامین امنیت مردم تاکنون نتوانسته است اقدامی صورت دهد.
تمام امپراتوری ها شکست می خورند و در نهایت خود را می بلعند. امپراتوری آمریکا نیز از این قاعده مستثنی نیست. نگاه کنید که این جنگ های پر هزینه و پایان ناپذیر چه بر سر سربازان ما و اقتصاد داخلی ما آورده اند و بودجه و خدمات عمومی دولت ما را تضعیف کرده و نگرانی ها را افزایش داده اند.
چقدر برای ما بهتر و کم هزینه تر بود اگر سال ها پیش ما به یک قدرت بشر دوستانه تبدیل می شدیم و به خوبی میلیاردها محروم را تحت پوشش قرار می دادیم.
اکنون برای خروج از این باتلاق باید چه کرد؟ نامزدهای جنگ طلب با داشتن حق مصونیت از مجازات در انتخابات ریاست جمهوری 2016 را برای پاسخ گویی در این خصوص تحت فشار قرار دهید. آنها را وادار کنید به سخنان شما گوش فرا دهند.