پوتین در مقایسه با اوباما برنامه منسجمی در سوریه دارد.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، «فرید زکریا» خبرنگار، مقاله نویس، نظریه پرداز و مجری شبکه سی ان ان آمریکا در یادداشتی در روزنامه «نیو استریت تایمز» در خصوص اقدامات اخیر روسیه در سوریه نوشت: «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهور روسیه توانست در سوریه وارد عمل شود، نه به خاطر اینکه او جسورتر و یا قاطع تر از «باراک اوباما» بود، بلکه بدین خاطر که او یک راهبرد روشن تری داشت. پوتین یک متحد دارد و آن، دولت بشار اسد است. او دشمنانی نیز دارد، مخالفان دولت سوریه. او از متحد خود حمایت کرده و با دشمنان آنها مقابله می کند. در مقایسه، واشنگتن و غرب اساسا گیج شده اند.
آمریکا در این جنگ به نفع چه کسی می جنگد. ما می دانیم که آنها علیه چه کسی می جنگند: دولت اسد و همچنین داعش و نیز سایر گروه ها مانند جبهه النصره (وابسته به القاعده) و احرار الشام. علاوه بر آن علیه نیروهای حزب الله. غرب تقریبا در مقابل هر گروهی قرار دارد که در سوریه می جنگد.
اقدام روسیه آن چنان که باید اقدام درخشانی نیست. این اقدام تلاشی برای تقویت یکی از تنها متحدان خارجی کرملین است. اما باید اذعان کرد که پوتین یک برنامه منسجم دارد.
آمریکا در مقابل، از نزدیک با دولت عراق در مبارزه با داعش در این کشور متحد است. اما خود را در سوریه هم سو با منافع این گروه علیه نظام اسد می بیند. واشنگتن در سوریه نیز گروه هایی را دارد که از آنها پشتیبانی کند - کردهای سوریه که نزدیک به ترکیه هستند، عناصر به اصطلاح میانه روی تحت حمایت اردن و تعداد کمی از دیگر سوری های به اصطلاح میانه رو. اما اگر بخواهید گروه های بزرگ را در رقابت برای کنترل دمشق در نظر بگیرید، آمریکا تقریبا مخالف همه آنها است.
«کنت پولاک» و «باربارا والتر» تحلیلگران آمریکایی رویکرد اساسی دولت آمریکا را نامناسب دانستن تمام نیروهایی می داند که در حال حاضر در سوریه درگیر هستند.
آنها در مجله «واشنگتن کوارترلی» نوشتند: آمریکا در حال تشکیل یک ارتش جدید از مخالفان سوری است. این ارتش، سیاسی، غیر فرقه ای و کاملا یکپارچه است که می تواند تمامی گروه ها در سوریه را سرنگون کند و یک دولت جدید فراگیر ایجاد کند.
یک موضوع را باید باور داشت که این کار 15 سال پیش ممکن بود. اما پس از تجربه افغانستان، عراق، لیبی و یمن، این یک فانتزی است و نه سیاست خارجی.
«دیوید پترائوس»فرمانده سابق نیروهای آمریکایی در عراق و رئیس پیشین سیا اخیرا پیشنهاد گسترش مداخله نظامی و ایجاد مناطق امن و به طور بالقوه یک منطقه پرواز ممنوع را مطرح کرد. اما آیا چنین طرحی به شکست داعش می انجامد؟
وقتی پترائوس یک استراتژی در عراق برای مقابله با این گروه ارائه کرد، تاکید کرد که «شما نمی توانید راه خود را از یک شورش با قدرت صنعتی جدا کنید.»
مشکل همین جا است. به نظر من ارتش آمریکا می تواند به راحتی داعش را شکست دهد. چه کسی می خواهد بر این کشور حکومت کند؟
یک مقام ارشد ترکیه به تازگی به من گفت: « ما به تماشای شما نشسته ایم که در تلاش برای اداره شهرهای عراق هستید و ما اشتباه آمریکا را تکرار نمی کنیم.»
اگر کسی بسیاری از مداخلات آمریکا در سراسر جهان را مورد بررسی قرار دهد، یک عامل بیش از همه عوامل خودنمایی می کند. هنگامی که واشنگتن با یک نیروی محلی و مشروع متحد می شود، موفق می شود اما بدون حمایت چنین مردم محلی، تمام تلاش ها - چه در افغانستان و چه در عراق و سوریه - با شکست مواجه می شود.
اگر هدف اوباما صلح آمیز باشد، نیاز به یک تعهد گسترده در مقیاس جنگ عراق دارد. و گرنه، واشنگتن باید واقعیت را بپذیرد و تصمیم گیری های سختی داشته باشد. یکی از این تصمیمات مهم پایان مخالفت با اسد است.
اگر شکست داعش مهم است، پس باید به یک اولویت تبدیل شود و با هر نیروی مخالفی علیه داعش ائتلاف صورت گیرد. اگر نظام اسد سقوط کند و دمشق به دست تروریست ها بیافتد، اوضاع بدتر از زمانی خواهد شد که کشور در دست نظام سوریه است.
این بدان معنی نیست که هر گونه حمایتی به اسد ارائه شود، بلکه به این معناست که اجازه داده شود تا او یک قلمروی علوی در سوریه ایجاد کند!
تا به امروز غرب در سوریه فصاحت و بلاغت غیر قابل انعطاف خود را با تلاش های ساده گرای بی اثر ترکیب کرده است. چنین شکافی بین این دو است که موجب شده تا نگاه پوتین هوشمندانه تر جلوه کند.