رئیس تشکیللات خودگردان فلسطین اسرائیل را در سخنرانی خود در سازمان ملل تهدید کرد اما برای عملی کردن تهدیدهای خود زمان تعیین نکرد.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران،«عبدالباری عطوان»نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در یادداشتی در روزنامه رای الیوم نوشت:سه روز برای بررسی واکنش ها و شناخت طبیعت و گام بعدی که ممکن است «محمود عباس»رئیس تشکیلات خودگردان برای عملی کردن سخنرانی «حماسی اش»در مجمع عمومی سازمان ملل که چهارشنبه گذشته ایراد کرد اتخاذ کند،منتظر ماندیم اما به نظر می رسد این «سخنرانی تهدید آمیز»فقط برای برانگیختن دل سوزی،دست یازیدن به مذاکرات و تلاش بیهوده ای برای جذب توجه رسانه ای ایراد شد که هیچ فایده ای هم نداشت.
محمود عباس برای عملی کردن تهدید خود در زمینه پایبند نبودش به توافقنامه های امضا شده با رژیم صهیونیستی نیاز نبود به مجمع عمومی سازمان ملل برود و کافی بود سخنرانی اش را از مقرش در رام الله انجام می داد،البته اگر برای عمل کردن به تهدیداتش جدی بود،و از توقف هماهنگی امنیتی با اسرائیل آغاز می کرد تا به انحلال تشکیلات خودگردان می رسید و از همه قطعنامه های بین المللی خارج می شد، زیرا این توافقنامه ها هیچ دخلی به سازمان ملل ندارد و زیر نظارت این سازمان نیز امضا نشده است بلکه تحت نظارت کاخ سفید امضا شده است.
رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین همه تهدیدهای گذشته خود که هیچ کدام شان را طی ده سال گذشته به مرحله اجرا در نیاورده بود در یک سخنرانی که شبیه نمایش بود، جمع کرد،به همین دلیل نه در سطح بین المللی به آن توجه واقعی شد و نه در سطح منطقه ای .ملت فلسطین که مساله فلسطین در وهله اول به خودش مربوط می شود،نیز به این سخنرانی بی توجهی کامل کرد.
شورای مرکزی فلسطین در ماه مارس گذشته به ریاست محمود عباس در رام الله برگزار شد و تصمیم به توقف هماهنگی امنیتی با اسرائیل اتخاذ کرد اما آن چه رخ داد این بود که هماهنگی امنیتی با اسرائیل در طول شش ماه گذشته افزایش یافت و نیروهای امنیتی فلسطین بیش از هر زمانی در گذشته در بازداشت فلسطینی هایی که علیه اشغالگر و حملات به الاقصی دست به قیام زدند،از خود جدیت به خرج دادند و دیدیم که نیروهای امنیتی خشن فلسطین و به شکلی بی رحم تر از همتاهای اسرائیلی شان، چگونه استخوان های یک جوان فلسطینی را در اردوگاه«الدهیشه»در «بیت لحم»شکستند.
تهدیدهای عباس از همان لحظه نخست به نظر کاملا «پوچ»می آمد زیرا برای عملی کردن آن جدول زمانبدی شده تعیین نکرد و زمان عملی کردن آنها را تا بی نهایت باز گذاشت و تسلیم فشارهای «جان کری»وزیر خارجه آمریکا در این زمینه یعنی حذف هر گونه مدت زمان برای اجرای تهدیدها تاکیدی بر این است که عباس به دنبال دلسوزی دیگران و توجه آنها است نه بیشتر نه کمتر.
یک ضرب المثل عربی وجود دارد که می گوید هرکسی تهدید می کند نمی زند یا چوبش را درازتر نمی کند یعنی حرفش را بلافاصله عملی نمی کند و این همان چیزی است که عباس نکرد و نخواهد کرد.عباس همچنان به فریب ملتش و گمراه کردن آن و در پیش گرفتن سیاست به دست آوردن زمان ادامه می دهد نه بیشتر نه کمتر.
بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل عباس را بیشتر از ملت فلسطین می شناسد به همین دلیل با ارائه پیشنهاد بازگشت بدون پیش شرط به مذاکرات در سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل تهدیدهای توخالی اش را خنثی کرد.
«فدریکا موگرینی»وزیر خارجه اتحادیه اروپا پیام رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین را دریافت کرد و تلاش کرد که وی رانجات دهد،هنگامی که از اسرائیل خواست که توافقنامه ها را به اجرا دربیاورد و نیز از فلسطینی ها خواست به مذاکرات مستقیم بازگردند.موگرینی تاکید کرد که کمیته چهارجانبه تصمیم به احیای فعالیت خود گرفته آن هم پس از خواب عمیق ده ساله که طی آن شاهد گسترش شهرک سازی اسرائیل بودیم و «تونی بلر»فرستاده این کمیته نیز برای تقویت و حمایت از این رژیم از آن سوء استفاده کرد.
این آمپول مسکن اروپایی قلب عباس و دکتر «صائب عریقات» مذاکره کننده ارشدش و نیز کاندیدا برای جانشین اش و گروه پیرامونش را آرام و خشنود می کند و آن را اتفاق سیاسی بزرگی به حساب خواهند آورد دقیقا همانند به اهتزاز درآمدن پرچم فلسطین در برابر مقر سازمان ملل و نه در مقر دولت فلسطین در قدس اشغالی.اینان به موفقیت های بیهوده سمبلیک چنان مشغول شدند که اصل مساله فلسطین و رنج های ملت فلسطین و مقدسات تحت اشغال را فراموش کردند و این ضرب المثل انگلیسی درباره آنها صدق دارد که می گوید:«چیزهای کوچک عقل های کوچک را شاد می کند.»
مساله فلسطین که یکی از مقدس ترین مسائل در تاریخ است اهمیت و جایگاه بالای خود را از دست داد و جهان اطرافش را خالی کرد و دلیل آن نیز تهدیدات توخالی عباس و دل خوشی ها و تکیه گاه های شکست خورده و تبدیل این تهدیدها به سمبل ناکامی در همه زمینه هاست.
با ین سخن«سعد زغلول»رهبر مشهور مصر در حالی که در بستر مرگ بود به پایان می رسانیم:«صفیه پتو را روی من بکش...هیچ چیز فایده ندارد.»