دم زدن عربستان از جنگ علیه سوریه برای برکناری رئیس جمهوری قانونی این کشور سخنانی دور از عقلانیت است زیرا این کشور هنوز نتوانسته است خود را از باتلاق یمن بیرون بکشد و برای این کار باید با روسیه و ایران بجنگند که به نظر در مخیله هیچ کس نمی گنجد که ریاض توانایی انجام این کار را داشته باشد.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران،«ناصر قندیل» نویسنده و تحلیلگر سیاسی لبنانی در روزنامه البناء نوشت:هر کسی سخنان «عادل الجبیر»که گفت «بشار اسد»رئیس جمهوری سوریه باید یکی از این دو گزینه را انتخاب کند یا داوطلبانه از ریاست جمهوری کنار برود یا با گزینه نظامی رو به رو می شود را شنیده باشد چاره ای جز این ندارد که بپرسد آیا صاحب این سخن از سلامت عقلی برخوردار است یا خیر؟زیرا درخواست کناره گیری اسد از قدرت از زبان عربستان و همه کشورهایی که در جنگ علیه سوریه دست دارند توسط رئیس جمهوری سوریه نشنیده گرفته شد،جنگی که چهار سال از عمرش گذشت و سوریه در این مدت شرایط نظامی،اقتصادی و سیاسی بسیار دشواری را به مراتب دشوارتر از امروز پشت سر گذراند.اسد همانند یک شهروند سوری که مسئولیت ریاست جمهوری کشورش را با اراده ملتش به عهده گرفت و تن به خواسته هایی خارجی نمی دهد عمل می کند و با چنین خواسته هایی خارجی ها به مثابه تجاوز به حاکمیت و اراده سوری ها تعامل می کند،و از مقام خود فقط زمانی کنار می رود یا شهید شده باشد یا با اراده آزاد و در چارچوب انتخاباتی که در آن تفویض مردمی برای پذیرفتن این مسئولیت قانونی به وی داده نشود.
کناره گیری داوطلبانه ای که در این جا مدنظر است همان تن دادن به تهدیداتی است که جنگ غیرمستقیم به واسطه حمایت مالی،تسلیحاتی و وارد کردن ده ها هزار مزدور و تروریست با نظارت نیروهای ائتلاف جنگ است اما با محوریت ویژه عربستان سعودی است و پاسخ آن جنگ سخت و ایستادگی است.الجبیر نیز این را به خوبی می داند و نیازی نیست که به او یادآوری شود و در نهایت نیز بیهودگی تکرار را به خوبی می داند.و اما تهدید نظامی در اینجا منظور از آن جنگ مستقیم است که نشانه های جدی تر و خطرناک تر از آن همزمان با گسیل ناوگان دریایی آمریکا به سواحل سوریه و اعلام تصمیم آمریکا برای جنگ و بستر سازی برای اجرای آن و تعیین موعدهای آن،بروز پیدا کرد.و همه می دانند که عربستان در همان روزها در صفوف کسانی بود که برای این جنگ کف می زدند و متعهد شدند که هزینه های جنگ را تامین کنند،و نیز هزینه های گروه های فشار آمریکایی از جمله لابی های صهیونیستی برای تبلیغ و تشویق برای گزینه جنگ علیه سوریه را پرداخت کرد.این جدای از قبض های رشوه های هایی است که عربستان سعودی برای مسئولان آمریکایی برای ارائه گزارش های ساختگی که سوریه را متهم به استفاده از سلاح های شیمیایی می کند،پرداخت کرد.رسانه های آمریکایی نیز پیش از این، جزئیات نقش عربستان سعودی برای جعل به منظور بستر سازی برای تصمیم جنگ و نیز رشوه های پرداخت شده برای اعضای کنگره که از تصمیم جنگ حمایت کرده و وعده حمایت از چنین تصمیمی را داده بودند،منتشر کرده بودند.ولی با وجود همه اینها موضع اسد قاطع و در رویارویی و آماددگی برای پرداخت هزینه این جنگ تا شهادت در کنار ارتش و ملتش اش قطعی بود.و همه موسم توی سر زدن و آه و ناله و گریه ای که سعودی ها روزی که واشنگتن از بازگشت ناوگان خود بدون آنکه جنگی راه بیندازد و فقط به حل مساله سلاح های شیمیایی بسنده کرد، خبر دارند.همچنین همه از واکنش آمریکا به اعتراض سعودی ها به دلیل تصمیم به صرف نظر از جنگ توسط آمریکا با مطرح کردن این پرسش که سعودی ها چقدر وقاحت دارند که تلاش می کنند به واسطه دیگران جنگ راه بیندازند خبر دارند و این پرسش مطرح شد که عربستان خودش چرا آستین بالا نمی زند و خودش وارد جنگ علیه سوریه نمی شود؟
اگر بخواهیم که صدای کسانی که می گویند الجبیر آن قدر ابله نیست که چیزی را تکرار کند که پاسخش را همگان می دانند و آن اینکه فرصتی برای کناره گیری اسد از قدرت و فرصتی برای تهدید به جنگ نیست باید به سخن الجبیر به عنوان اعلام چیزی بر اساس اطلاعات بسیار جدیدی نگاه کرد.تنها اتفاق جدید نیز این است که الجبیر به ما اطلاع می دهد که تصمیم عربستان برای جنگ علیه سوریه در واکنش به تغییر موضع گیری غرب از واشنگتن و لندن تا برلین و پاریس و مادرید و سپس وین تا آنکارا اتخاذ می شود که اعلام کردند در برابر ماندن بشار اسد در قدرت و رهبری مرحله انتقالی در چارچوب راه حل سیاسی سر تسلیم فرود آوردند.سعودی ها نیز به خوبی می دانند و همانطور که غربی ها گفتند مرحله بعد از مرحله انتقالی نه در دست آنها بلکه در دست سوری هاست،با این اوصاف آیا عربستان تصمیم به اتخاذ گزینه نظامی است که الجبیر از آن دم زد؟
مقایسه منطقی ما را به این جا می کشاند که شرایط این گونه گزینه ها دو سال پیش کاملا مهیا بود آن هنگامی که ناوگان دریایی آمریکا به دریای مدیترانه آمد تا نشان دهد جنگ در راه است و اسرائیل هنوز میزان بازدارندگی با مقاومت را بر اساس معادلات عملیات مزارع شبعا نیازموده بود،ترکیه نیز در اوج قدرت حزب «عدالت و توسعه» و تمایلش به مشارکت در جنگ بود و کشورهای غربی نیز هنوز با ایران تفاهم هسته ای امضا نکرده بودند و خود عربستان سعودی و کشورهای حوزه خلیج فارس هنوز در باتلاق جنگ علیه یمن گرفتار نشده بودند و نه روسیه با این حجم و سطح در سوریه موضع گرفته بود و نه ائتلاف روسیه،سوریه،عراق و ایران شکل گرفته بود.به طوری که امروز اندیشیدن به جنگ جنون محض است زیرا این جنگ را خود عربستان باید به تنهایی وارد آن شود آن هم علیه مجموعه ای از نیروهایی که هیچ آدم عاقلی هرگز فکر اعلان جنگ علیه این مجموعه را نمی تواند به مخیله خود راه دهد مگر چیزی شبیه اعلان جنگ بحرین علیه ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم با این تفاوت که شرایط در آن روزها کاملا برعکس بود زیرا جنگی که بحرین اعلام کرده بود مزاح ساده لوحانه ای و عرض اندامی علیه کشوری بود که در آستانه شکست بود این در حالی است که اعلان جنگ الجبیری اقدام دیوانه وار علیه ائتلاف قدرتمند است که قطعا این ائتلاف در این جنگ پیروز می شود.
دوستداران عربستان سعودی باید برای تفسیر سخن الجبیر یکی از اینها را انتخاب کنند یا او را ابله و احمق و بی عقل توصیف کنند یا تصمیم گیرنده سعودی را باید دیوانه توصیف کنند و برای دل سوزی برای سعودی ها باید گفت که الجبیر عقلش را از دست داده است.