پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، کودکی صورت خود را بر شیشه پنجره اتوبوس پلیس مجارستان در نزدیکی مرز صربستان فشرده است. ۲۷ آگوست ۲۰۱۵
پسر بچه سوری در میان صف پلیس مجارستان نمایان می شود. کیسه پلاستیکی کثیف نان لقمه شدهای را در دست دارد و کاملا مشخص است که گم شده.
در حالی که در زیر باران ایستاده است به آرامی به سوی افسران نگاهی می اندازد.
پلیس از خانواده ای که سوار بر اتوبوسی که مقصدش اردوگاه مهاجران است میپرسد که آیا این کودک به آنان تعلق دارد؟ خانواده سرشان را به نشان منفی تکان داده و به راهشان ادامه می دهند.
در تمام این مدت در حالی که قطرات باران فرود می آیند پسر بچه سردرگم به نظر می رسد.
پلیس کودک را بقل می کند و سوار اتوبوس می شود. درها بسته می شود و اتوبوس به حرکت در می آید.
پناهچویان
از مرز مجارستان-صربستان عبور می کنند ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵
خط باریکی میان شاهد زندگی بودن به عنوان «خبرنگار» و درگیر شدن با آنچه شما در سطح انسانی مشاهده می کنید وجود دارد.
برای من این خط بارها از زمانی که مجارستان بودم ضربدر خورده بود.
پنج روز پیش تر به بوداپست پرواز کردم و از آنجا به ایستگاه قطار «کلتی» جایی که مردمانی از سوریه، افغانستان و عراق منتظر سوار شدن بر قطارهایی که راهی وین بودند، رفتم.
همه چیز آرام و مسالمت آمیز بود. مادران با پوشش هایشان در حالی که به کودکانشان که یکدیگر را بر روی زمین غلغلک می دادند پوزخند می زندند و در انتظار قطارها بودند.
ابتدا به دلیل آگاه بودن از خستگی و آسیب پذیری آنان و دانستن آنکه اگر جای آنان بودم و کسی با دوربین به دنبالم می افتاد، مردد بودم و خجالت می کشیدم فیلمبرداری کنم. اما من آنجا بودم تا شاهد باشم و از آنجا که هفته گذشته متوجه شده بودم که آنان دوربین ها و عکس ها را با بزرگ منشی تحمل کرده بودند، شروع به کار کردم.
اوایل ماه سپتامبر بود که تنش ها در مرز با صربستان صورت گرفته بود، بنابراین «آتیلا کیسبندک» عکاس خبرگزاری فرانسه و من تصمیم گرقتیم برویم.
از اینکه در کنار آتیلا کار می کردم خوشحال بودم زیرا او به عنوان یک مجاری همه جا را مثل کف دست می شناخت و می توانست به راحتی با مردم محلی و پلیس ارتباط برقرار کند.
در طی این ماموریت مرزهای شخصی و حرفه ای به طور مدوام سنجیده می شدند. به عنوان مثال درهنگام ماموریتمان آتیلا به پسر جوانی که زیر دست و پا در حال له شدن بود کمک کرد این در حالی است که شاید برخی می گویند این کار فراتر از مرزهای حرفه ای خبرنگاری است.
من و آتیلا نیمه شب وارد مرکز ساماندهی «روزکه» شدیم. سکوت همه جا را فرا گرفته بود. صدها نفر در کیسه خواب هایشان در فضای باز زیر نور ستارگان خوابیده بودند.
مرکز ساماندهی روزکه ۸ سپتامبر ۲۰۱۵
هر از گاهی صدای گریه نوزادی، سرفه ای و یا صدای صحبت آرام کسانی که به صورت داوطلبانه مواد غذایی را توزیع می کردند، شنیده می شد. مرد جوانی که مسجمه سازی از سوریه بود بیرون چادرش برای من بر روی مقوا مرطوب جایی درست کرد و در حالی که عصبانی بود با ذغال تصاویری ترسیم می کرد.
حلقه ای سیاه رنگ بر زیر چشمانش نقش بسته بود و چهره اش درد کشیده به نظر می رسید. از وی پرسیدم که کارش چه بوده است؟ به سادگی رو به من کرد و فقط سکوت کرد. متوجه شدم شباهتش به هنرمندان است.
ناگهان زیپ چادر پایین کشیده شد و همسرش کودک گریانی را به وی داد. مرد عذر خواهی کرد و گفت: پسرم نیاز به دستشویی دارد و سپس در تاریکی ناپدید شد. از اینکه شاهد همچین لحظه ای بودن شرمگین شدم.
سپس از ساعاتی خوابیدن به اردوگاه بازگشتیم. دود ناشی از آتش کوچکی در اردوگاه با هوای مرطوب درهم ترکیب شده بود. صدای صحبت های مردم از اینکه یک روز دیگر باید در نا امیدی و عدم اطمینان منتظر می مانند به گوش می رسید.
تازه اوایل سپتامبر بود که در یک شب درجه هوا ۵ درجه کاهش یافته بود و هوا برای بسیاری سرد بود. اما طلوع آفتاب به غیر از آن موقعیت غم انگیز بسیار زیبا بود.
به گروهی از مردان سوری که به دور آتشی حلقه زده بودند نزدیک شدم. به دوربین خبرگزاری فرانسه نگاهی کردند و من را با هیجان به حلقه شان راه دادند. به من ساندویچ ژامبونی را که توسط داوطلبان محلی به آنان داده شد بود، دادند و شروع کردن به من سلام و احوال پرسی به زبان عربی یاد دادند. زمانی که من با لهجه بریتانیایی خود کلمات را تکرار می کردم، آنان شادمانامه می خندیدند. مردی با انگلیسی دست و پا شکسته از سفرش از سوریه و رویایش که رسیدن به آلمان بود، برایم حرف زد. امید و طنز در داستانش وجود داشت.
عصر در هتل چرتی زدم اما با صدای زنگ تلفن آتیلا که به من گفت باید فورا آنجا را ترک کنیم، بیدار شدم.
گروهی از زنان و مردان پس از آنکه از مرکز ساماندهی گریخته و از موانع پلیس عبور کرده بودند در امتداد خط راه آهن می دویدند.
در حالی که از مقاوت پلیس در برابر تلاش آن گروه فیلم برداری می کردم به وجد آمدم، اما پس از مدت کمی افسران به آنان اجازه دادند که عبور کنند و آنان را در آن مسیر همراهی کردند.
مرد پنجاه ساله سوری که داشت راه می رفت خشمگینانه رو به من فریاد زد: ما مگر انسان نیستیم؟
این مهندس پنجاه ساله، خسته و عصبی داستانش را از اینکه به گونه ای که انگار او یک مجرم است با وی رفتار کرده بودند، تعریف کرد. وی پیش تر سه بار تلاش به عبور مرگبار از دریا برای رسیدن به یونان کرده بود، ولی بالاخره موفق شده بود.
در یک موقعیت وی دو ساعت در آب یخ شنا کرده بود تا ازغرق شدن قایقی که همسر و بچه هایش در آن بودند جلوگیری کند. زمانی که گفت همسر و چهار دخترش هنوز در حلب هستند خشمش فروکش کرد.
او شروع به گریه کردن کرد و از من خواست فیلمبرداری را متوقف کنم. به من آب تعارف کرد و از به خاطر بوی بدنش چون چند روز بود نتوانسته بود خود را بشورد، عذرخواهی کرد.
در آن لحظه متوجه شدم هر کس می تواند در راه های بسیار متقاوت انسانیت را زیر پا بگذارد.
آن شب به پمپ بنزینی در آن نزدیکی جایی که قاچاقچیان انسان آشکارا خانواده ها را به سوی ماشین هایی که به بوداپست میرفت راهنمایی می کردند، رفتیم.
نگرانی در نگاه های مردان، زنان و کودکان رد و بدل می شد، وجود داشت. شروع به فیلمبرداری کردم اما فورا متوجه شدم آنجا جایی برای دوربین ها نیست.
خیلی دور نشده بودیم که به گروهی از مهاجران و پلیس بر خوردیم. در آن تاریکی تنش در هوا موج می زد. پلیس با چراغ قوه اش رو به من کرد و دستور داد که نور بالای دوربینم را خاموش کنم. ناگهان ابری در بالای سر جمعیت نمایان شد و گاز اشک آور همه جا را فرا گرفت.
مهاجر جوانی بر روی جاده پس از آنکه پلیس گاز اشک آور در نزدیکی «روزکه» شلیک کرد ۸ سپتامبر ۲۰۱۵
آنها به روی مرد جوانی که بر روی جاده افتاده بود آب می پاشیدند. مردی فریاد زد: آمبولانس کجاست؟
دو مرد بر روی زمین بی حرکت افتاده بودند. آن دو نفسشان گرفته بود. فیلمبرداری که پشت من ایستاده بود پرسید که آیا الکی است. نتوانستم حتی جوابش را بدهم.
روزها بعد پس از مشاهده آن صحنه فضا برایم بسیار سنگین بود. چند کلمه عربی که مرد به من یاد داده بود بسیار ارزشمند بودند.
رستوران ها در بوداپست برای پناهجویان شوکه کننده بودند. زمانی که به ایستگاه کلتی باز گشتم متوجه شدم آن صحنه در چند روز تغییر کرده بود.
مردان استحمام و اصلاح کرده بودند. خیریه ها به آنان لباس و غذا داده بودند. آنان صبورانه منتظر قطاری به سوی وین بودند.
گروهی از گردشگرانی که عینک آفتابی و لباس های به روز داشتند به آنان لبخند می زدند و با تلفن های هوشمندشان از آنان عکس می گرفتند.
با مرد سوری جوانی که پوست خواهر زاده دو ساله اش را که بر اثر آشامیدن آب آلوده در اردوگاهی در یونان لکه لکه شده بود و آن لکه ها را به من نشان می داد، صحبت کردم. پس از یک ساعت او را در حالی که سوار بر قطاری به سوی وین می شد تماشا کردم. در چهره اش تسکین و اضطراب وجود داشت.
سوری ها در حالی که به زور به من شکلات، نان و پنیر و بیسکویت های خشک شده تعارف می کردند، لبخند می زدند.
مردی ایرانی که از اتریش به آنجا آمده بود برای ترجمه به مردمانی از عراق کمک می کرد.
آن یک هفته در مجارستان برایم مانند یک ماه گذشت.
مرد سوری به من گفته بود در حالی خانه ای را ترک می کنی که در دهان کوسه قرارگیری .
نهایتا سوار هواپیما شدم تا راهی لندن شوم. زمانی که از مرزها می گذشتیم دل و افکارم پیش آنانی که بر روی زمین و زندگی شان را برای رسیدن به آزادی به خطر می انداختند بود.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری