جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ روایت شکست آمریکا از زبان یک خبرنگار

کد خبر: ۱۰۲۶۴۲
عکس روز/ روایت شکست آمریکا از زبان یک خبرنگار

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «تیم باودن» خبرنگار «ای بی سی» سمت راست در کنار «جیم کیس» محافظ نیروی دریایی ایالات متحده در نزدیکی «دانانگ» ویتنام جنوبی، سال ۱۹۶۶
اکنون غیر ممکن به نظر می رسد اما خوش بینی و غرور نیروهای متفقین را در جنگ ویتنام احاطه کرده بود.

رئیس جمهور«لیندون جانسون» حدود نیم میلیون آمریکایی را درگیر جنگ ویتنام کرده بود.
فاجعه قیام «تت» برای متفقین دو سال به طول انجامید.
ارتش ویتنام جنوبی علیه ویت کنگ ها و ویتنام شمالی می جنگید.
با وجود تلفات بسیاری که ارتش ویتنام جنوبی داد به راه خود حتی تا زمانی که ارتش ایالات متحده تجاوز را به ویتنام شمالی انجام می داد، ادامه داد.

این کشور در جریان جنگ ویتنام با دولت ویتنام شمالی و چریک‌های ویت‌کنگ درگیر بود و آمریکا به حمایت از ویتنام جنوبی وارد این جنگ شده بود.
قطع کامل روابط با مردم ویتنام همچون سرطانی بود که همه چیز را فرسایش می داد.
پوشش یک جنگ چریکی همیشه برای یک خبرنگار دشوار است.
در واقع شما باید به میدانی به امید آنکه چیزی روی دهد، قدم بردارید.
در مارس ۱۹۶۶ از «سایگون» به «دانانگ» واقع در شمال ویتنام پرواز کردم.

آمریکایی ها شما را به هر جا که می خواستید، می بردند.
اولین و آخرین باری در جنگ بود که از خبرنگاران برای آنکه نشان دهند آنان به چه خوبی با کمونیسم مبارزه می کنند، استقبال شد.
به گشت ۲۴ ساعته ای در منطقه آتش بس و در نزدیکی دانانگ به نیروی دریایی ایالات متحده ملحق شدم.

حتی محافظ شخصی داشتم. وی یک سرجوخه نیروی دریایی به نام «جیم کیس» بود که تا آن موقع ۵ مدال شجاعت در جنگ کسب کرده بود .
منطقه ‌آتش بس آن گونه نبود که هیچ کس در آنجا زندگی نکند.

بیشتر کشاورزان ویتنامی تصمیم گرفته بودند، بمانند و در زمین‌های اجدادشان کشاورزی کنند. اما در شب آمریکایی ها خمپاره هایی برای مغشوش کردن نیروهای ویتنام شمالی که در ساعات تاریک شب آن ناحیه را کنترل می کردند، بکار می گرفتند. تلفات غیر نظامیان هم اجتناب ناپذیر بود.
رهبر گروه ما که از نظر من ۱۶ ساله به نظر می رسید، همان گونه که ثبت کرده‌ام توسط دو تانک که در حومه شهر می غرید، همراهی می شد.
این گونه فعالیت ها با استراتژی غلبه بر قلب ها و افکار مردم جریان داشت.

خبرنگاری به من گفته بود که از «جی ال» در منطقه دلتا واقع در جنوب ویتنام دیدار کرده بود و در آن جا شعار «اجازه بده فاتح قلب و فکرت شوم و یا خانه ات را به آتش می کشم» را بر روی کلاه مبارزی دیده بود.
در نقطه ای در پیشروی پر سر و صدایمان در شالیزارهای برنج یک نیروی دریایی که حدس می زدم می خواست من را تحت تاثیر قرار دهد و یا شاید حوصله اش سر رفته بود، اعلام کرد که کلاه جنگی ‌یک سرباز ویتنام شمالی را در نزدیکی روستا دیده است .
تانک‌ها موضع گرفتند شلیک سنگینی کردند به گونه ای که یک معبد ‌بودایی ویران شد و سپس خوشحالی نیروهای دریایی به دنبال آن نمایان گشت.
پیشتر زمانی که در گروه گشت زنی بودم از اینکه می دیدم فرمانده تفنگداران دریایی توسط مردان و زنان احاطه می شود و آنان را مجبور می کند تا جلوی دو تانک راه بروند، وحشت کرده بودم.
وقتی دلیل آن را جویا شدم سرجوخه ‌به من گفت که هفته پیش از آن یکی از بهترین یارانش را از دست داده بود.

وی گفت روستاییان می دانستند کجا مین قرار دارد و زمانی که آنان به آنجا نزدیک می شدند، حرکتی انجام نداده بودند.
اصلا این موضوع خوب به نظر نمی رسید.
به همین دلیل آمریکایی ها در نهایت در جنگ شکست خوردند.
نیروهای دریایی خودشان را برای طوفان ساحلی و موضع گیری سریع آموزش داده بودند اما تاکتیک‌های چریکی ویتنام شمالی با سبک آنان همخوانی نداشت.
قطع ارتباط با مردم ویتنام و ارتش، همچون سرطانی همه چیز را در بر گرفته بود .
دوست تصویر بردارم «نیل دیویس» یک بار گفت: آمریکایی ها فکر می کردند سربازان ویتنام جنوبی هم چون جانوران کوچکی در آن اطراف بودند.
حال می فهمم که آن گشت در دانانگ در سال ۱۹۶۶ یک مثال کلاسیک برای چرایی پیروز نشدن جنگ بود اما آن موقع این گونه به نظر نمی رسید.
عکس: ای بی سی
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما