جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گاردین گزارش داد:

یاد و خاطره ۸ سال دفاع مقدس همیشه در اذهان ایرانیان زنده است

ایرانیان با تمام وجود از کشورشان در برابر تهاجم عراق دفاع کردند و هیچگاه این 8 سال رزم را از یاد نمی برند.

کد خبر: ۱۰۲۴۸۶
یاد و خاطره 8 سال دفاع مقدس همیشه در اذهان ایرانیان زنده است

گزارشگر گاردین در تهران در گزارشی به مناسبت آغاز هفته دفاع مقدس به مصاحبه با یکی از مسئولان واحد شناسایی شهدای گمنام پرداخته و تاکید کرد ایرانیان هیچ گاه این سال های جنگ را از خاطر نمی برند.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، روزنامه «گاردین» چاپ لندن در گزارش خود نوشت: با توجه به اینکه هنوز پیکرهای هشت هزار سرباز ایران به کشور بازنگشته است، خبرنگار ما به مصاحبه با یکی از بازماندگان این جنگ پرداخته که در بخش شناسایی شهدای گمنام نیز مشغول به کار است.

او به سمت خودرویی رفت که در حال قرار دادن پیکرهای شهدایی بود که به تازگی در جستجوها پیدا شده بود.

او گفت تنها چند پیکر سالم و صدمه ندیده باقی مانده بود گویی آنها همین الان شهید شده بودند. اما اکثریت پیکرها تغییر شکل داده بودند. برخی شبیه چوب سوخته بودند، برخی دیگر پف کرده بودند. برخی دیگر نیز تنها بخش هایی از بدن شهدا نظیر پا، یک نیم تنه و یا دست بودند.

اینها شهدای جنگ سال 1986 هستند؛ سربازان ایرانی که در جنگ با عراق به شهادت رسیدند اما ناشناس مانده اند. مسئول شناسایی که او را با نام «مهندس» صدا می کردند، بخشی از یک واحد شناسایی و یافتن خانواده های این شهدا است.

جنگ ایران و عراق در سپتامبر سال 1980 آغاز شد و در ماه اوت سال 1988 به پایان رسید. اما در ایران یاد و خاطره امروز همچنان زنده است. در میان خیل انبوهی از مردم که برای تشییع پیکر 270 شهید - از جمله 175 غواص - در ماه ژوئن به خیابان ها آمده بودند، هزاران نفر از جوانانی نیز حضور داشتند که زمانی که جنگ پایان یافت، حتی به دنیا هم نیامده بودند. هزاران نفر تصاویر و پیام های این تجمع گسترده را در رسانه های اجتماعی منتشر کردند.

مادران، پدران و فرزندان 8 هزار سرباز ایرانی که هنوز پیکرهای آنان به ایران بازنگشته است، غم و اندوه خاصی دارند و در انتظار نشانه ای از آنها هستند.

یک زن خواهر شهید در مشهد می گوید: ما در انتظار هر گونه نشانه ای از برادرمان هستیم.

مهندس یکی از کسانی است که برای شناسایی این شهدا و بازگرداندن پیکر آنها به دست عزیزانشان تلاش می کند. وی متولد سال 1966 در کرمانشاه، در غرب ایران است.

او در خصوص چگونگی اعزام خود به جبهه های جنگ در آن زمان می گوید: در سن 18 سالگی و در حال تحصیل در دانشگاه شیراز و در مقطع کارشناسی بودم که بدون اینکه به خانواده خود خبر دهم، به جبهه غربی در پاوه سفر کردم. در آنجا گروهی از داطلبان را یافتم که برای جنگ با عراقی ها آمده بودند.

دو ماه بعد به کرمانشاه بازگشتم تا خانواده ام را از سلامت خود مطلع کنم و به آنها (به دروغ) بگویم که هنوز در شیراز در حال تحصیل هستم. بعد دوباره به پاوه بازگشتم.

در ماه سپتامبر سال 1985، او و دوستان اش از رادیو و تلویزیون شنیدند که همه کسانی که می خواهند برای حضور در جنگ داوطلب شوند باید مدارک خود را تا دسامبر ارائه کنند. او می گوید: من و 90 نفر از دوستان ام فورا داوطلب شدیم.

مهندس و نزدیک به 600 دانشجوی دیگر برای آموزش به یک پایگاه نظامی در شیراز منتقل شدند.

او از کسانی بود که به سلامت از جبهه های جنگ بازگشت و پس از گذراندن دوره های آموزشی، در «تعاونی رزمی» - واحدی که اطلاعات شهدا و زخمی ها را جمع آوری می کند - مشغول به کار شد.

او می گوید: من در لحظات شهادت بسیاری از هم رزمانم در کنارشان بودم. این لحظات هیچ گاه از خاطر من پاک نمی شود.

مهندس در میان خاطرات خود از دوران جنگ، ورود خود به شهر «حلبچه» در کمتر از 24 ساعت پس از بمباران شیمیایی را به عنوان وحشتناک ترین خاطره خود ذکر می کند و می گوید: من به همراه سه مرد دیگر در مارس 1988 چند مایل دورتر از این شهر بودم که این شهر هدف توسط عراق هدف سلاح های شیمیایی قرار گرفت.

وی افزود: تا به امروز هم من نمی دانم چگونه به خواست خدا هیچ آسیبی به من وارد نشد.

کمتر از 24 ساعت پس از حمله، آنها وارد شهر شدند و وی در توصیف این شهر می گوید: قیامتی در آن جا بر پا بود. جنگ پر از وحشت است، اما تا به حال چنین صحنه ای را ندیده بودم. اجساد کودکان و زنان جوان در همه جای شهر دیده می شد.

او در طول سه روز بعد از این حادثه، به یک گروه از داوطلبان برای انتقال نزدیک به 2 هزار قربانی سلاح های شیمیایی به ایران برای درمان پیوست. استخر یکی از هتل های بزرگ در سنندج برای پاکسازی بدن قربانیان با آب و آهک پر شده بود.

یکی از دوستان او در یکی مایلی حلبچه تحت تاثیر آرسنیک، گاز خردل و گاز اعصاب قرار گرفته بود و ریه های او به حدی آسیب دیده که اکنون در بستر بیماری است و برادر و خواهرش از او نگهداری می کنند.

با وجود تمام این تجارب فراموش ناشدنی، مهندس هنوز هم با تمام وجود خود را وقف تلاش های پس از جنگ کرده است. او به من توضیح می دهد که در پایان این تراژدی، یک داستان بقا وجود دارد. وی می گوید: ما با تمام وجود از کشورمان در برابر عراق دفاع کردیم. با فداکاری این شهدا بود که ایران نجات یافت، مطمئن باشید.

انتهای پیام

دیدگاه شما