در حالی که حکومت های کشورهای در برابر جنایت های رژیم صهیونیستی در مسجد الاقصی دست به هیچ کاری نمی زنند این رژیم به این جنایت ها ادامه می دهد.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران،روزنامه القدس العربی نوشت:برای دومین روز متوالی عرب ها و مسلمانان روز خود را با مشاهده تصاویر وحشتناک تجاوز و یورش صهیونیست ها که از سال 1969 تا کنون بی سابقه است، آغاز کردند.این تجاوز که خبرگزاری ها آن را «حمله»می نامند اما در واقع جنگ نظامی تمام عیار با مشارکت ده ها نظامی و یهودی شهرک نشین است به مناسبت «آغاز سال یهودی»صورت می گیرد.اشغالگر به بستن کامل ورودی های بخش قدیمی قدس اشغالی از طریق ایجاد ایست های بازرسی اقدام کرد و پس از آن به صحن های مسجد الاقصی و مصلی با شلیک بمب های صوتی و گاز اشک آور و گلوله های پلاستیکی به سمت نمازگازان برای چندین ساعت حمله مسلحانه کرد و به گفته منابع فلسطینی باعث زخمی شدن 30 فلسطینی شد.
به نظر می رسد که واکنش نشان ندادن توسط کشورهای عربی به استثنای صدور برخی بیانیه های انزجار و محکومیت به تجاوز روز نخست باعث شد که این رژیم برای ادامه جنایت هایش در روز دوم تشویق شود.
سازمان آزادیبخش فلسطین فقط به متهم کردن رژیم صهیونیستی به «کشاندن جهان به سمت جنگ دینی»بسنده کرد گویی این سازمان تجمع های گسترده مسلمانان را دیده که قرآن را بالای سر خود برده اند،و از «جامعه بین المللی و دو جهان عربی و اسلامی خواست که مسئولیت های خود را پذیرفته و برای توقف تجاوز اسرائیلی ها که تحریک آمیز و ادامه دار است دخالت کنند.»این متن در بیانیه های عربی دیگر تکرار شد.عجیب این است که ما از جهان می خواهم در مساله مان دخالت کند این در حالی است که ما خودمان در برابر تجاوز اشغالگران فقط به تماشا بسنده می کنیم.
به گفته یک مسئول فلسطینی کشورهای عربی و اسلامی ایده دعوت به برگزاری کنفرانسی برای سازمان کنفرانس اسلامی برای نجات الاقصی مخالفت کردند با وجود آن که این سازمان در واکنش به آتش زدن الاقصی در سال 1969 ایجاد شده است پیش از آن که تبدیل به ابزاری در نزاع مذهبی میان خود مسلمانان شود که اکنون صدایش از هر صدایی در جهان اسلامی بالاتر است.حتی هیچ کس از مدت ها پیش تا کنون چیزی درباره «کمیته قدس»که از دل این سازمان بیرون آمده و ریاستش به عهده پادشاه مراکش است نشنیده امری که این پرسش را به وجود آورده است که آیا زمان اعلام مرگ آن فرا نرسیده است.
از جهتی دیگر،ملک عبدالله دوم پادشاه اردن در سخنانی به زبان انگلیسی گفت که «هر گونه اقدام تحریک آمیز جدیدی در قدس بر روابط اردن و رژیم صهیونیستی تاثیر می گذارد.»وی افزود:«از بد شانسی اردن هیچ گزینه ای جز اتخاذ تدابیر، پیش روی خود ندارد.»پادشاه اردن تصریح کرد:«در گذشته اسرائیلی ها به ما اطمینان دادند که چنین اتفاقاتی نخواهد افتاد اما از بدشانسی امروز می بینیم که اتفاق می افتد.»
پر واضح است که پادشاه اردن اشاره به فراخواندن سفیر اردن از سرزمین های اشغالی کرد اما آیا این سخنان به معنای آن است که تجاوز اسرائیل به مسجد الاقصی با استفاده از بمب و گلوله بر خلاف تعهدات سابقش است و اقدام پلیس اسرائیل برای نخستین بار در اخراج نگهبانان اردنی موجود در مکان به نظر اردن به اندازه کافی تحریک آمیز نیست؛اردنی که کار نظارت بر مقدسات اسلامی و مسیحی در قدس اشغالی را به عهده دارد.
و اما وزرای خارجه عرب که تجاوز اسرائیل با نشست دوره ای عادی شان در نیم سال در مقر اتحادیه عرب در قاهره همزمان شد،فرصت را برای ورود به مسابقه بلاغت برای نشان دادن موضع ضعیف خود درباره تجاوز اشغالگر غنیمت شمردند.وزرای خارجه عرب در بیانیه پایانی خود به ذهن های خود فشار آوردند و به اسرائیل درباره«ادامه تحریک احساسات عرب ها و مسلمانان جهان از طریق ادامه طرح تجاوزکارانه و غیرقانونی خود برای تغییر در وضع قانونی مسجد الاقصی و تلاش برای یهودی سازی آن و اجرای تقسیم زمانی و مکانی و اجازه دادن به یهودیان برای انجام مناسک خود داخل دیوارهایش»هشدار دادند.اما یادشان رفت که بگویند که اگر اسرائیل به اقدام خود به تجاوز به مسجد الاقصی که از سال ها پیش در حال انجام آن است ادامه دهد، چه کار می کنند.
متاسفانه مسجد الاقصی به نظر یتیم و تنهاست و هر روز به دست اسرائیلی ها خونش ریخته می شود این در حالی است صدها میلیون مسلمان و عرب در حال تماشا هستند.حتی گروه های ترورریستی که به شیوه ای ساختگی و گمراه کننده مدعی هستند از اهل سنت دفاع می کنند سکوت مشکوکی کرده اند.آیا آنها مسجد الاقصی را اولین قبله یا سومین حرم مقدس نمی دانند؟
جدای از همه اینها سازمان های بین المللی مربوطه که وظیفه آنها حفظ میراث انسانی است،کجا هستند؟آیا این حرم شریف اثری فرهنگی نیست و نباید آن را حفظ کرد؟چرا این سازمان ها هنگامی که به آثار فرهنگی در افغانستان یا غیره تعدی می شود به پا می خیزند اما در برابر جنگ اسرائیل بر مسجدی که اسیر است،چشمان خود را می بندند؟
با وجود این آیا ما حق داریم این پرسش را مطرح کنیم تا زمانی که فلسطینی ها سرگرم اختلاف های سیاسی هستند و عرب ها و مسلمانان درگیر نزاع های خود هستند؟و آیا سزاوار است که حکومت های کشورهای عربی هم ما و هم خود را به زحمت بیندازند و بیانیه های خشک و خالی صادر کنند تا آنکه اسرائیل جنایتش را در آرامش تکمیل کند؟