جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نویسنده معروف عرب نوشت:

چرا برخی از حمایت دمشق توسط مسکو تعجب می کنند؟/شکست استراتژی آمریکا و متحدان عربش در سوریه

پنج سال آمریکا و متحدان عربش برای براندازی نظام سوریه میلیاردها دلار و هزاران تن سلاح مدرن و هزاران فرد مسلح به سوریه وارد کردند و صدها فتوا صادر کردند و امپراتوری های رسانه ای خود را علیه این نظام به کار گرفتند،اما نتیجه آن فقط چندپاره کردن سوریه و منطقه و ایجاد هرج و مرج و فتنه طایفه ای و سیصد هزار کشته و پنج میلیون آواره بود.

کد خبر: ۱۰۱۴۲۹
چرا برخی از حمایت دمشق توسط مسکو تعجب می کنند؟/شکست استراتژی آمریکا و متحدان عربش در سوریه

نویسنده معروف عرب آمریکا و متحدان عربش را عامل بحران سوریه دانست و تاکید کرد که نباید روس ها را به علت حمایت از نظام حاکم بر سوریه ملامت کرد.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران،«عبدالباری عطوان»نویسنده و تحلیلگر معروف عرب در یاداشتی در روزنامه رای الیوم نوشت:روزنامه ها و شبکه های تلویزیونی این روزها پر از گزارش ها و مقالاتی شده که بر رسیدن هواپیماهای باربری نظامی روسی به منطقه لاذقیه سوریه همراه با صدها کارشناس و صدها تن تجهیزات نظامی تمرکز کرده اند، گویی روسیه هم پیمان سوریه از دهه ها پیش تا کنون نبوده و گویی حمایتش از سوریه مختصر به پتو و پوست خرس و پالتوهای پوست روباه های قطبی است.

روسیه از همان ابتدای بحران سوریه با صدای بلند اعلام کرد که اجازه نمی دهد نظام حاکم بر سوریه یا رئیس جمهوری این کشور سقوط کند و از حق «وتو»ی خود دو بار برای خنثی کردن هر گونه قطعنامه ای بر اساس بند هفتم میثاق سازمان ملل که اتحادیه عرب با حمایت آمریکا به شورای امنیت ارائه کرد استفاده کرد ؛قطعنامه هایی که اجازه می دهد در سوریه دخالت نظامی شود.روسیه برای به چالش کشیدن ناوهای هواپیمابر آمریکا در نزدیکی سواحل سوریه که قصد داشتند طی بحران هسته ای سوریه را موشک باران کنند،ناوهای جنگی خود را به دریای مدیترانه گسیل کرد.پس اتفاق غیرمنتظره کجاست و چرا برخی و به ویژه عرب ها از ارسال کمک های نظامی روسیه به سوریه تعجب می کنند،در حالی که می گویند نظام سوریه ضعیف تر از گذشته شده ،پس کی طبق معمول دوستان و هم پیمانان کمک می فرستند؟

کشورهای بزرگ جمعیت های خیریه نیستند و روابط بین المللی شان و سیاست هایشان در هر منطقه ای از جهان و به طور ویژه منطقه خاورمیانه مرتبط با ارزش های اخلاقی نیست بلکه بر اساس منافع است و هر کسی غیر از این را بگوید ساده لوح و کوته فکر است و روسیه نیز از این امر مستثنی نیست.

بله... روسیه از منافع خود دفاع می کند و می خواهد پایگاه نظامی خود در «طرطوس»را حفظ کند و نظام حاکم بر سوریه اجازه داد این پایگاه ایجاد شود؛پایگاهی که آخرین پایگاه روسیه در منطقه عربی و دریایی مدیترانه است.

اگر به جنبه های اخلاقی بازگردیم که در مرتبه ای کم اهمیت در روابط میان کشورها در غرب و شرق جای دارد،باید این را یادآوری کنیم که یکی از دلایل دشمنی غربی ها ، عرب ها و ترک ها با نظام حاکم بر سوریه مخالفتش با کشیدن خط لوله گاز قطر از طریق اراضی اش به ترکیه و از آن جا به اروپاست،امری که باعث رقابت این خط لوله با گاز روسیه می شد که یک برنده فشار استراتژیک در دست رهبران روسیه علیه اروپا است بنابر این طبیعی و منطقی است که روسیه رهبران روسیه این لطف دولت سوریه را پاسخ داده و تمام تلاش ممکن را برای جلوگیری از براندازی این دولت به کار گیرند و و راهش این بود که سوریه را از دست ندهد همانطور که لیبی و عراق و یمن را از دست داد.

مساله چندان نیازمند تحلیل و بازی با کلمات قلمبه سلمبه نیست و کافی است که از سخنان رهبران و مسئولان روس از همان ابتدای بحران آگاهی پیدا کنیم تا بدون کوچکترین رنجی بفهیم که روسیه در دفاع از نظام سوریه چقدر متعهد هستند و چقدر در همه مناسبت ها بر مشروعیت و نبود هیچ گونه جایگزین دیگری به جای آن تاکید کرده اند.

پنج سال آمریکا و متحدان عربش برای براندازی نظام سوریه فرصت داشتند در این پنج سال میلیاردها دلار ، هزاران تن سلاح مدرن و هزاران فرد مسلح به سوریه وارد کردند و صدها فتوا صادر کردند و امپراتوری های رسانه ای شان را به منظور تحریک و بسیج کردن علیه این نظام به کار گرفتند،اما نتیجه چه شد؟چندپاره کردن سوریه و منطقه و ایجاد هرج و مرج و فتنه طایفه ای و شبه نظامیان درگیر با هم و جنگی که منجر به سیصد هزار کشته و پنج میلیون آواره شد و بقیه داستان را هم که همه می دانند،پس آیا باید روس ها در این زمینه ملامت کرد یا آمریکایی ها و هم پیمانان عربشان را؟

یک شورای مخالفان ایجاد کردند و سپس تبدیل به ائتلاف مخالفانش کردند و سازمانی به نام دوستان سوریه ساختند که شصت کشور در آن عضو بودند و عضویت سوریه را در اتحادیه عرب به تعلیق درآوردند و نماینده اش را از این اتحادیه اخراج کردند و کرسی اش را به «معاذ الخطیب»دادند و پرچم سوریه را با رنگ های قرمز و سیاه و سفیدش از بین بردند و جای آن پرچم مخالفان سوری را گذاشتند ،اما نتیجه چه شد؟آقای معاذ الخطیب کجاست؟دکتر«برهان غلیون»و «هادی البحره»کجا هستند و چه کسی اکنون نام رئیس ائتلاف را به زبان می آورد،تازه خود ائتلاف مخالفان سوری کجاست؟چه کسی را باید به دلیل این وضعیت و این ناکامی ملامت کرد؟

«باراک اوباما »رئیس جمهوری آمریکا روز گذشته در نشست با برخی از فرماندهان نظامی فتوی صادر کرد و در این فتوا گفت :«استراتژی روسیه در سوریه بر اساس حمایت از نظام بشار اسد رئیس جمهوری این کشور اشتباه بزرگی است.»وی افزود:«به روسیه می گوییم که نمی تواند استراتژی خود را که محکوم به شکست است،ادامه دهد.»

بی تردید روسیه و رهبرانش از تجارب گذشته کشورشان در افغانستان که با شکست و عقب نشینی از این کشور به دلیل حمایت ائتلاف آمریکایی-عربی از مجاهدان افغان به پایان رسید،کاملا آگاهی و بصیرت دارند و بر این باور نیستیم که آماده تکرار همین تجربه را داشته باشند،اما سوریه افغانستان نیست و روسیه پوتین امروز روسیه گورباچف دیروز نیست و این سخن درباه آمریکا نیز قابل انطباق است.

چه بسا برخی با اوباما و فتوایش کاملا موافقت داشته باشند اما از اوباما می خواهیم که درباره موفقیت هایی که استراتژی کشورش و هم پیمانان عربش و دیگر زنجیره هایش در سوریه، سخن بگوید؟

اگر رئیس جمهوری آمریکا یک بار بگوید اسد رئیس جمهوری سوریه غیرقانونی است و باید کنار برود و همین عبارت را هم پیمانان عربش طوطی وار تکرار کنند و بگویند«اسد بخشی از بحران است و نباید بخشی از راه حل باشد»،سپس اوباما دیدگاهش را تغییر دهد و اولویت را به جنگ با داعش بدهد و بگوید باید نهادهای دولت سوریه به منظور جلوگیری از تکرار تجربه لیبی باید حفظ شود،حال پرسش این است که آمریکا و هم پیمانانش دقیقا چه می خواهند؟

می دانیم که آنها نه اسد و نظامش را می خواهند و نه داعش و نه جبهه النصره و احرار الشام را پس چه کسی را می خواهند؟برنامه هایشان برای حکومت سوریه پس از اسد چیست آن هم پس از آن که بیش از چهار رهبر برای ائتلاف مخالفان سوری را تجربه کردند و تا کی این بحران ادامه پیدا می کند و چند سال باید منتظر بمانیم؟

پس از گذشت پنج سال از این خبط و خطا در استراتژی آمریکا و ابزارهای عرب اش اسد و نظامش در قدرت باقی ماندند و بسیاری از مردم سوریه رفتند و برخی نیز عزم خود را برای رفتن جزم کردند اگر فرصت پیدا کنند و پول لازم برای پر کردن شکم های قاچاقچیان که برایشان دام به منظور شکارشان در سواحل ترکیه و لیبی پهن کرده اند را جمع کردند.

خود آمریکا و هم پیمانانش از زمان لشکرکشی و اشغال عراق و سرنگونی نظام و انحلال ارتش و کاشتن بذر اختلاف طایفه ای در شنیع ترین شکل آن در خاکش که پس از آن به سوریه و لبنان و یمن منتقل شد و به زودی نیز به کشورهای حوزه خلیج فارس می رود، مسئول همه بحران هایی هستند که منطقه در آن به سر می برد.

روس ها و ایرانی ها دست از حمایت نظام سوریه نمی کشند و آماده نبرد به منظور بقای آن هستند اما آیا آمریکا و هم پیمانان عربش همین اراده و عزم را دارند؟

پاسخ را به هفته های آینده واگذار می کنیم و تنها چیز یکه می توانیم بگوییم این است که ما در برابر گلوله بزرگ یخی هستیم که شروع به گردش و بزرگ شدن کرده و ممکن است به جنگ جهانی سوم تبدیل شود اگر همه به حکمت و عقلانیت برنگردند و به راه حلی سیاسی که از خونریزی جلوگیری کند پیش از آن خون سوری ها را بریزد نرسند.

انتهای پیام

دیدگاه شما