جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نویسنده معروف عرب نوشت:

توجیه کشورهای حوزه خلیج فارس برای نپذیرفتن پناهندگان سوری قابل قبول نیست

کشورهای حوزه خلیج فارس در پی انتقاد شدید بین المللی،تبلیغات گسترده ای را برای توجیه اقدام شان در نپذیرفتن پناهندگان سوری آغاز کردند که عذر بدتر از گناه است.

کد خبر: ۱۰۱۱۹۵
توجیه کشورهای حوزه خلیج فارس برای نپذیرفتن پناهندگان سوری قابل قبول نیست

انتقادهای شدید بین المللی از بستن درهای کشورهای حوزه خلیج فارس به روی پناهندگان سوری ،واکنش این کشورها را برای توجیه اقدام شان در پی داشت اما این واکنش انتقادها را به اثبات می رساند.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، «عبدالباری عطوان» نویسنده و تحلیلگر معروف عرب در یادداشتی در روزنامه رای الیوم نوشت:کشورهای حوزه خلیج فارس و به طور خاص عربستان سعودی در پاسخ به اتهام این کشورها به نژاد پرستی و انسانیت نداشتن به علت بستن درهای این کشورها به روی پناهندگان سوری که جان خود را در کف دست گرفته و با قایق ها و کامیون های مرگ در دریای مدیترانه یا در جاده های اروپا به دنبال نجات جان خود هستند و نه به دنبال زندگی با کرامت،تبلیغات گسترده و برعکسی را آغاز کردند.

این تبلیغات که شکل های گوناگونی به خود گرفته از انتشار مقالات در روزنامه های کثیر الانتشار گرفته تا برنامه های تلویزیونی و گفت و گو در شبکه های تلویزیونی حوزه خلیج فارس که به شکل گسترده برنامه های شان پخش می شود،در پی آن آغاز شد که روزنامه ها و رسانه های غربی مانند«نیویورک تایمز»،«گاردین»و رادیو«بی بی سی»روی خط آمده و این پرسش را مطرح کردند که چرا کشورهای حوزه خلیج فارس برادران عرب و مسلمان خود که به به اروپا روی آورده اند و مورد استقبال و کمک دولت ها و ملت های اروپایی در آن واحد قرار گرفته اند را در کشورهایشان نمی پذیرند.

یکی از نویسندگان و همکاران سعودی گفت که عربستان سعودی از دو میلیون پناهنده سوری استقبال کرده و برای آنها فرصت کار و اقامت مهیا کرده است و نزدیک به یک میلیون یمنی را نیز پذیرفته است و اجازه کار در عربستان به آنها داده است.این در حالی است که یک نویسنده کویتی در توجیه نپذیرفتن پناهندگان سوری در کشورش و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس گفت که کشورهای حوزه خلیج فارس تازه استقلال یافته هستند و آمادگی پذیرفتن شمار زیادی از پناهندگان عرب یا غیرعرب را ندارند و نمی توانند مانند کشورهای اروپایی که اقتصادشان متنوع است و می توانند این پناهندگان را در کارخانه ها و کارگاه های خود بپذیرند،عمل کنند.همین نویسنده کویتی در ادامه افزود که کشورهای حوزه خلیج فارس مشکل دیموگرافی نیز دارند به طوری که نسبت «خارجی ها»در برخی از این کشورها بیش از 90 درصد است و همچنین مشکلات و مسائل سیاسی و امنیتی را نیز باید در نظر گرفت.

در ابتدا باید به حق کشورهای حوزه خلیج فارس در دفاع از موضع خود در برابر اتهام آنها چه توسط روزنامه ها و چه توسط حکومت های غربی درباره نپذیرفتن پناهندگان سوری یا هر گونه پناهنده دیگری اذعان کنیم اما ما نیز در عین حال که به یک باور،ملیت و همان جغرافیا تعلق داریم حق داریم این توجیه ها را یکی پس از دیگری رد کنیم و پاسخ های مان به این توجیه ها که نشان دهنده قانع نشدن ما است را مطرح کنیم.

این سخن که کشورهای حوزه خلیج فارس تازه استقلال یافته هستند به هیچ عنوان قابل قبول نیست زیرا عربستان سعودی«برادر بزرگ کشورهای دیگر حوزه خلیج فارس»در سال 1923 استقلال پیدا کرد یعنی پیش از مصر،الجزایر،مراکش،سوریه،عراق،لیبی و بسیاری دیگر از کشورهای عربی به استقلال رسید.بله دیگر کشورهای کوچک حوزه خلیج فارس که به لحاظ مسافت و جمعیت کوچک هستند اوایل دهه هفتاد مستقل شدند اما این مساله نمی تواند توجیهی باشد برای نپذیرفتن پناهندگان عرب؛پناهندگانی که کشورهای شان در معرض ویرانی،تجزیه و هرج و مرج سلاح به دلایل گوناگون که مهمترین این دلایل دخالت کشورهای حوزه خلیج فارس و دادن سلاح و پول به گروه های مسلح و اعزام افراد مسلح و ایجاد مخالفان مسلح است که با فتواهای جهاد برای سرنگونی نظام و کمک به برادارن سوری حمایت می شوند.

ما در درباره این مساله که صدها هزار(و نه دو میلیون)سوریه ای در حال حاضر در عربستان سعودی اقامت دارند بحثی نداریم اما این افراد به عنوان پناهنده به عربستان نرفته اند بلکه بیشترشان بر اساس قراردادهایی که با موسسه های دولتی و بخش خصوصی بسته اند برای کار به عربستان رفته اند همانند ده میلیون کارگر خارجی دیگر که بیشتر آنها از مصر یا کشورهای جنوب شرق آسیا هستند،پس آیا می توان به این افراد پناهنده گفت؟

نکته مهمتر که این روزها در مقاله های «دفاعی»کشورهای حوزه خلیج فارس تکرار می شود مربوط به ترکیب جمعیتی و عامل دیموگرافی است که به لحاظ امنیتی،سیاسی و نژادی نزد کشورهای حوزه خلیج فارس حساسیت ایجاد می کند و همیشه توجیهی برای بستن درهای ملیت دادن یا اسکان دادن یا حتی دادن حق اقامت دائمی برای کسانی که پدران شان چندین دهه در این کشورها زندگی کردند و فرزندان آنها در این کشورها به دنیا آمدند و فرهنگ و عادت های آنها را فرا گرفته و هر روز صبح به پرچم شان احترام گذاشتند و به زبان و لهجه این کشورها سخن می گویند.

با احترام به همه بهانه هایی که بسیاری از همکاران ما در دفاع از سیاست های غیرقابل قبول، توسط عرب ها و غربی ها، ساخته اند باید بگوییم که هیچ کدام از این بهانه ها قانع کننده نیست و نتایج کاملا برعکسی در پی خواهد داشت و شدت انتقادات را بیشتر می کند و حتی آنها را ثابت می کند به جای آنکه این انتقادات را متوقف یا محدود کند.

سودان یک کشور صنعتی بزرگ تولید کننده نفت همانند اروپایی ها یا دارنده صنایع کلاسیک نیست بلکه کشوری فقیر و بی چیز است با وجود این،هزاران پناهنده سوری را پذیرفت و همین مساله را می توان درباره اردن نیز گفت و حتی خود سوریه هنگامی که میلیون ها عراقی و لبنانی و فلسطینی را به عنوان پناهنده پذیرفت.

کشور عربی فقیر مانند مصر نه فقط درهای خود بلکه قلب های شهروندانش را نیز برای استقبال از هزاران پناهنده کویتی که از اشغالگری عراق فرار کردند باز کرد.چه بسا لازم است که یادآوری کرد که همه کشورهای حوزه خلیج فارس که اکنون سوری ها را نمی پذیرند،صدها هزار پناهنده کویتی را پذیرفته و با آنها به عنوان پناهنده از درجه«پنج ستاره»رفتار کردند همانطور که انگلیس نزدیک به 300 هزار کویتی را پذیرفت و مناطقی مانند«مارپل آرچ»و«نایتسبریج»انگلیسی تبدیل به شهرهای کویتی شدند.

بسته شدن درها و پنجره های کشورهای حوزه خلیج فارس به روی برادران سوری همچنان غیرقایل توجیه می ماند و مدافعان از این کار هر توجیهی را به هر زبانی که بیان کنند قابل قبول نیست.

شایسته نیست که یکی از سخنگویان کشورهای حوزه خلیج فارس ظاهر شود و بگوید یکی از دلایل نپذیرفتن پناهندگان سوری توسط کشورش این است که بسیاری از این پناهدگان از شوک روانی رنج می برند و بالا بودن سطح معیشتی در کشورهای حوزه خلیج فارس به گونه ای است که این پناهندگان نمی توانند با این وضع خود را سازگار کنند انگار کشورهای حوزه خلیج فارس از لندن،پاریس و برلین که اکنون هزاران نفر از این پناهندگان را پذیرفته اند گران ترند.تازه اگر این افراد بیماران روانی در نتیجه جنگ و وحشت آن هستند پس چرا ما آنها را درمان نکنیم مگر آنها عرب،مسلمان و «سنی»نیستند؟این منطق نیست و حتی باید گفت منطق یک انسان بی منطق است.

حکومت های کشورهای حوزه خلیج فارس باید در سیاست ها و مواضع خود درباره برادران عرب چه پناهنده باشند چه مقیم تغییراتی دهند،خاصه آن که منطقه بیشتر از قبل توسط کسانی که به دنبال تجزیه و بی ثبات کردنش هستند مورد هدف قرار گرفته شده است و هیچ کشوری از این طرح«مصون»نیست و اکنون این خود عربستان است که به سرعت به سمت همین حفره در حال پیش رفتن است.

چه کسی فکر می کرد که صبح روز پنجشنبه دوم آگوست سال 1990 از خواب بیدار شویم و ببینیم که صدها هزار کویتی در ظرف چند ساعت تبدیل به پناهنده شوند و چه کسی تصور می کرد که میلیون ها نفر از فرزندان عراق بزرگ و باثبات بزرگترین نسبت را در پناهندگان در جهان شکل دهند؟و همین حرف را می توان اکنون درباره برادران سوری گفت.

هرگز برای هیچ ملت حوزه خلیج فارس آرزوی آوارگی نمی کنیم،ما خودمان سه بار مجبور به مهاجرت و آوارگی شدیم به همین دلیل از حکومت های کشورهای حوزه خلیج فارس می خواهیم که رحم بیشتری از خود نشان دهند و انسانی تر برخورد کرده و با واقعیت های بین المللی جدید کنار آمده و برادران سوری را بپذیرند و با دیگر عرب ها نیز محترمانه برخورد کند و به آنها اقامت بدهد و همانند بیشتر «کفار»اروپایی به بیشتر آنها اقامت دهند.چه کسی می تواند آینده و اتفاقات غیرقابل منتظره اش را پیش بینی کند آن هم در منطقه ای که بیشترین تغییرات را در جهان شاهد است.

انتهای پیام

دیدگاه شما