به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، وبگاه تحلیلی «کانترپانچ» در گزارشی نوشت: تصاویر وحشتناکی از آوارگان سوریه و دیگر کشورها در رسانه های اجتماعی منتشر می شوند. یکی از این تصاویر وحشتناک به طور خاص، جسد «آیلان کردی» است. او تنها سه سال داشت. او یکی از آوارگان از شهر سوری کوبانی بود که در حال حاضر به خط مقدم نبرد بین داعش و مبارزان کُرد تبدیل شده است. جسد «آیلان کردی» در موقعیت بسیار دردناکی قرار گرفته بود. هیچ چشمی نمی تواند این تصویر را ببیند و گریان نشود.
«رفعت الخطیب» کاریکاتوریست اردنی تصویری از« آیلان کردی» را در حالی کشیده که بدن نوزاد در طرف دیگر از حصار سیم های خارداری افتاده که او را از قاره های جهان جدا می کند.
تصاویر کودکانی مانند «آیلان کردی» هیچگاه از اذهان پاک نمی شوند اما هزاران ناگفته از کودکان سوری دیگری وجود دارد که در درگیری ها کشته شده اند. دهها هزار کودک در درگیری ها در سراسر جهان جان خود را از دست داده اند. برآوردهای سازمان ملل متحد نشان می دهد نیمی از قربانیان در مناطق جنگی کودکان هستند. در سال 1995، یونیسف گزارش داد که دو میلیون کودک در درگیری های دهه گذشته کشته شده اند. این رقم کاهش نیافته است اما در خصوص آنها به درستی اطلاع رسانی نمی شود. اما این تصویر «آیلان کردی» است که ما را بی قرار کرده است - آیا جهان به راستی مراقب آسیب هایی هست که در نتیجه ی جنگ و سیاست های شیطانی تجارت به کودکان وارد می شود؟ شواهد نشان می دهد که جهان اصلا توجهی به این موضوع ندارد. تنها تصاویری مانند مشاهده جسد «آیلان کردی» است که توجه ما را جلب می کند. قلب ما را می شکند. اما آیلان برای تغییر سیاست ما بسیار کوچک است.
غرب معتقد است که: مداخله برای نفوذ در اقتصاد سیاسی جهان سوم - برای وادار کردن صندوق بین المللی پول برای ایجاد «اصلاحات» در این کشورها - قابل قبول است. سرمایه می تواند بدون حد و مرز باشد. چنین آزادی در قبال مردم وجود ندارد. مهاجرت ممنوع و نفرت انگیز است. این ایده های نژادپرستانه است که مجوز اقدامات علیه جنبش های مردمی را صادر می کند. مردم اجازه ندارند مهاجرت کنند.
غرب معتقد است که: سرنگونی دولت ها و بمباران دشمن در اراضی جهان سوم اقدامی قابل قبول است. در نهایت هنگامی که اوضاع مانند زمان حمله آمریکا به لیبی شود، غرب در نهایت مسئولیت کشتار بسیاری از مردم را در این حملات نمی پذیرد. بمب حد و مرز نمی شناسد. اما آوارگان جنگی باید همچنان ایستادگی کنند و در اردوگاه های کار اجباری مشغول شوند. آنها مجاز به انجام هیچ کاری نیستند. در واقع آنها آزادی ندارند. دورویی و نفاق به بخشی از اخلاقیات غربی تبدیل شده است. آنها از واژگان «آزادی» و «عدالت» استفاده می کنند ولی معمولا عکس آن را اعمال می کنند. از نظر آنها آزادی بشری و مساوات میان انسان ها اعتباری ندارد.
اروپا و آمریکا می خواهند برای جلوگیری از حرکت آزادانه مردم حصارهایی بسازند.
در اروپا اقدامات نژادپرستانه بسیار است. تظاهرات علیه مهاجران نیز به یکی از روزمرگی ها در کشورهای این قاره تبدیل شده است.
«آیلان کردی» مرده است. اما «آیلان کردی» های بسیاری باقی مانده اند. خشم ما از مرگ این کودک باید عزم ما را در خصوص سیاست هایی چون لزوم خروج از خشونت در سوریه و اجرای روند صلح جدی در لیبی و مبارزه جدی ما علیه صندوق بین المللی پول و ناتو به دلیل تخریب جوامع و کشورها جدی تر کند. در واقع، این یک درخواست جدی ضد امپریالیسم است. امپریالیسم، به طور کلی، یک بار اضافی اقتصادی مانند جنگ و یا تهیه پیش نویس نابرابر از قوانین تجاری است که اجازه می دهد تا یک اقلیت کوچک بر بخش اعظمی از سرمایه جهانی تسلط داشته باشند. آوارگانی همچون «آیلان»، قربانیان سیاست های اشتباه هستند.
مدیران غربی تنها درباره تراژدی و امنیت صحبت می کنند. آنها نمی خواهند در مورد علل این مشکل صحبت کنند که در واقع همان جنگ ها و سیاست های اقتصادی است که میلیونها نفر از مردم را آواره کرده است. این وظیفه ماست و باید به خاطر «آیلان کردی» ها آن را انجام دهیم.