«هزینه زخمهای لاعلاجی که بر پیکر جنگل وارد کردهایم را باید نسلهای آینده بپردازند و در نهایت هم درمان نخواهند شد. کفگیر به ته دیگ خورده است و جنگلهای شمال کشور به روز سیاه نشستهاند؛ طی ۵٠ سالی که از این جنگلها برداشت کردهایم خط مشی علمی برای آن تدوین نکردهایم و اگر چارهای سنجیده نشود منابع جنگلی ما بهطور کامل از دست خواهد رفت و راه بازگشتی نیز وجود نخواهد داشت.» به گزارش جی پلاس، محمدرضا پورمجیدیان، عضو هیات علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی مازندران درباره روند خطرناک برداشت چوب از جنگلهای شمال ایران گفت: «متاسفانه ادامه روند کنونی برای جنگلهای شمال خطرناک است و منجر به نابودی همین پهنه باریک باقیمانده جنگلی خواهد شد. کشور ژاپن با اینکه دارای ٢۴ میلیون هکتار جنگل طبیعی است، حتی اجازه برداشت چوب از یک مترمربع آن را نیز نمیدهد. تمام برداشت چوب این کشور از ١٠ میلیون هکتار جنگل دست کاشتی است که دارد. آنوقت ما با اندک رویشگاههای هیرکانی ارزشمندمان از آستارا تا گلیداغ که هم میراث تاریخی جهانی است، هم بانک ژن و هم گنجینه بینظیر علمی - تحقیقاتی چه برخوردی داریم؟ به راحتی آنها را میبریم و تخریب میکنیم و اسمش را هم میگذاریم کار علمی و طرح بهرهبرداری از جنگل.» او در ادامه هشدار داد: «از زمان پهلوی اول تاکنون حدود ۵٠ سال است که از جنگلهای شمال چوب برداشت میکنیم؛ اما هنوز نتوانستهایم خط مشی درست و علمی برای این جنگلها تبیین کنیم. به همین دلیل از جنگلهایمان تنها تار و پودی بدون تنوع زیستی گیاهی و جانوری بر جا مانده است که با این روند برداشت چوب، آیندگان ما نشانی از جنگل نخواهند داشت. جنگلهای شمال ایران در حال تبدیل شدن به بیابان هستند و بخشهای بزرگی از آنها از دست رفته است.»این دکترای جنگلشناسی گفت: «آن همه حیاتوحشی که در جنگلهای شمال ایران زندگی میکردند اکنون کجا رفتهاند؟ چرا تنوع زیستی در این محدوده این همه آسیب دیده است؟ چون آشیان اکولوژیک آنها را ناامن و نابود کردهایم. وقتی اره موتوری را به جنگل بردیم حیوانات از جنگل بیرون رفتند و به سمت دیگر کوچ کردند. سمت دیگر روستاها بود و در واقع دیگر منطقه امن و قلمرویی برای زندگی حیات وحش باقی نگذاشتیم. »پورمجیدیان در ادامه با بیان ریشههای این ماجرای تلخ گفت: « تمام این اتفاقات بر اساس سیاستهای نادرست بالادستیها صورت گرفته است؛ دستورالعملهای نافرم و غیرعلمی و قوانین نامناسبی که با آنها به گونهای برخورد شده که انگار وحی منزل هستند. بسیاری از کارشناسان مومن، معتقد و تلاشگر و دانشمند در سازمان جنگلها نگران وضعیت جنگلهای شمال هستند؛ اما چه کنند که سیاست مدیران بالادستی این بوده است. »این عضو هیات علمی دانشگاه که دارای دو دهه سابقه کار اجرایی در حوزه جنگل است، تاکید کرد: «در کدام یک از طرحهای جنگلداری آسیب اکولوژیکی را بررسی کردهایم؟ در کدام طرح ایستگاه هواشناسی داریم؟ در کدامیک خصوصیات توپوگرافیک را در برنامهریزیها به درستی لحاظ کرده ایم؟ یک نمونهاش را بفرمایید تا ما هم بدانیم. همین عدم شناخت ارزش اینگونههای گیاهی، باعث جسارت در بین افراد شده است و چون نمیدانند فلان گونه چیست و چه ارزشی دارد به راحتی نشانهگذاری میکنند تا قطع شود. » پورمجیدیان درباره درختان کهنسالی که برخی مدیران و متولیان جنگل، آنها را بیارزش میشمارند و اجازه قطع میدهند، گفت: «در تمام دنیا به درختان کهنسال به عنوان بانک ژن نگاه میکنند و برای آنها احترام قائل میشوند؛ ولی برخی دوستان ما به این درختان، عنوان فرتوت و فرسوده میدهند و مجوز قطع آنها را صادر میکنند که خود بیانگر کافی نبودن اطلاعات آنهاست. » او با بیان اینکه با ادامه برداشت چوب از جنگلهای شمال کشور مخالف است، گفت: «باید از مواهب الهی استفاده کرد اما در حد ظرفیت و پتانسیل آن رویشگاه. جنگل دیگر توان و تحمل این ستم و هجمهها را ندارد و نیاز به تنفس دارد. البته با طرح تنفس جنگلها به شرطی موافقم که با مدیریت و متولیگری دولت و پشتوانه علمی-تحقیقاتی درست و بدون تعجیل صورت بگیرد. »این متخصص جنگلشناسی درباره اینکه برخی کارشناسان و مدیران سازمان جنگلها اعتقاد دارند که روند بهرهبرداریها از جنگلهای شمال کاملا علمی و قانونمند بوده است، گفت: « اگر این طرحها علمی بوده و به درستی انجام شده است پس چرا جنگلهای شمال کشور به این روز وخیم افتاده و کاهش پنجاه درصدی داشته است؟ و چرا ادارات کل شمال کشور با کاهش جدی برداشت مواجه شدهاند؟ چون از یکسو فاصله درختان جنگلی از هم زیاد شده و از سوی دیگر گونههای مهاجم جای آنها را گرفتهاند. اینها مسائل مهم است که دوستان باید پاسخ آن را بدهند. » منبع: روزنامه اعتماد
جنگلهای شمال به روز سیاه نشستهاند
کد خبر:
۳۵۲۴۱۳