وقتی که ما داوطلبانه به دنبال راهکارهایی برای نجات دریاچه ارومیه بودیم و بعضاً پرهیز داده میشدیم از هر اقدام خودسرانه داوطلبانهای، با خبر خوش دولت در آبان ماه مواجه شدیم که برای اجرای طرحهای نجات دریاچه ارومیه بودجهای معادل ٧هزار و ۲۹۵میلیارد و ۷۰۰میلیون ریال تصویب کرده بود.
به گزارش جی پلاس، وزیر نیرو که حالا عضو شورای اقتصاد هم شده گفت: دستکم ۱۵سال زمان برای احیای دریاچه ارومیه لازم است. اما، ما که قید کمک داوطلبانه برای احیای دریاچه ارومیه را هنوز نزدهایم و هنوز فکر میکنیم حتما راهکاری دارد. مثلا هر کدام از ما یک بطری آب معدنی بردارد و ببرد و بریزد داخل دریاچه ارومیه. یا نمیدانم... اما انگار قید حرکت داوطلبانه را باید زد! سنگ بزرگ ١۵ ساله علامت نزدن است!
لابد شنیدهاید که تعدادی از نمایندگان مجلس ایران درحال آماده کردن طرحی هستند تا در صورت تصویب نهایی، بخشی از دریاچه ارومیه به پارک تبدیل شود. میگویند که درحال حاضر تنها ٧درصد از آب دریاچه ارومیه باقی مانده و ۹۳درصد آن خشک شده است. گفته میشود که احیای دریاچه ارومیه با انتقال آب رودخانه ارس امکانپذیر نیست و به همین دلیل باید با تبدیل بخشی از این دریاچه به پارک گل و گیاه از آن بهعنوان یک مکان زیست محیطی استفاده شود. آنها میگویند میزنیم و چشمش را هم کور میکنیم و یک وقت خدای نکرده بیارس میشویم! بله!میزان حجم آب موجود در رودخانه ارس بهحدی پایین است که حتی نمیتواند آب موردنیاز مزارع در مسیر انتقال آب از رودخانه به دریاچه ارومیه را تأمین کند، به همین دلیل انتقال آب ارس به ارومیه نهتنها باعث احیای دریاچه ارومیه نمیشود بلکه منجر به نابودی رودخانه ارس هم خواهد شد. در طرح نمایندگان آمده است که وزارت جهاد کشاورزی موظف خواهد بود نسبت به اولویت مطالعه و اجرای سیستمهای آبیاری نوین در حوضه آبریز دریاچه ارومیه اقدام کند. وزارت نیرو نیز باید ضمن نصب کنتورهای هوشمند برای چاههای کشاورزی و نصب ابزار مناسب اندازهگیری حجم آب در شبکههای آبیاری، نسبت به اصلاح پروانه بهرهبرداری اقدام کند.
اما اینها همه شوخی است. در صورت خشکی کامل دریاچه ارومیه، دست کم پنجمیلیون نفر مستقیماً تحت تأثیرات منفی آن قرار میگیرند، درحالیکه جمعیتی که غیرمستقیم و در استانهای دیگر آسیب خواهند دید، بسیار بیشتر از این تعداد خواهد بود. این یک فاجعه غمانگیز است. فاجعهای که سالها پیش میتوانستیم در اقداماتی داوطلبانه جلوی آن را بگیریم و نگرفتیم. حالا اما میگویند شما هیچ کاری نمیتوانید بکنید. و من ناراحتم که چرا هیچ کاری از دستمان بر نمیآید.
شاید آن زمان که کاری از دستمان برمیآمد، در دولت قبلی، مسأله را امنیتی کردند و ما زیپ دهانمان را کشیدیم بالا و دست روی دست گذاشتیم. بعدش که گفتند بیابانهای جدید را در اطراف ارومیه باید مهار کنند، دولت بودجه نداشت. بعد که بودجه تصویب کردند گفتند برویم سراغ مردم و پول بدهیم تا طرح نکاشت را اجرایی کنیم. بعدش گفتند آب خزر را میآوریم. بعد پشیمان شدند و گفتند سدها را ویران میکنیم. بعد گفتند ارس پس چکاره است؟ بعدش... بله دست آخر رسیدهایم به تبدیل دریاچه ارومیه به پارک گل و گیاه. گل بود به چمن نیز آراسته شد!
نمیخواهم بگویم که ما داوطلبانه کاری نکردهایم. ما و بسیاری از فعالان محیط زیست بارها و بارها در حضورهایی و نوشتههایی خطر را گوشزد کردهایم. بارها دل به دریا زدهایم و بلندتر از حد مجاز فریاد کشیدهایم. شاید تمام این چرخ و واچرخهای دولتی این روزها، تمام این آزمون و خطاهایی که راه به جایی نمیبرد، حاصل حضور داوطلبانه فعالان محیطزیست و حامیان دریاچه ارومیه در بزنگاههایی بوده است. شاید اگر اینها هم نبود الان ارومیه بیسروصدا میمرد و خاموش میشد. حالا اما ارومیه میداند که در یادها خواهد ماند. میفهمد که مردمی برای نجاتش شب را بر بالینش به صبح رساندهاند. حبس رفتهاند. فحش خوردهاند و سکوت نکردهاند.
بله. از ویژگیهای فرهنگ داوطلبی این است که گاه کارتان به جواب نمیرسد. گاه حاصلش را فوری نمیبینید. گاه آسیب میبینید. گاه... اما دلتان را نباید خالی کنید. در کار داوطلبانه، نیت خیر شما کافی است. در کار داوطلبانه حاجت هیچ استخاره نیست. اما، باور کنید که نمیتوانم جلوی اشک خود را بگیرم. ارومیه بد مرثیهای شد. ارومیه سمبل فعالیتهای داوطلبانه مردمی شد که راه به جایی نبردند و با اینهمه خسته نشدهاند. اما من خستهام و نمیدانم به چه رویی باید این ستون را ادامه دهم و امید ببخشم و بگویم که آینده روشن است. آیا با بحران آب، آینده روشن است؟ آیا الان نباید کارشناسان بیایند و بگویند که از هم اینک برای سالهای آینده از راه نرسیده ما مردم باید داوطلب چه فعالیتهایی شویم...
منبع: سلامت نیوز