پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، اصغر میرشکاری، هرساله پانزدهم ماه مبارک رمضان یادآور میلاد حضرت امام حسن مجتبی (ع) به عنوان اولین فرزند خانواده حضرت علی(ع)و حضرت فاطمه(س) است. سال تولد سوم هجری قمری ومحل تولد خانه کوچکی است که از"همه تاریخ بزرگتر است" و یا بنا به تعبیر امام خمینی(س): "... حجرۀ محقر که جلوه گاه نور عظمت الهی و پرورشگاه زبدگان اولاد آدم است". محیط تربیتی از هر نظر کم نظیر و اصلا شاید بی نظیر است. از یک طرف برترین انسان، نبی مکرم اسلام است به عنوان پدر بزرگ و بزرگترین مربی در نظام خلقت و از طرف دیگر علی(ع) بزرگ است به عنوان پدر و شخصیت ممتاز بعد از رسول خدا و در دیگر سو، فاطمه(سلام الله علیها) است به عنوان مادری که در این حجره "کوچک و محقر، انسانهائی تربیت کرد که نورشان از بسیط خاک تا آن سوی افلاک و از عالم ملک تا آن سوی ملکوت اعلی می درخشد" و این خانه محل رفت و آمد فرشته وحی و جایگاه رونمائی و رمز گشائی بسیاری از آیات الهی است. این چنین بود که او و برادرش که درود خدا بر آن ها باد در دامان پیامبر تربیت و بزرگ شدند و از چشمه پر فیض و برکت آن خلق عظیم نوشیدند و به همه
خیرها و خوبی ها آراسته شدند که هم مورد اقرار مخالفان قرار گرفت و هم دوستان نکات ارزنده و آموزنده ای از این گنج بی پایان و کوثر پر خیر و برکات الهی به دست آورده و عرضه کرده اند.
آنچه در ادامه آورده می شود اشاراتی از امام خمینی(س) در این باب است:
1- بی اعتنائی به مال و ثروت دنیائی و انفاق و صدقه در راه رضای الهی:
«در حدیث است که: حضرت امام حسن مجتبى، سلام اللّه علیه، سه مرتبه قسمت کرد اموال خود را با فقرا به طور تصنیف[دو قسمت مساوی]، حتى اگر داراى دو جفت نعلین بود یا دو ثوب بود، تنصیف فرمود.» (شرح چهل حدیث،ص493)
2- مبارزه با ظلم و جور و اتخاذ روش مناسب به اقتضای شرایط و بنا به مصلحت که این البته، چیزی جز ندیدن خود و معامله با خدا به حساب نمی آید و یقینا اثر بخشی و نتیجه آفرینی آن با خود خداوند است:
«معاویه یک سلطان بود در آن وقت؛ حضرت امام حسن بر خلافش قیام کرد در صورتى که آن وقت همه هم با آن مردک بیعت کرده بودند و سلطانش حساب مى کردند. حضرت امام حسن قیام کرد تا آن وقتى که مى توانست. وقتى که یک دسته علاف نگذاشتند که کار را انجام بدهد، با آن شرایط صلح کرد که مفتضح کرد معاویه را. آن قدرى که حضرت امام حسن معاویه را مفتضح کرد به همان قدر بود که سید الشهداء یزید را مفتضح کرد» (صحیفه امام،ج2،ص371) و
3- صبر و بردباری بر نادانی نادانان و حیله گری مکاران و بد عهدی پیمان شکنان که البته این خود حلمی استوارتر از کوهها رامی طلبد و ایمانی به بزرگی ایمان این امام معصوم و همچون پدر بزرگوارش (علیهما السلام) را:
«بعد از اینکه صلح کردند، به حسب روایت، به حسب نقل، معاویه به منبر رفت و گفت که تمام حرفهایى که گفتم، من قرار دادم، زیر پایم؛ مثل پاره کردن این مردیکه آن قراردادها را[اشاره به اقدام صدام و پاره کردن قرارداد الجزایر ]. آن صلح تحمیلى که در عصر امام حسن واقع شد، آن حکمیت تحمیلى که در زمان امیر المؤمنین واقع شد و هر دویش به دست اشخاص حیله گر درست شد» (همان،ج20،ص119)
و البته در این همه، آموختنی فراوان نهفته است، ان شاءالله که اهل عبرتی باشد.
والسلام