حجت الاسلام والمسلمین علی اکبر محتشمی پور به مناسبت سالروز شهادت سیدمصطفی خمینی به بیان خاطراتی از ایشان و نحوه زندگی شان در نجف پرداخت.
به گزارش جماران، حجت الاسلام والمسلمین علی اکبر محتشمی پور در گفت وگو با شفنا با بیان خاطراتی تاریخی از منش، زندگی و شهادت سیدمصطفی خمینی بیان کرد: وقتی خبر رحلت مرحوم شهید مصطفی خمینی به امام (ره) رسید و امام متوجه شدند که ایشان شهید شدند، دست روی زمین گذاشتند و بعد از مدت کوتاهی تامل، سه بار آیه شریفه انا لله و انا الیه راجعون را قرائت کردند و بعد فرمودند که؛ مصطفی امید آینده اسلام بود.
او با اشاره به اولین سخنرانی امام (ره) که بعد از ده روز از شهادت سید مصطفی انجام شده بود، گفت: رسم بر این بود که وقتی عالمی از دنیا می رود، تا 40 روز حوزه های علمیه نجف تعطیل می شدند، اما امام (ره) بعد از گذشت پنج الی شش روز پیغام دادند که درس ها را شروع کنید. خود ایشان هم به کلاس درس رفتند و در ابتدای درس، یک مقداری سخنرانی کردند که جنبه اخلاقی داشت و به حادثه شهادت سید مصطفی می پرداخت. ایشان در این سخنرانی یک جمله ای را مطرح کردند و گفتند که فوت مصطفی از الطاف خفیه الهی بود. بسیاری از افراد متوجه منظور امام نشدند، لذا صحبت های مختلفی راجع به این جمله صورت گرفت. در حالی که امام با دید تیز خود، بسیاری از مسایلی را می دیدند که افراد عادی قادر به دیدن آنها نبودند.
محتشمی پور با تاکید بر اینکه امام، سید مصطفی را به نحوی تربیت کرده بودند که برای آینده اسلام، یک شخصیت موثر و مفید و تاثیرگذار باشد، تصریح کرد: در مقابل اینکه خدا این فرزند را از امام می گیرد، مرگ و شهادت او از الطاف خفیه ای است که منشا آثار عظیم بود که یکی از آنها هم پیروزی انقلاب اسلامی است.
او با بیان اینکه شخصیت انسان های بزرگ تاریخ، دارای بعد برجسته ای از نظر معنوی و روحی است، خاطرنشان کرد: معمولا علما و شخصیت های بزرگ، در یک تخصص خاص سرآمد چهره ها و شخصیت های معاصر خود می شوند. به عنوان مثال در دوران مرحوم آخوند خراسانی، ایشان چهره و شخصیت فوق العاده اصولی بود و در علم اصول شهره آفاق محسوب می شد. امروزه هم که ده ها سال از رحلت ایشان می گذرد، حوزه های علمیه کفایت الاصول او را به عنوان یک کتاب درسی مطالعه می کنند، درس می دهند و می آموزند. هم چنین شخصیت های دیگری بودند که هر کدام در یک تخصص خاص شهره بودند که مرحوم شیخ انصاری و صاحب جواهر در فقه، مرحوم علامه صدرالمتالهین و علامه طباطبایی در تفسیر و فلسفه و حکمت، یا مرحوم سیدمحمد کاظم یزدی که هم عصر آخوند خراسانی بود و در نجف اشرف کتاب عروه الوثقی را نوشت، از جمله آنها هستند.
محتشمی پور افزود: بعضی از این شخصیت های برجسته تاریخ، به مرور زمان تکامل پیدا می کنند و در سنین کهولت و شیخوخیت به اوج شهرت و عظمت می رسند اما مرحوم سید مصطفی یکی از شخصیت هایی بود که در سنین جوانی مراحل جهشی فراوانی را در ابعاد مختلف طی کرده بود. چراکه ایشان متولد 1307 یا 1308 هجری شمسی بود و در سال 1356 نیز شهید شد. یعنی در سن 48 یا 49 سالگی، دارای ابعاد برجسته ای از نظر علوم دینی بود و آنطور که تاریخ و خاطرات به ما می گوید، ایشان در سنین 16 - 17 سالگی وارد عرصه حوزه و طلبگی شده است لذا ایشان در مدت کوتاهی تحصیل کردند و به صورت جهشی، مراحل بلندی را پشت سر گذاشتند و در هر عرصه ای که وارد می شدند، صاحب نظر و مجتهد در آن علم بودند که دلیل بر این مطلب هم، آثاری است که از وی باقی مانده است. البته آثار مهم حاج مصطفی توسط ساواک ربوده و نابود شد و ایشان بسیار غصه می خورد که دست نوشته هایی از علوم مختلف داشته است که زحمت بسیاری برای آنها کشیده بود، اما همه آنها توسط عوامل ساواک از بین رفته است.
او با تاکید مجدد بر اینکه حاج مصطفی با نبوغی که داشت، در مدت کوتاه عمر خود، در زمینه ها و عرصه های مختلف دارای تخصص، استنباط و اجتهاد شده بود، یادآور شد: ایشان در فقه، اصول، فلسفه، حکمت، ادبیات عرب، ریاضیات و غیره صاحب نظر بود. البته فقط علم آنها را نداشت، بلکه خود نظریه پرداز بود و با شناخت عمیقی که امام نسبت به ابعاد شخصیتی ایشان داشت، فرموده بود که مصطفی امید آینده اسلام است و احساس می کرد که حاج مصطفی علاوه بر بعد علمی در ابعاد سیاسی و دینی و تدین هم حرف اول را خواهد زد. زیرا حاج مصطفی، در دورانی که امام را همراهی می کرد، مبارزات و شجاعت های بسیاری را از خود نشان داده بود.
او با اشاره به ویژگی های برجسته سیدمصطفی خمینی، می گوید: ایشان انسانی خاکی و متواضع بود زیرا اصولا در همه عرصه ها، کسانی که به مدارج عالی می رسند، غذا خوردن با شاگردان یا بحث کردن بر سر موضوعات علمی برای آنها کسر شان است و معتقدند که وقتی شخصی به مقام استادی یا فیلسوفی می رسد، همه باید شنونده او باشند و هر چه او می گوید را به عنوان اصل مسلم بپذیرند اما کسی که دارای شخصیت خودساخته است، اینگونه نیست. همانند حاج مصطفی که وقتی درس امام تمام می شد، همراه طلبه ها و بعضی از علما به بیت بیرونی منزل امام می آمدند و در حیاط فرش پهن می کردند و ساعت ها بحث علمی می کردند. ایشان با اینکه خود استاد بود، اما همانند دیگر طلبه ها و افرادی که در آنجا حضور داشتند، وارد مباحث علمی می شد و نمی گفت که هر چه من می گویم شما باید بپذیرد.
محتشمی پور با اشاره به علاقه سیدمصطفی به اهل بیت (ع) در بیان خاطراتی تصریح کرد: ایشان سالی 3 الی 4 بار در روزهای زیارتی کربلا یعنی در عرفه، اربعین 15 شعبان و اول رجب، همراه دیگر طلبه ها پیاده از نجف به کربلا می رفت. این مسیر حدود 4 روز از مسیر باغات طول می کشید و حدود 120 کیلومتر بود. در حالی که مسیر خیابانی آن 80 کیلومتر است. زیرا مسیر کاروان های علما و طلاب از کنار رودخانه و شط فرات و باغات بین کربلا و نجف بود. حاج مصطفی هم پا به پای طلبه ها و عرب ها با کاروان آقای حلیمی کاشانی که یکی از فضلا بود و در مدرسه اقای بروجردی حجره داشت، می رفت. در مسیر نجف تا کربلا هم در زمان های استراحت، دائما جلسات و محافل بحث علمی و گفت وگو و پرسش و پاسخ بر پا می کرد و طلبه ها را به این کار تشویق می کرد.
محتشمی پور بیان می کند: این نوع رفتار از تواضع حاج مصطفی بود که به طلاب ابتدایی اجازه می داد تا رشد و فکر کنند و بیندیشند. البته او این مساله را از امام یاد گرفته بود، چراکه ایشان در مکتب امام (ره) پرورش یافته بود زیرا امام هم معتقد بودند که کلاس های درس باید زنده و پویا باشد و یک نفر متکلم وحده نباشد و بقیه گوش دهند. ایشان معتقد بودند که کلاس درس جای بحث و گفت وگو و استنباط و اجتهاد است و همه باید در آن مشارکت کنند لذا کلاس های درس امام به کلاس های زنده و پویا تبدیل می شد، به نحوی که وقتی کسی از کنار کلاس رد می شد، از جو کلاس و بحث و جدلی که میان شاگردان و استاد وجود داشت، میخکوب می شد. حتی عده ای می آمدند و داخل صحن مسجد می ایستادند و منظره درس امام را تماشا می کردند لذا حاج مصطفی هم اینگونه برخورد با شاگردان را از امام یاد گرفته بودند و می خواستند مجتهد بپرورانند.
او با اشاره به اینکه حاج مصطفی فقط به درس های حوزه اکتفا نمی کرد و مطالعات گسترده ای در زمینه های مختلف داشت، اظهار کرد: یک درس خارج اصول حاج مصطفی از سال 47 تا 56 طول کشید. در حالی که دوره اصول در حوزه ها، 4 الی 5 است زیرا ایشان به طور گسترده وارد مباحث اصولی می شد و تمام اقوال علمای برجسته علم اصول را هم مطرح می کرد و در بیان مطالب هم با بیان استدلال یا آنها را رد یا قبول می کرد یا نظریه خود را ارائه می نمود. لذا درس طولانی می شد که حاصل مباحث اصولی حاج مصطفی در 4 الی 5 جلد کتاب منتشر شده است که در حوزه ها مورد استفاده قرار می گیرد.
او افزود: کتاب علم اصول امام که تقریرات آقای سبحانی است، دو جلد است، یا تقریرات کتاب میرزای نائینی یا آقای خویی، نهایتا دو الی سه جلد باشد. اما حاج مصطفی بسیار گسترده و وسیع به این علم پرداخت و شاگردان بسیار مقتدر و با استعداد و خوبی هم در نجف پرورش داد. البته ایشان فقط به روزهای درس اکتفا نمی کرد و در روزهای تعطیل هم بحثهای فقهی می گذاشت و روزهای پنج شنبه و جمعه هم درس تفسیر داشت که 5 جلد تفسیر او چاپ و منتشر شده است.
محتشمی پور با اشاره به اینکه وقتی تفسیر می خوانیم، یک تفسیر روایی، یک تفسیر فلسفی و دیگری ادبی است، اما در تفسیر حاج مصطفی همه ابعاد پوشش داده شده است، گفت: 5 جلد تفسیر حاج مصطفی فقط برای صد آیه اول سوره بقره است. لذا اگر ایشان می توانست تفسیر را تمام کند، قطعا هر جلسه 5 الی 6 جلد می شد و شاید 20 سال دیگر هم طول می کشید.
او با تاکید بر اینکه سید مصطفی در زمینه های مختلف صاحب نظر بود و به نظراتش هم اعتناء می شد، خاطرنشان کرد: یکی از مسایلی که در آن زمان وجود داشت، این بود که بیوتات مراجعی که از دنیا می رفتند، مثل بیت سیدعبدالهادی شیرازی خالی می ماند و کسی از آنها استفاده نمی کرد اما با پیشنهاد حاج مصطفی این بیت مرکزی برای رفت و آمد طلاب و نشست های علمی در زمینه های مختلف اصول و فقه تفسیر شد. حاج مصطفی هم به دو جهت در این محافل شرکت داشت؛ یکی اینکه بهره برداری کند، زیرا یک انسان همواره نیازمند افزایش علم خود است و دیگری اینکه بهره بدهد تا محافل بی محتوا نباشند.
او با اشاره اینکه سید مصطفی خمینی وقتی به نجف آمد، چند سال اول را پای درس همه علما و مراجع رفت، گفت: ایشان وقتی در سال 44 وارد نجف شد، دو سه سال اول را پای درس بزرگانی مانند حکیم، خویی، زنجانی،میرزا حسن بجنوردی، حلی و شاهرودی نشست تا ارزیابی کلی از نجف داشته باشد و مبانی اجتهادی آنها را بداند. بعد از آن هم پای ثابت درس امام بود و فقه را نزد ایشان آموخت. خود حاج مصطفی هم درس اصول را از سال 47 شروع کرد و با برپایی این کلاس، کمبود اصول امام را جبران کرد زیرا ضمن اینکه خود در این زمینه صاحب نظر بود، مبانی درس امام را مطرح می کرد، چراکه کاملا مسلط به مبانی اصولی امام بود و در کنار آن به مبانی اصولی آیت الله خویی و عراقی و نائینی هم می پرداخت.
او که در زمان حضورش در نجف از شاگردان امام خمینی (ره) بوده است، با تاکید بر اینکه حاج مصطفی در درس اصول و فقه صددرصد کامل و از نظر فلسفه و حکمت هم فوق العاده بود، اظهار کرد: اگر مرحوم مطهری و علامه طباطبایی و حسن زاده آملی و دیگر بزرگان امروز حوزه، در علم فلسفه صاحب نظر بودند، حاج مصطفی از شخصیت های قبلی و امروزی هیچ چیزی کم نداشت و یک انسان کاملا حکیم و فیلسوف بود و دلیل بر تبحر و تخصص ایشان هم، دست نوشته هایی است که به جا مانده است.
او با بیان اینکه فرزندان علما فقط پیش پدران خود تحصیل علم می کنند و نشستن پای درس دیگران را کسر شان می دانند، اما امام حاج مصطفی را آزاد تربیت کرده بود، گفت: سید مصطفی فلسفه و حکمت را نزد امام و علامه طباطبایی آموخت. در قم هم پای درس آقای داماد و گلپایگانی و شریعتمداری می نشست. چراکه سعی داشت تا همه مبانی علمی را در دوران حیاط خود بیاموزد. ایشان هم چنین مبانی درسی آقای اراکی را مطرح می کرد و ایشان را بسیار قبول داشت و او را صاحب نظر می دانست و معتقد بود که آقای اراکی مبانی مرحوم حاج عبدالکریم حائری را کاملا در دست دارد.
محتشمی پور، با تاکید بر اینکه همگان و حتی مخالفان، بر جهش و رشد علمی سید مصطفی اعتراف دارند، گفت: رشد جهشی سید مصطفی در زمینه های مختلف، مساله ای است که خاص و عام همگی به آن اعتراف دارند. طوری که مخالفین امام و حاج مصطفی هم به فضل علمی ایشان تاکید می کنند.
او در خاطره ای نقل می کند: ما یک استاد در قم داشتیم که از فضلای قدیم و قمی بود. ایشان راجع به خود می گفت که وقتی من در جوانی وارد حوزه شدم، آنقدر مشغول درس و مطالعه و مباحثه بودم که وقتی سنم از 24 گذشت، تازه دیدم که مرد نیستم و نسبت به جنس مخالف هیچ احساسی ندارم لذا می گفت که اگر طلبه ای باشد که فقط به درس و مطالعه بپردازد، همه چیز، حتی شهوت را هم در اوج جوانی فراموش می کند. زیرا ذهن در هر جهتی که تقویت شود، در همان جهت می ماند و باقی قوا در سایه آن تضعیف می شوند. لذا آدمی که اینگونه وارد عرصه های علمی می شود، در عالم سیاست اصلا ورود نمی کند و به فکر این نمی افتد که بر جامعه اسلامی ما چه می گذرد، زیرا مجالی برای فکر کردن به جامعه ندارد. اما انسان های خود ساخته ای مانند امام و حاج مصطفی در همه زمینه ها ورود می کردند و صاحب نظر و عقیده و پشتکار بودند.
او به بیان خاطره ای از امام می پردازد و می گوید: از یاد نمی برم آن روزی را که امام در سال 1320 به کتابخانه وزیری در یزد رفت و بلندترین دست نوشته خود درخصوص مسائل سیاسی را مطرح کرد و رسما سقوط خاندان پهلوی را ذکر کرد. این کار امام نشان می داد که ایشان از همان اول در وادی حکومت اسلامی و برقراری این حکومت بوده است.
او با اشاره به اینکه حاج مصطفی هم همانند امام یک انسان سیاسی و کاملا شجاع و قوی بود، گفت: علما، شخصیت ها و مبارزینی که برای دیدن امام می آمدند، یک طرف صحبت و مشورتشان هم حاج مصطفی بود. ایشان علاوه بر سیاستمدار و مبارز بودن، به مسایل دینی هم مقید بود لذا اگر می دید شخصی در عالم مبارزه است، اما متدین نیست و نسبت به مسایل دینی سستی می کند، با او قطع رابطه می کرد. به عنوان مثال به یاد داریم که در یک دوران قطب زاده که یکی از مبارزین بود، وقتی نجف می آمد وارد منزل حاج مصطفی می شد. حاج مصطفی کم کم متوجه شد که او علاوه بر سالی چند بار سفر به بغداد آنهم با هواپیما، به هتل های مجلل بغداد هم می رود و درخواست سوئیت می کند. این رفتارها برایش بسیار سنگین بود که یک مبارز این پول ها را از کجا می آورد. یک روز آقای شریعی که ازدوستان نجف بود، آمد و به ما گفت که دیشب غوغایی در منزل حاج مصطفی بود. مساله هم از این قرار بود که وقتی قطب زاده به منزل ایشان می رود، در می زند و صغری خانم که با خانم حاج مصطفی بود، در را باز می کند. او می پرسد که آیا اقا هستند یا خیر؟ صغری خانم نزد آقا می رود و می گوید که آقای قطب زاده آمده است. و پاسخ می آورد که آقا کار دارند و الان نمی توانند شما را ببینند. قطب زاده هم ساک خود را به صغری خانم می دهد و می گوید که ما شب مجددا باز می گردیم. هنوز چند قدمی از خانه دور نشده بودند که صغری خانم قطب زاده را صدا می کند و ساک را بیرون می گذارد و می گوید که آقا گفته اند که ساکتان را هم با خودتان ببرید و بعد در را با شدت می بندد.
محتشمی پور افزود: وقتی از حاج مصطفی دلیل این کار را پرسیدیم، ایشان گفتند که ما در دین خود با کسی شوخی نداریم. من یک سری مسایل را از ایشان دیده ام که شرعا نمی توانم بپذیرم. لذا می بینیم که حاج مصطفی که به اخلاق و تواضع معروف است، حتی در آن شرایط، اگر کار خلافی از کسی می بیند، فورا قطع رابطه می کند و شخص هم برای او مهم نیست که سیاستمدار باشد یا فرد عادی. اگر خلاف دین و شرع ببیند، فورا برخورد می کند. البته هر کسی نمی تواند اینگونه باشد، قطعا این اشخاص در سایه ولایت امیرالمومنین پرورش یافته اند که اینگونه برخورد می کنند.
او با اشاره به تدین حاج مصطفی گفت: ما هیچگاه ایشان را بیکار نمی دیدیم. تا زمانی که مباحث دینی و علمی بود، بحث می کرد و همین که فرصت می یافت، ذکر می گفت. ایشان در سفرهای کربلا هم نیمه شب ها در هوای سرد بلند می شد و به راز و نیاز و نماز و ذکر یا مطالعه می پرداخت. شب های ماه رمضان را هم تا صبح به مناجات می پرداخت. به طور کلی ایشان بسیار کم می خوابید و اکثر شب ها بیدار بود و به مناجات یا مطالعه می پرداخت. شبی هم که از دنیا رفت، روی کتاب از دنیا رفت. زیرا وقتی صغری خانم طبق عادت هر روزه قبل از نماز صبح برای ایشان نوشیدنی مانند آب یا چای یا شیر می آورد، صدایی از ایشان نمی شوند. لذا خانم حاج مصطفی را صدا می کند که ایشان، سید مصطفی را بیهوش بر روی کتاب می بیند.
وی با اشاره به ارتباط عمیق حاج مصطفی خمینی با ائمه و خدا، تصریح کرد: ایشان مقید به اعتکاف در مسجد کوفه در ماه های مبارک رمضان بود. لذا دهه سوم ماه مبارک هر سال، در مسجد کوفه معتکف می شد. وقتی هم به سوریه و لبنان و از آنجا برای انجام عمره به مکه می رفت، در مسجدالحرام معتکف می شد. اینها همه نشان دهنده ارتباط عمیق ایشان با خدا و ائمه و مردم بود که در نهایت هم در راه اینها به شهادت رسید. چراکه رژیم شاه تصور می کرد، آن کس که امام را تحریک می کند، حاج مصطفی است. لذا اگر از بین برود، امام بی پشتوانه می شود و تحریک کننده خود را از دست می دهد و مبارزه افت می کند و شاه ادامه حیات می دهد. اما آنها نمی دانستند که هر چه حاج مصطفی دارد همه از امام است.
او در بیان خاطره ای دیگر تصریح کرد: اصولا کسانی که وارد عرصه های مختلف می شوند، نسبت به کسانی که در منشا قدرت قرار دارند محافظه کار می شوند. به عنوان مثال یک عالم و یا استاد دانشگاه، نسبت به شاگردان و هیات علمی محافظه کار می شود. چراکه خلاف را می داند اما چون می خواهد زندگی کند، مسایل را نادیده می گیرد و عقاید خود را بیان نمی کند. اما حاج مصطفی این روحیه را نداشت.
محتشمی پور ادامه می دهد: زمانی که ما کتاب شهیدی دیگر از روحانیت را که مربوط به دوران شهادت تا چهلم حاج مصطفی بود، در بیروت چاپ می کردیم، در بیستمین سالگرد شهادت ایشان، نامه ای به دست ما رسید که احتمالا از اسناد ساواک کشف شده بود. چراکه ما هر سال کتاب را با اضافات و اسنادی که از ساواک پیدا می شد، تجدید چاپ می کردیم. این نامه خطاب به حاج علی آقای تهرانی بود که آن موقع در مشهد زندگی می کرد و از جمله فیلسوفان و شاگردان برجسته آقای میلانی و از شاگردان قبل امام بود و همه او را به عنوان یک مبارز قبول داشتند. حاج مصطفی با ادبیات خود در این نامه نوشته بود؛ اینکه ما وارد یک عرصه ای برای دفاع از مردم و دین و مکتب اسلام شده ایم، نباید به خاطر مبارزه دست از مبانی اصیل اسلامی خود به خاطر مجاهدین خلق برداریم و بعد هم به یک روایت ضعیفی استنادکنیم که هیچ کس به آن روایت عمل نکرده است. این کار درست و شایسته نیست. لذا ایشان هم همراهی کردن مجاهدین خلق را مورد انتقاد قرار داده بود و هم اینکه نباید به خاطر خوشایند آنها از اصول محکم خود دست برداریم.
او با اشاره به شاگردان حاج مصطفی خمینی، گفت: از جمله شاگردان ایشان آقای علیپور است که بعد از انقلاب قاضی شد و آیت الله سجادی که بنده هم پای درس ایشان می رفتم. شیخ علی اصغر طاهری کنی هم که هم دوره آقای هاشمی رفسنجانی و از شاگردان امام و صاحب تفسیر ادبی بود، از شاگردان ایشان است. حضور این شاگردان و شاگردان دیگر، در زمانی بود که شهید صدر مطرح بود، اما طلاب درس حاج مصطفی را نیز هم سطح و هم عرض درس شهید صدر می دانستند. به نحوی که حاج طاهر کنی که از فضلای قم بود، می گفت که حاج مصطفی از نظر علمی در نجف در میان دیگران قابل قیاس نیست و بی نظیر است. او حتی حاج مصطفی را ملاتر از شهید صدر می دانست.
محتشمی پور با اشاره به ماجرای دفن حاج مصطفی خمینی گفت: تولیت حرم امیرالمومنین(ع) همانند تولیت قم که از پدر به پسر ارث می رسد، از دیرباز به صورت سنتی بود. البته رژیم شاه هم تاییدی بر آن می کرد. تولیت نجف هم مجبور بود تا ضمن ارتباط با مراجع، با حکومت ها هم در ارتباط باشد. آن زمان که حاج مصطفی از دنیا رفت، شیخ نصرالله خلخالی که نماینده امام و آیت الله بروجردی بود، حرف اول را در نجف می زد. همچنین معروف بود که آقای خلخالی و نخجوانی در نجف مرجع ساز هستند. یعنی به طرف هر کس که بروند، مرجعیت هم به طرف او می رود، چراکه بسیار مقتدر بودند و مدرسه آیت الله بروجردی را هم آقای خلخالی ساخته است. لذا آقای خلخالی مقبره آقای کمپانی را برای دفن پیشنهاد داد و از تولیت خواست تا قبری را آماده کنند. ضمن اینکه امام هم موافقت کرده بودند.
وی افزود: در این زمینه دولت هیچ دخالتی نداشت و فرآیند دفن بطور آزاد برگزار شد. وقتی هم که حاج مصطفی در روز اول آبان سال 56 شهید شد، ایشان را از بیمارستانی که بین نجف و کوفه بود، به کربلا بردند و در آنجا خیمه گاهی بود که غسال خانه داشت. پسر مرحوم آیت الله شاهرودی، سید علی شاهرودی که انسانی با شهامت و با غیرت بود و به امام بسیار علاقه داشت، ایشان را غسل داد و از آنجا هم حاج مصطفی را در حرم امام حسین و حضرت ابوالفضل طواف دادند. در زمان غسل بود که بنده دیدم لکه های بنفشی روی سینه حاج مصطفی است که پزشک از مسمومیت ایشان خبر داد. بعد از طواف هم جنازه را در مسجد گذاشتند و تا صبح قرآن و زیارت خواندند و روز بعد هم از مسجد بهبهانی ها که در جاده کوفه بود، ایشان را تشییع کردند.
محتشمی پور یادآور شد: امام برای همه علمایی که فوت می کردند، تا دم بازار بزرگ تشییع می کردند و بعد به منزل می رفتند. برای حاج مصطفی هم همین کار را کردند یعنی هیچ تفاوتی بین فرزند خود و دیگر علمای آنجا قائل نبودند؛ اما از منزل در جریان امور قرار می گرفتند و وقتی به ایشان گفتند که آقای خویی می خواهد بر جنازه نماز بخواند، بسیار تشکر کردند و آقای خویی نماز را در صحن امیرالمومنین خواندند و ایشان را در مقبره مرحوم کمپانی و علامه حلی، دفن کردند.
او با اشاره به رابطه حاج مصطفی با شهید حکیم نیز گفت: حاج مصطفی از جمله کسانی بود که وقتی آیت الله حکیم را دستگیر کردند و از بغداد به کوفه بردند، جرات پیدا کرد تا به گفته امام به ملاقات ایشان برود. لذا حاج مصطفی هر روز به ملاقات آیت الله حکیم می رفت تا جایی که او را هم دستگیر و یک هفته زندانی کردند لذا در نجف به عنوان حامی آیت الله حکیم معروف شده بود.
محتشمی پور در پایان با اشاره به مقبره ابن فتح و خاطراتی که در زمان صدام و تخریب این اماکن وجود داشت، گفت: مقبره ابن فتح هم از جمله مکان هایی بود که صدام قصد تخریب آنها را داشت. لذا استاندار کربلا مجری این کار بود تا مقبره را از بین ببرد. استاندار هم از بعثی هایی بود که گوش به حرف کسی نمی داد و همه چیز را خراب می کرد. اما وقتی به این مقبره می رسیدند، دستگاه خود به خود خراب می شد و نمی توانستند آن را خراب کنند. لذا این حادثه هم از جمله مسایلی است که توانست رژیم صدام را به زانو در آورد.