تنها سه خط؛ همهی آن چیزی بود که حضرت امام خمینی(س) در روز شهادت فرزند ارشد و پسر برومند خود «سید مصطفی» نوشت. هم او که امام در حالی از وی با عنوان «امید آینده اسلام»* یاد میکند که شهادتش را از الطاف خفیه الهی** دانسته و در برابر مصائب امت اسلام آن را ناچیز میخواند. ***
بسیاری از دوست و دشمن، بر این باور بودند که شهادت نور دیده امام، نهضت و رهبری آن را از حرکت باز میدارد اما نه تنها چنین نشد که به خواست خدا، ارادهی الهی امام خمینی(س) از یک سو و برپایی یادمانهای شهادت فرزند امام در شهرهای مختلف ایران و سایر بلاد اسلامی و حوزههای علمیه از سوی دیگر، خود موجی شد که یک سال بعد، جوشش دریای خروشان مردم و در نهایت به ثمر نشستن انقلاب اسلامی ایران را منجر گردید. از همین روست که شهادت حاج سید مصطفی خمینی را طلیعهی پیروزی انقلاب میدانند؛ طلیعهی خاموش!
متن نوشته حضرت امام خمینی(س) -به روایتی در حاشیه مفاتیحی که ایشان از آن استفاده میکردند- است که به گزارش جماران در پی میآید:
اعلامیه امام خطاب به مسلمین ایران و جهان درباره شهادت مصطفى خمینى
زمان: 1 آبان 1356 ذىالقعده 1397.
مکان: نجف.
بسمه تعالى
انا للَّه و انا الیه راجعون
در روز یکشنبه نهم شهر ذى القعدة الحرام 1397 مصطفى خمینى، نور بصرم و مُهجَه (1) قلبم، دار فانى را وداع کرد و به جوار رحمت حق تعالى رهسپار شد.
«اللهم ارحمه و اغفر له و أسکنه الجنة بحق اولیائک الطاهرین- علیهم الصلوة و السلام».
(صحیفه امام، ج سوم، ص 233)
__________________________________________________
1)- خون، روح، روان..
* حضور، جلد 21، ص 73
** صحیفه امام ، جلد سوم، ج 234
*** صحیفه امام ، جلد سوم، ص 254