جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

خاطراتی از شهید آیت الله سعیدی از زبان فرزند:

امام درباره ایشان جملاتی دارد که درباره احدی ندارد/ پیشانی پدرمان را اره کرده بودند

کد خبر: ۲۷۸۶۳
امام درباره  ایشان جملاتی دارد که درباره احدی ندارد/ پیشانی پدرمان را اره کرده بودند

شهید آیت الله محمدرضا سعیدی، شخصیت کمتر شناخته شده تاریخ مبارزات انقلاب اسلامی، که تلاش و نقش بسزایی در پیشبرد مبارزات پیش از انقلاب داشت، از شاگردان و یاران باوفای حضرت امام خمینی(س) بود که در بیست و یکم خرداد ماه 1349 به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، متن زیر گفت و گوی «حریم امام» با فرزند آیت الله سعیدی است که برای آشنایی هرچند مختصر با شخصیت این شهید بزرگوار سودمند است:

ضمن معرفی خودتان بفرمایید چه زمانی با حضرت امام آشنا شدید؟

سید حسن سعیدی هستم؛ فرزند شهید آیت‌الله سعیدی. سی سال است در حوزه تدریس دارم و حدود 7 سال است به تدریس فقه و اصول و تفسیر و درس‌های خارج مشغول هستم. پدر من از نزدیک‌ترین یاوران، جانفدا و شاگرد امام راحل و از پیشتازان انقلاب اسلامی بود. امام درباره‌ ایشان جملاتی دارد که درباره احدی ندارد. مثلا: «من از امثال شما آن‌قدر خوشم می‌آید که شاید نتوانم آن را ابراز کنم». نیز در همان سال‌های خفقان که مرحوم سعیدی با صلاحدید دفتر امام به تهران رفت چون مرکز به علمای عاملین بیش‌تر نیاز داشت، امام در یکی از نامه‌هایشان به مرحوم شهید می‌نویسند: «من از شما که با کناره‌گیریِ اکثر، باز در میدان مبارزه مانده‌اید تشکر می‌کنم». این جمله خیلی پرمحتوا است. به‌تبع پدرم که پیشتاز مبارزه و شاگرد امام بود و روابطش با امام زیاد بود، من هم از سن طفولیت به منزل امام در یخچال‌قاضی زیاد می‌رفتم. بعد از مدرسه که می‌آمدم آن‌جا محل بازی، نمازجماعت و خلاصه پاتوق ما بود. بسیار امام‌دوست بودم و به امام راحل ارادت داشتم.

بعد از اتمام نماز امام، جمعیت که هجوم می‌آوردند دست امام را ببوسند به ما بچه‌ها فرصت نمی‌دادند به امام نزدیک شویم. یک اندرونی امام اجاره کرده بودند چون رفت‌وآمدشان زیاد شده بود. من در آن اتاق آخرِ بیرونی، قبل از اندرونی، منتظر می‌ایستادم. تا امام از آن‌جا عبور می‌کردند زود دست امام را می‌بوسیدم.

خاطره دیگر این‌که یک شب بعد از این‌که ایشان تشریف بردند، به امام گفتند عده‌ای از تجار و بازاریان تهران برای دیدن حضرت‌عالی آمده‌اند. امام دومرتبه تشریف آوردند. نشسته و به دیوار تکیه کرده بودند. مهمان‌ها هم به صورت مدور دور امام نشسته بودند. پدرم از اندرونی با امام بیرون آمد و صحبتی کرد و رفت. بعد از چند دقیقه من آمدم دست امام را ببوسم بروم که امام دست من را محکم گرفتند و گفتند: «شما کی هستید؟» گفتم: «من سعیدی هستم». فرمودند: «پسر این آقای سعیدی هستی؟» گفتم: «بله پسر همین آقای سعیدی، که الان رفتند، هستم». سابقه آشنایی من با امام قبل از ده‌سالگی بود.

مختصری هم در معرفی مرحوم شهید سعیدی بفرمایید.

شهید آیت‌الله سعیدی در محله چهارراه خواجه‌ربیع مشهد متولد شدند. الآن آن‌جا کوچه‌ای است به نام کوچه حسین باشی. منزل پدری ایشان آن‌جا بود. باغاتی بود که پدربزرگ، مادربزرگ و عمه‌هایم آن‌جا زندگی می‌کردند. شناسنا‌مه‌شان صادره از مشهد است که با این‌که بیش از سی سال از شهادتش می‌گذرد، تا حدود ده سال پیش باطل نشده بود؛ به‌خاطر موضوعی مراجعه کردیم به اداره ثبت احوال مشهد، هنوز از نظر ثبت‌احوال ایشان زنده بود. چون شناسنامه را ساواکی‌ها گرفته و دیگر به ما نداده بودند. در هر صورت ایشان تا سطح را در مدرسه نواب مشهد خواندند؛ ادبیات را خدمت آقای ادیب نیشابوری و دروس سطح را خدمت آقای حاج‌آقا مجتبی قزوینی، آشیخ هاشم قزوینی و بعد هم آقای آشیخ کاظم دامغانی. بعد احساس کردند در قم محیط درسی بیش‌تر فراهم است. به قم آمدند. حکایت ازدواجشان هم خیلی جالب است؛ در مشهد، اول ماه که شهریه گرفته بودند. در همان حجره پول خردی کف دستش گرفته و به خداوند عرض می‌کند: «خدایا! می‌شود با همین پول یک زن به من بدهی؟» مدتی نمی‌گذرد، یک روز آقای طباطبایی، که بعدها پدرخانم ایشان شدند، از کنار حجره عبور می‌کند. یک نفر به مرحوم سعیدی می‌گوید: «ایشان دختری دارند. ممکن است استجابت دعای شما در همین مورد باشد». ایشان می‌رود و بالاخره ابراز می‌کند. پدربزرگ من هم خیلی باصفا و با نیت پاک، زود پذیرا می‌شود. مقدمات کار را فراهم می‌کنند و منجر به ازدواج می‌شود. بعد ایشان حرکت می‌کنند به طرف قم و درس خارج را خدمت آیت‌الله‌العظمی بروجردی آغاز می‌کند. درس فقه آیت‌الله بروجردی را حاضر می‌شد و درس اصول امام راحل. از مستشکلین بنام درس‌های مرحوم آیت‌الله‌العظمی بروجردی بود و اشکال‌ها، سؤال‌ها و انتقادهایش، او را در درس ایشان زبانزد و مشهور کرده بود. آقای محمدی‌گیلانی می‌گفت: «ایشان درس‌ها را دسته‌بندی‌شده و سلیس و روان به عربی می‌نوشت و ما چند نفر بودیم که تقریرات ایشان را گرفته و از روی آن استنساخ می‌کردیم». در درس امام هم از مستشکلین بود. یکی از هم‌درس‌های ایشان به من فرمود: «یک روز در درس امام شهید سعیدی بر سخنش خیلی پافشاری می‌کرد. امام می‌دانست مرحوم سعیدی خیلی به او علاقه‌مند است. لذا بهشان گفتند «آقای سعیدی! من دارم اذیت می‌شوم». مرحوم شهید سعیدی عرض کرد «چشم آقا!» این چشم همان شد و سکوت مرحوم سعیدی در درس امام همان. دیگر به هیچ‌وجه ما ندیدیم شهید سعیدی در درس امام صحبت و سؤال بکند. خودش می‌گفت من مرید امام هستم لذا به هیچ‌وجه حاضر نیستم امام اذیت بشوند». پدرم با آیت‌الله مشکینی و آیت‌الله ستوده هم‌مباحثه بود. من بچه بودم که این بزرگواران در منزلمان مباحثه می‌کردند. مرحوم آقای مشکینی تعریف می‌کرد: «تا جایی بحث کردیم که دیگر در آن مباحث فقهی بحث‌شده، تقلید نمی‌کردیم». خلاصه آن مباحثات ادامه پیدا کرد حتی بعد از تبعید امام راحل که به اجتهاد منجر شد.

پس شهید سعیدی قبل از ورود به قم با امام آشنایی نداشتند؟

خیر!

ارادت شهید سعیدی به حضرت امام چگونه بود؟

ارادت شهید سعیدی به امام راحل، یواش‌یواش از مرحله استاد-شاگردی به مرید-مرادی رسید. به نحوی شد که هم امام راحل بسیار از دیدن مرحوم شهید سعیدی خوشحال می‌شدند و هم شهید سعیدی. در اوایل نهضت، جامعه‌ی مدرسین به مرحوم سعیدی ماموریت می‌دهد که بررسی کند چه کسانی با نهضت امام همراهند. ایشان یک بررسی می‌کند اما گزارشش را به امام می‌دهد. خودش می‌گوید: «وقتی آمدم با این‌که می‌دانستم نماز برای امام خیلی‌خیلی اهمیت دارد و ایشان بلند شده بودند اقامه نماز مغرب بگویند، چون خیلی دستپاچه شده بودم و عجله داشتم گفتم آقا! من تحملم طاق شده و صبرم لبریز شده. دو دقیقه بنشینید من حرفم را بگویم. امام راحل با این‌که داشتند اقامه می‌گفتند می‌نشینند. مرحوم سعیدی می‌گوید آقا! من بررسی کردم دیدم شما در این نهضتتان تنها هستید. از این دانه‌درشت‌ها کسی همراه شما نیست. بعد امام آن جمله تاریخی را می‌فرمایند که آقای سعیدی! اگر هیچ‌کس همراه من نباشد و همه به من پشت کنند، ‌حرف همین است که می‌گویم و یک قدم عقب نخواهم نشست و راه انقلاب را یک‌تنه ادامه خواهم داد».

در جلسه دیگری به مرحوم سعیدی می‌گویند: «آقای سعیدی! من دیشب در خواب ایران را به صورت نقشه‌ای می‌دیدم که آتش گرفته است. به مردم می‌گفتم این کشور شماست، آتش گرفته، چرا نجاتش نمی‌دهید؟ اما هیچ‌کس محل نمی‌گذاشت. من عبایم را درآوردم و محکم روی این نقشه می‌زدم که آتش را خاموش کنم. ولی عبایم سوخت. آقای سعیدی! من از این خواب دو چیز را می‌فهمم؛ اول این‌که من می‌توانم آتش استعمار را در این کشور خاموش کنم. دوم این‌که من ماموریت و توانایی این کار را هم دارم. بنابراین من اقدام خواهم کرد». مرحوم شهید سعیدی می‌گوید: «من دیدم امام این‌قدر مصمم هستند، فهمیدم امام انقلاب را با جان و دل قبول دارد. لذا من هم دنبالش راه افتادم». مرحوم سعیدی مبارزات سیاسی‌اش را قبل از نهضت امام شروع کرد اما پیوستن او به امام از این تاریخ شروع شد. صداقت را دید لذا همچنان در راه امام باقی ماند.

نامه‌ای هم در کتاب نهضت امام خمینی نوشته آقای حمید روحانی‌زیارتی آمده که در ساواک و در پرونده امام بود؛ مرحوم سعیدی در بالای نامه‌ای که زمان تبعید امام به ایشان می‌نویسد، مرقوم کرده: «ان القوم استضعفونی و کادوا یقتلوننی فلاتشمت بی الاعداء». در ادامه می‌گوید: «... فعلا مردم ساکت هستند. اگر از دوستان سوال کنید، آقایان [یکی‌یکی نام می‌برد] همه خوبند و سلام می‌رسانند. جدیدا خدا پسری به من داده است که او را ملقب به روح‌الله نمودم. من روح‌الله! روح‌الله! که می‌گویم در حقیقت صبح و شام شما را صدا می‌زنم ...»

در تهران هم که ایشان بود حتی کوچک‌ترین چیزها را از امام سؤال می‌کرد. امام هم جواب می‌گفتند. بعد پشت آن استفتائات نوشته بود: «استفتائات عن المرجع الدینی الذی لایلیق بالزعامة الا هو / این استفتائات از مرجعی است که کسی غیر از او لایق زعامت و رهبری نیست ... هو اشبه الناس به بقیة‌الله الاعظم / او شبیه‌ترین مردم به حجت‌بن‌الحسن علیه‌السلام است. حضرت حجت دارای غیبت صغری و کبری بود، مرجع تقلید ما هم دارای غیبت صغری و کبری بود. همچنان که اسم امام زمان را نمی‌شود آورد اسم آن آقا را هم الان به‌خاطر ساواک نمی‌شود آورد». خیلی تشبیه جالبی بین امام راحل و حجت‌بن‌الحسن روحی‌و‌ارواح‌العالمین‌له‌الفداه کرده بودند. این را هم اضافه کنم که طلبه‌های مدرسه مروی و جاهای دیگر که این را شنیده بودند، گفته بودند بر کسی که این کار را کرده باید حد شرعی جاری بشود. شخصی آمده بود از مدرسه مروی به پدرم این را می‌گفت. پدرم گفت: «من عاشق امام هستم و کسی که عاشق هست باید کار بکند».

شهید سعیدی خیلی اهل اطعام و مهمان‌پذیر بود. امام را گاهی در منزلمان دعوت می‌کرد. یادم است شبی امام تشریف آوردند منزل ما. بعضی دیگر از اعزه همچون آیت‌الله مشکینی دعوت بودند. آن شام آن شب را فراموش نمی‌کنم و این‌که دست امام راحل را دو-سه بار بوسیدم.

گفتید مبارزات ایشان قبل از نهضت شروع شده بود. نمونه‌هایی از آن را بفرمایید!

بله، مثلا مرحوم سعیدی برای تبلیغ به دعوت آقای قائمی به اهواز و بعد آبادان رفته بود. آقای قائمی در آبادان روحانی معتبری بود و بسیاری را چون آیت‌الله شهید مفتح، آیت‌الله خزعلی، آیت‌الله جنتی و آیت‌الله مکارم‌شیرازی برای تبلیغ به بندر مهشور (بندر ماهشهر کنونی) دعوت و زمینه تبلیغی این آقایان را در شرکت نفت و قسمت‌های دیگر فراهم می‌کرد. مرحوم سعیدی آن‌جا علیه شاه و مخصوصا دربار شاه و ملکه خیلی انتقاد می‌کرد. می‌گفت: «اگر مملکت، اسلامی است، اگر این شاه همان‌طور که خودش می‌گوید اسلام‌پناه است، پس چرا زنش بی‌حجاب است؟» بالاخره او را دستگیر کرده و به زندان انداخته بودند. بعد با وساطت آیت‌الله بروجردی آزاد شدند. علیه کارخانه پپسی­ کولا، که بخشی از سهامش در اختیار صهیونیست‌ها بود، هم حرف می‌زد. این را هم بگویم که آیت‌الله بروجردی فرموده بودند: «من پپسی­ کولا نمی‌خورم». این باعث شده بود که علما هم جرئت پیدا کنند بگویند پپسی­ کولا حرام است و نباید خورد.

مرحوم شهید سعیدی به کویت هم مسافرت می‌کرد. آیت‌الله وحید خراسانی هم که برای تبلیغ آن‌جا بود، می‌گوید: «مرحوم سعیدی می‌گفت من می‌خواهم این‌جا یک انقلاب کنم. خلاصه شروع کرد به انتقاد از تشکیلات و فجایع دربار و بی‌دینی‌ها و برنامه‌های استعماری. سفارت ایران در کویت ایشان را تحت تعقیب قرار می‌دهد و حدود هفت ماه شهید سعیدی نمی‌توانست به ایران بیاید.» بعد یک روز درِ خانه‌مان را زدند. دیدم یک آقای کت‌وشلواری با پیراهن سفید و شلوار سیاه وارد منزل شد و با مادرم روبوسی کرد. من تعجب کردم این مرد کیست که حالا دارد با مادر من روبوسی می‌کند. کنار مادرم نشسته بودم. گفتم: «این آقا کیه؟» گفت: «بابات است، نمی‌شناسی؟» خب عینک نداشت. آخر پدرم چشمش ضعیف و عینکی بود. ریشش را هم با قیچی خیلی ناجور زده بود. این شد که نشناختمش. بعد هم نامه‌ای به امام نوشتند و در آن اجازه ملاقات خواستند. با این تعابیر که «من با قیافه منحوسی وارد قم شدم. اکنون اجازه ملاقات می‌خواهم. هل الیک یابن‌احمد سبیل، فتلقی». ایشان مبارزه را حتی قبل از امام شروع کرد اما با نهضت امام به ایشان و انقلاب پیوست. در یکی از نامه‌هایی که به امام، که در نجف تبعید بودند، ، انتقاد کرده و می‌نویسد: «آقا! حال و هوای نجف شما را از نفس انداخته. چرا مثل نجفی‌ها ساکت شده‌اید؟» امام راحل هم یک جواب خیلی جالبی دادند: «نامه شما که حاکی از عِرق سیادت بود واصل شد ... من یاور ندارم». بعد این حدیث امام صادق را نقل کردند که به سیروی فرمودند: «اگر من به عدد این بزها یاور می‌داشتم قیام می‌کردم». در ادامه نامه، امام فرمودند: « آقای سعیدی! من اگر به اندازه آن بزها، که هفده راس بود، این‌جا یاور داشتم ساکت نمی‌نشستم ... ان للبیت ربا». این جمله عبدالمطلب بود؛ وقتی سپاه ابرهه حمله کرد او رفت برای شترهایش وساطت کرد. ابرهه گفت: «فکر کردم آمدی برای خانه کعبه وساطت می‌کنی که خرابش نکنیم، حالا می‌بینم که آمدی برای شترهایت وساطت می‌کنی». جناب عبدالمطلب فرمود: «انا رب الابل و للبیت ربا / من صاحب شترها هستم. آن خانه هم یک صاحبی دارد خودش حفظش می‌کند». امام هم منظورشان این بود که این انقلاب صاحب دارد و صاحبش آن را حفظ می‌کند.

در تهران هم یادم است خیلی مرحوم سعیدی را اذیت می‌کردند؛ چه مقدسین چه ساواکی‌ها. مرحوم سعیدی به امام گفته بود: «این‌ها خیلی من را تحت فشار گذاشتند». امام راحل در نامه‌ای نوشته بودند: «اگر آن‌جا کت‌وشلوار به تنت کردند و لباس روحانیت را از بَرَت بیرون آوردند، شما وظیفه داری در آن‌جا بمانی».

چرا از جانب مقدسین هم اذیت می‌شد؟

آن‌ها اصولا کسانی بودند که حتی یادم است یکی‌شان به امام می‌گفت «آقا! این که امام حسن تقیه کرد با معاویه و صلح کرد، چه بود؟» امام راحل فرمودند: «تقیه یک بحثی است بین علما. آن را خودشان می‌دانند چه کار بکنند». یک آدم عوام آمده بود به امام مسئله تقیه را یاد بدهد. امام هم خیلی سربسته جوابش را دادند. به شهید سعیدی هم همین حرف‌ها را می‌زدند. یادم است بعد از شهادت پدرمان باز دستشان کوتاه نشد. به ما می‌گفتند: «بابایت اشتباه کرد. هفت-هشت تا بچه قد و نیم‌قد را گذاشت و رفت. خودش را به کشتن داد و شماها را این‌طور یتیم گذاشت. اشتباه بزرگی کرد». بیش‌ترشان از ناحیه ساواک و شاه تحریک می‌شدند ولی این‌قدر بی‌خرد بودند که حالیشان نبود چه کسی دارد تحریکشان می‌کند.

تاثیر حضور شهید سعیدی در پیروزی انقلاب امام و نظام اسلامی امام چگونه بود؟

بی‌شک امام، که پانزده سال در ترکیه و نجف بودند، در ایران به اشخاصی فداکار، پاکباخته و ایثارگر احتیاج داشت که نام و یاد امام را در این کشور مخصوصا برای نسل جوان حفظ کند. سی‌وچهار سال پیش مردم ایران، که پیشتازشان جوان‌ها بودند، یکصدا فریاد می‌زدند: «ما منتظر خمینی هستیم». بعد فرودگا‌ه‌ها را که بسته بودند، فریاد می‌زدند: «قلب ما باند فرودگاه توست». این‌ها همان‌ها بودند که امام فرمود: «سربازان من در گهواره‌ها شیر می‌خورند». خب امثال شهید سعیدی بودند که با ذکر نام امام در مساجد و بر منابر آنچنان مردم را آماده کرده بود که وقتی اسم امام خمینی را می‌آورد، صلواتی می‌فرستادند که ستون‌های مسجد می‌لرزید. آیت‌الله فاضل‌لنکرانی به بنده گفت: «اولین کسی که به امام راحل لقب امام داد، مرحوم سعیدی بود».

پس لازم بود اشخاصی مثل شهید سعیدی امام راحل را آنچنان معرفی کنند که مردم با خود بگویند «این خمینی کیست؟ کجاست؟» جوان‌هایی که اصلا امام راحل را ندیده بودند چه‌جوری 22بهمن ریختند در خیابان‌ها و گفتند امام می‌خواهیم؟ به‌خاطر این بود که جلوتر شهید سعیدی‌ها، مخصوصا در تهران، اسم مرحوم امام را علنا و بی‌محابا می‌بردند تا در ذهن جوان‌ها رسوخ پیدا کند.

در آن لحظات آخر که ایشان را دستگیر کرده بودند به ایشان گفتند: «اگر دست از خمینی برداری ما تو را آزاد خواهیم کرد». این جمله تاریخی را شهید آیت‌الله سعیدی گفت: «چه می‌گویید؟ به خدا اگر قطعه‌قطعه‌ام کنید، خونم را بریزید، هر قطره‌ی خونم ندا می‌دهد خمینی! خمینی!» تا پای جان از امام راحل دفاع کرد و خونش را در راه انقلاب داد و پیش مرگ انقلاب شد. در بعضی از سخنرانی‌هایش، که آقای آسید حمید روحانی‌زیارتی در کتاب نهضت امام خمینی آورده، می‌گوید: «الان ممکن است مردم متوجه نشوند اما بعدی‌ها مرا به نیکی یاد خواهند کرد و خواهند دانست که من چه خدمت بزرگی به آن‌ها و انقلاب کرده‌ام».

داستان زندانی‌شدن و شهادت ایشان چه بود؟

ساواک ایشان را کاملا شناخته بود که به هیچ‌وجه نمی‌تواند ساکتش کند. مرحوم شهید سعیدی با زندان و این‌ها مسئله‌اش حل نمی‌شد.

وقتی امام را تبعید کرده بودند به من و برادر بزرگ‌ترم، که الان امام جمعه‌ی قم است، یاد داده بود که بعد از نماز آقای اراکی در مدرسه‌ی فیضیه بایستیم و بگوییم: «برای یگانه مرجع تقلید، انقلابی بزرگ، احیاگر شیعه‌ی ناب و ... آیت‌الله‌العظمی امام خمینی صلوات بفرستید!»

همچنین یادم است رفته بودیم دیدن آقای مشکینی که به شهریار تبعید شده بود. پدرمان چند جلسه آن‌جا سخنرانی کرد. به من گفت: «وقتی می‌خواهم بروم برای منبر، تو بگو برای سلامتی یگانه مرجع تقلید انقلابی، درهم‌کوبنده‌ی کاخ ستمگران یعنی آیت‌الله‌العظمی امام خمینی صلوات بفرستید». تا پدرم بلند شد برود به منبر من این را گفتم. آقای مشکینی سه‌مرتبه به من فرمود: «احسنت!»

تهران هم که بودیم،‌ رییس کلانتری، که کمی با انصاف بود، به پدرمان گفت: «آقا! به من گفتند شما را دستگیر کنم ولی شما هیچ کوتاه نمی‌آیید. می‌خواهم بگویم اگر به همین راه ادامه بدهید ما نمی‌توانیم تحمل کنیم. من اگر خودم هم بخواهم با شما راه بیایم از بالا ساواک ما را تحت فشار قرار می‌دهد». پدرم گفت: «من در قم بچه‌هایم را وادار می‌کردم بروند بعد از نماز آقای اراکی شعار بدهند،‌ اما این‌جا همان شعارها را هم نمی‌دهند. دیگر من این‌جا خیلی هم نسبت به قم کنترل می‌کنم». خلاصه یک‌ذره حرف‌های آن‌ها را نمی‌خواست بپذیرد و حسابی استقامت می‌کرد.

در هر صورت شهید سعیدی هی دستگیر و آزاد می‌شد؛ در قم، اهواز، تهران و شهرهای دیگر. به صورت بلندمدت ایشان را زندانی نمی‌کردند. به‌خاطر این‌که ایشان آدم پیچیده‌ای نبود که حرفش برای ساواک نامفهوم باشد. ساواک کارها و حرف‌هایش را می‌دانست. زبان ابوذروارش که تیغ برنده‌‌اش بود را هم می‌دانست. آخرش به این نتیجه رسید که جز با کشتن این سید را نمی‌تواند آرام کند. این بود که تصمیم قطعی گرفت برای شهادت ایشان.

سال 49 دو واقعه مهم اتفاق افتاد؛ یک این‌که نوارهای ولایت فقیه از نجف به دست پدرم می‌رسید. آن موقع دستگاه تکثیر نبود و اگر هم بود نمی‌شد این نوارها را ببرند تکثیر کنند.‌ پدرم هم خیلی ابتدایی دو تا ضبط را مقابل هم می‌گذاشت و نوارها را تکثیر می‌کرد و به اهلش می‌رساند. ساواک به شدت دنبالش بود. می‌دانست نوارهای ولایت فقیه از نجف آمده و مرحوم شهید سعیدی این‌ها را تکثیر می‌کند. دومین واقعه هم این بود که داستان راکفلر و سرمایه‌داران آمریکایی بود. گاز ایران را شوروی می‌برد و نفت را آمریکا. این‌ها هم فکر کرده بودند که معادن را غارت کنند. مرحوم سعیدی به پا خاست و هرچه به علما و مراجع تقلید گفت و اعلامیه عربی منتشر کرد دید که تاثیر ندارد. این اعلامیه‌ها دست ساواک هم افتاده بود. در منزل ما هم نوارهای ولایت فقیه بود هم این اعلامیه‌های خطرناک علیه سرمایه‌گذاری که به زبان عربی بود. روز نهم خرداد یازده نفر از جمله یکی‌ که با یونیفورم نظامی بود، آمدند و شروع کردند به گشتن منزل. پدرم آن زمان مشغول جلسه درسی برای زنان بود. آن جلسه را تعطیل کرد. اما من زود فهمیدم که این‌ها برای چه غرضی آمدند. نوارها و ضبط صوت را بردم پشت منزلمان خاک کردم. ولی خب اعلامیه‌های ضدسرمایه‌گذاری آن‌جا بود. پدرم از لای در به من اشاره کرد: «نوارها؟» گفتم: «ترتیب همه را دادم.» ولی اعلامیه‌ها را گرفتند. آن سرکرده‌شان گفت: «نوارها کجاست؟» پدرم گفت: «همه را گشتید دیگر. در این خانه نواری وجود ندارد. اگر بود که شما پیدا می‌کردید». اعلامیه‌ها را برداشتند و به اتفاق شهید سعیدی رفتند. ایشان را به مدت یازده روز بدون محاکمه‌ای نگه داشتند. بالای پرونده ایشان نوشته شده بود «ستاد بزرگ‌ ارتش داران». بعد او را زیر شکنجه‌های بسیار طاقت‌فرسا به شهادت رساندند. روز بیستم خرداد من در منزل بودم. بقیه بچه‌ها، مادرم و همین اخوی بزرگم رفته بودند زندان برای ملاقات. آن‌جا دیده بودند که آمبولانس وارد زندان شد و جنازه‌ای را بیرون آورد اما درست تشخیص نداده بودند. همزمان دو تا از آن ساواکی‌ها آمدند درِ خانه ما. گفتند: «شناسنامه‌ی پدرتان را بدهید می‌خواهیم آزادشان کنیم». من رفتم شناسنامه‌اش را پیدا کردم. بعد به معتمد محل زنگ زدم و گفتم: «این‌ها آمدند در منزل و شناسنامه پدرم را می‌خواهند. زود خودتان را برسانید!» او آمد و من شناسنامه را تحویل ایشان دادم و این‌ها رفتند. از آن طرف مادر و اخوی‌ام از زندان برمی‌گشتند که اخوی‌ام را سوار کردند و به همراه آن معتمد محل به پزشکی قانونی بردند. بعد هم به سمت قم حرکت کردند. ما در منزل پریشان و نگران و مضطرب بودیم. خیلی مادرم بی‌تابی می‌کرد. بالاخره شب همسر آن معتمد محل زنگ زد. گفت: «آن‌جا کی هست؟» من گفتم: «آقای خزعلی هستند». با خودم گفتم: «یعنی چه؟ آخر این زنگ می‌زند می‌گوید آن‌جا کی هست؟ با کسی که نمی‌شناسد کار دارد ولی با من که گوشی را برداشتم کار ندارد؟» گوشی را دادم دست آقای خزعلی و او گفت: «آقای سعیدی شهید شدند و ما الآن داریم از مراسم دفنشان برمی‌گردیم. به خانواده‌شان بگویید دیگر منتظر نباشند». این شد که ما جنازه پدر شهیدمان را ندیدیم. فقط همین اخوی بزرگم به همراه جنازه آمدند قم در قبرستان وادی‌السلام و ساواکی‌ها پدرمان را دفن کردند. اخوی‌ام می‌گفت: «پیشانی مبارک پدرمان را اره کرده بودند و بدنشان همین‌طور شکافته بود. به‌طوری که خون می‌ریخت و کبود بود». ایشان پوستش سفید بود. خیلی آشکار بود که شکنجه‌های خیلی شدیدی دادند. به نحوی خون می‌ریخت که نتوانستند ایشان را کفن کنند. اول در پلاستیک پیچیدند بعد کفن کردند. بعد هم شبانه همان معتمد محل نماز میت خوانده بود و به خاک سپرده بودند.

بعدها که کتاب یاران امام از دیدگاه اسناد ساواک منتشر شد، به ما می‌گفتند که پاک‌ترین پرونده‌ها مال پدر شماست که هیچ سازشی، ولو از روی تقیه، در مقابل ساواک نکرد. رهبر انقلاب هم می‌فرمود: «پدر شما به دستور مستقیم آمریکا و شاه به شهادت رسید». این هم درست بود به‌خاطر این‌که در مقابل سربازان آمریکایی قیام‌کرد.

برخورد حضرت امام بعد از شهادت ایشان چطور بود؟

ایشان در نجف اشرف چهل شب فاتحه می‌گیرند. با این‌که رسم امام این بود که در هر فاتحه و مجلس ختمی یک ربع بیش‌تر نمی‌نشستند،‌ اما چهل شب در مجلس شهید سعیدی شرکت کردند. عنایتشان را هم با وسایطی به ما می‌رساندند.

خصوصیات برجسته رفتاری و اخلاقی شهید سعیدی چه بود؟

خیلی سعی می‌کردند به ما بگویند که تابع وظیفه باشید. خودشان هم خیلی نسبت به مردم اهمیت می‌دادند.‌ رفع گرفتاری مردم و‌ امر به معروف و نهی از منکر دو صفت برجسته ایشان نزد اهالی محله‌مان بود. خیلی نسبت به اقامه امر به معروف و نهی از منکر حساس بود. حتی قسمت امر به معروف و نهی از منکر تحریرالوسیله را ترجمه کرده بود، با وسایط ابتدایی آن روز چاپ و در دسترس اهلش می‌گذاشت. خیلی در سخنرانی‌هایش روی این نکته تاکید داشت.

به دیگران هم زیاد کمک می‌کرد. یادم است آن موقع که خاک زغال می‌ریختند در کرسی‌ها، همسایه‌مان مستمند بود؛ یک راننده‌ تاکسی بود و دستش خالی. پدرم یک کیسه گونی پر از زغال را به دوش گرفته بود و سه طبقه بالا برد و به همسایه‌مان داد.

انتهای پیام

دیدگاه شما