من زنی را می شناسم که حالا حدود سی سال دارد، با یک دختر کوچک که نامش باران است، و همسری که فوت کرده است، زنی که می شناسم سالهاست از یک ناراحتی پیشرونده کبدی رنج میبرد، و با وجود این که شرایط پیوند کبد در ایران یا خارج از کشور چندان غیر قابل دسترس نیست، او به ناچار قدم به قدم شاهد پیشرفت بیماری کبدیاش تا «مرگ» خواهد بود.
این تنها سرنوشت یکی از قربانیان سردشت است، دختری که زمان حمله شیمیایی به سردشت به سختی روی دو پا میایستاد، حالا به خاطر آسیبهایی که سلاحهای شیمیایی به ریهاش وارد کردهاند، بیهوشی طولانی مدت برای پیوند کبد را تحمل نخواهد کرد و راهی به جز انتظار مرگ در مقابلش نیست.
به گزارش جماران به نقل ااز ایسنا، سالها گذشته است، جنگ را تمام کردهایم و رژیم صدام سنگون شده، اما هنوز جای زخمهای سردشت، اولین شهر قربانی بمباران شیمیایی دنیا، بهتر نشده است.
هفتم و هشتم تیر تقویمها به علاوه این همه خاطره دیگری که در این روزها اتفاق افتاده، به یاد می آورد که سال 66 چه طور راه خروجی و محل ذخیره آب سردشت به علاوه دو نقطه پر تراکم دیگر هدف قرار گرفت. به یاد میآورد که چطور بیشتر از صد نفر در همان لحظههای اول جان دادند و چه طور یک شهر با بیش از 5000 مصدوم باقی مانده، بیست و چند سال بعد از پایان جنگ، هنوز به سختی نفس میکشد، به سختی زندگی میکند.
در یادداشتی که همان سال توسط وزارت امور خارجه به سازمان ملل فرستاده شد اعلام شده بود که 109 نفر در اثر بمباران شیمیایی در دم کشته شدهاند و حداقل 4600 نفر مجروح باقی ماندهاند.
بعد از سالها خیلیها تصدیق میکنند که آنها که مردهاند خوشبختتر بودهاند. سردشت و حتی شهرهای اطرافش امکانات بیمارستانی مناسبی برای ارائه خدمات به مردم آسیب دیده از بمبارانها نداشته و حالا هم ندارد، همین هم هست که خبر فوت مصدومان شیمیایی این شهر را هم مثل خبر فوت جانبازان جنگی از بیمارستان سینای تهران میشنویم، در حالی که سردشت با شهر ارومیه دویست کیلومتر و تا تهران بیش از هفتصد و پنجاه کیلومتر فاصله دارد.
بسیاری از بازماندگان هنوز نتوانستهاند هویت خودشان را به عنوان پرداخت کنندگان بخشی از هزینههای جنگ هشت ساله در بنیاد شهید و امور ایثارگران ثبت کنند، مدیر یکی از سازمانهای مردم نهاد سردشت که برای حمایت از این بازماندگان ایجاد شده است، میگوید که کمیسیونهای پزشکی که برای تعیین میزان آسیب دیدگی مردم توسط بمبهای شیمیایی تشکیل شده و به سردشت آمدهاند برای معاینه بازماندهها فرصت نداشتهاند و همین مساله دستآویزی برای بنیاد جانبازان شده است که از صدور دفترچههای خدمات حمایتی برای این مردم شانه خالی کند.
رسول خضری، نماینده مردم سردشت در مجلس، از محکوم نشدن فاجعه سردشت توسط نهادهای بینالمللی انتقاد کرده است. یکی از مهمترین تلاشهایی که برای جلب توجه جهانی به این فاجعه انسانی صورت گرفته حضور تیمی از کارشناسان ژاپنی در این شهر بوده است که آمده بودند با بررسی عمق فاجعه در این شهر، سردشت را به عنوان اولین شهر هدف بمباران شیمیایی، به خواهرخواندگی هیروشیما به عنوان اولین شهر هدف بمباران هستهای درآورند.
عثمان مزین، دبیر کمیته حقوقی انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت میگوید بنیاد شهید تنها نام صد و یازده نفر را به عنوان قربانیان حملهی شیمیایی به سردشت اعلام کرده است، معنیاش این است که تعداد قربانیان سردشت با هیروشیما قابل مقایسه نیست. بحث خواهرخواندگی هم عملا منتفی شده است.
نماینده سردشت در مجلس می گوید آثار بمبهای گازی ریخته شده روی سر شهر بیدفاع حداقل برای پنجاه سال در محیط زیست باقی خواهد ماند؛ معلوم است که زمین میتواند خودش را ترمیم کند، حتی زمینهای بایر آلوده به عامل نارنجی در جنگ کره، زمینهای آلوده به رادیو اکتیو بازمانده از جنگ جهانی دوم، حتی زمینهای دشت کپران و شهرمی* هم روزی آباد خواهند شد، اما جنگ برای مردمی که کودکان ناقص به دنیا میآورند، شروع شده است و به این زودیها تمام نخواهد شد، و این جا، در همین مرزهای غربی خودمان، چه کسی میتواند برای باران پنج سالهای که مادرش امروز و فردا تمام خواهد شد، جوابی پیدا کند؟
*نام دو منطقه هدف بمباران شیمیایی اطراف سردشت