در نوجوانی به طلبگی علاقه داشتم امّا با دیدن بعضی اعمال از برخی افراد این علاقه در حال ازبین رفتن بود... تابستان 1354 پیرمرد روحانی با وقاری دیدم که از بیرون حرم حضرت سید میر محمد(ع) به سمت حرم حضرت سید میر احمدشاهچراغ(ع) به آرامی حرکت میکرد. نام او را از دوستان سؤال کردم . او آیتالله سید عبدالحسین دستغیب(ره) بود. همه دغدغهها و تردیدها با همین دیدار بدون هیچ گفتگویی از دل رخت بربست و اعتماد و شوق جای آنها را گرفت. چند ماه بعد برایش نامهای نوشتم و وضع خود و خانواده و بویژه بیتابی مادر را توضیح دادم و از ایشان کسب تکلیف نمودم که الان طلبگی را آغاز کنم یا سال بعد پس از اخذ دیپلم؟ چند روز بعد مرحوم آقای زهادت داماد ایشان جواب آقا را آورد در نامه ضمن دلداری به مادر و...صلاح را در این دانسته بود که فوراَ در مدرسه حکیم شیراز تحت نظر آن جناب تحصیل حوزوی را شروع کنم.نامه آقا را برای پدر و مادر خواندم آنان بی درنگ موافقت کرده و پدر، مرا به شیراز برد و به شهید دستغیب تحویل داد.
چند سال خدمت ایشان بودم. جدّ در تحصیل و سعی بر تقوی سفارش اکید و مکرر ایشان بود. هر پنج شنبه در درس اخلاق دلنواز خود این دو را تکرار میکرد و نیز هر وقت در منزل به زیارت ایشان میرفتیم یا بعد نماز از مسجد جامع عتیق تا منزل در رکاب ایشان بودیم این دو را به صد زبان یاد آور میشد.
دیدنش بی هیچ مبالغه انسان را به یاد خدا میانداخت و عملش بی هیچ گزافهگویی آدمی را به آخرت ترغیب میکرد و گفتارش حقیقتاَ بر علم مخاطبش میافزود. او مصداق روشن و کم نظیر سخن جناب عیسی(ع) بود که از او پرسیده شد، «یا روح الله من نجالس؟ قال: من یذکرکم الله رویته و یرغبکم فی الاخرة عمله ویزید فی علمکم منطقه».
اوقات فراغت نداشت یا در حال ذکر و تلاوت بود یا نوشتن و تدریس یا منبر و موعظه یا رسیدگی به امور بندگان خدا...
رسیدگی به طلاب هم از جهت تحصیل علم و هم ازجهت تهذیب و تزکیه و هم از جهت اهتمام به معاش آنان از جنبههای مختلف را همراه مدّ نظر داشت.
نوای دعای کمیل شبهای جمعه او در آن زمان تاریک ظلمانی ستم شاهی که خداوند آن روزها را نیاورد هزاران جوان را همچون مادر فرزند مرده به ضجه و فریاد و توبه وانابه وادار میکرد.
مرحوم سید محمد صادق رفیعی که دهها سال در شهرستان فسا به امور علمی، تبلیغی، تأسیس حوزه خواهران و دانشگاه و... مشغول بود برای من نقل کرد: افسر ژاندارمری بودم، مجلهای داشتیم و اداره ستون فکاهی آن به عهده من بود. شب جمعهای به مسجد جامع عتیق شیراز رفتم. کاغذ و قلم در دست تا سوژهای از حرکات شرکت کنندگان در دعای کمیل شکار و در ستون فکاهی منتشر کنم. با فاصله از جمع اهل دعا منتظر فرصت شکار سوژه بودم که آقای دستغیب فرازی از دعای کمیل را ترجمه کرد و توضیح داد، گویی مرا بلند کرد و بر زمین نشانید، وارد جمع اهل دعا شده و نشستم. آن شب پایان روش قبلی من و آغاز راه جدید شد. مرحوم رفیعی تا پایان عمر در جهت تبلیغ دین و نشر احکام اسلام تلاش کرد.
در جریان نهضت امام خمینی(س) شهید دستغیب با تمام توان وارد مبارزه شد و مسجد جامع عتیق مرکز گرمابخش انقلاب در فارس بود و پس از پیروزی انقلاب تا زمان شهادت در آذر 1360 نیز در همه ماجراها و از جمله دفاع مقدّس پیشاهنگ تأیید و تقویت انقلاب و امام وخار چشم منافقان و دشمنان خارجی بود.
سالها برخی آن بزرگوار و دوست همراه و همرازش مرحوم آیتالله نجابت(ره) را در شیراز به دلیل اینکه از مرحوم آیت الحق جناب سید علی قاضی(ره) و مرحوم آیتالله انصاری همدانی(ره) استفاده معنوی کرده بودند صوفی و درویش میخواندند و سدّ راه استفاده گروهی از بندگان خدا از این اولیاء بودند. شبی به اتفاق دوستم سید مصطفی به دیدن یکی از این افراد که از روحانیون به نام بود رفتیم از او پرسیدیم آیا شما در باره آقای دستغیب چنین مطلبی میگوئید گفت: بله، گفتم: به چه دلیل ؟گفت: شما هنوز تحصیلات عالی ندارید و معنی وحدت وجود به معنای خاص واخص آن را نمیدانید. فقط به شما میگویم که مدرسه حکیم آقای دستغیب را رها کنید. چند روز بعد فرزند شهید مرحوم آیت الله سید محمد هاشم دستغیب استاد بزرگوار به ما اطلاع داد که آقا شما را خواسته است. بعد از نماز مغرب و عشا در معیت شهید بزرگوار به منزلشان رفتیم. پس از نصایحی ارزشمند با لحنی جدّی و کریمانه که هنوز صدایش را در گوشم احساس میکنم، فرمود: مبادا کینه کسی که چنین نسبتی به من داده است را به دل بگیرید، سخن او را حمل بر اشتباه کنید؛ آنان به شدّت بر شهید بزرگوار میتاختند و آن بزرگوار دوستان خود را امر اکید میفرمود که با آنان دشمن نشوند.
مکتب تربیتی ان بزرگوار پرورش روح توحید واخلاص ومراعات تقوی در همه ابعاد وجوانب بود. و زمانی که امام بزرگوار(س) او را معلم اخلاق ومهذّب نفوس نامید و شهادت داد که نصایح او در دلها طوفان ایجاد میکرد، برخی بیدار شدند؛ امّا چه دیر بود؟و محرومتر از آنان کسانی که حتّی با آن کلمات امام نیز... و هم اکنون نیز سدّ راه استفاده از بهترین تربیت شدگان مکتب او هستند.
هرگز مبتلا به عجب وخود بینی نشد. روزی در بازگشت از قم به محضرشان شرفیاب شدم... عرض کردم ما در قم به شما و مواضع شما افتخار میکنیم. فرمود: دعا کنید ثابت قدم بمانم و از این راه منحرف نشوم.
زمانی از محضراستادش آیتالله انصاری همدانی مقام فنا میخواست و استاد فرموده بود به این مقام میرسی، امّا بعد از شهادت. و بیست آذر 1360زمان تحقق آن وعده بود.