یکی از آزادگان سرافراز دفاع مقدس در خاطره ای می گوید: در زمان اسارتمان در یکی از آسایشگاههای عراقی ها که چند نفر از آزادگان قهرمان بودند، منافقی هم بود. آن آسایشگاه پنجره ای هم داشت که یک توری کهنه و رنگ و رو رفته ای روی آن نصب شده بود. آن منافق با یک چوب کبریت روی آن شعاری علیه امام نوشت.
یک سرباز عراقی متوجه شد و آمد داخل آسایشگاه و پرسید: «چه کسی این شعار را نوشته؟!»
آن منافق سینه اش را جلو انداخت و با خوشحالی تمام گفت :«من، من این شعار را نوشتم».
ما بر خلاف انتظارمان دیدیم که چهره آن سرباز سرخ شد و با اندوه بسیار به او گفت : «تو امام را نشناخته ای؛ تو قدر او را نمی دانی». و بعد رو کرد به ما وبا صدای حزن انگیزی گفت: قدر امامتان را بدانید. او مولای ما است. او سید ماست. او امید ماست. ما منتظریم که انشاالله روزی او و سپاهش بیایند و ما را از زیر ظلم نجات دهند. و بعد شروع کرد به خواندن سوره فتح« اذا جاء نصرالله...» می خواند وگریه می کرد.
منبع: کتاب خاطرات و نامه های دوران اسارت آزادگان، خاطره اروجعلی ذوقی از قم ، ص66