حجت الاسلام و المسلمین حاج سید سجاد حججی میانجی از جمله روحانیون مبارزی است که از آغاز نهضت اسلامی ایران به جمع مبارزان و شاگردان انقلابی حضرت امام پیوست. او جزو اولین روحانیانی بود که به مرجعیت حضرت امام ایمان آورد و درست یک هفته پس از رحلت آیتالله بروجردی در تاریخ 1340/1/17 برابر بیستم شوال 1380 ق، از حضرت امام اجازه امور حسبیه گرفت. و افتخار قدیمیترین و اولین اجازه نامه از رهبر کبیر انقلاب را به خود اختصاص داد.(1)
این در حالی بود که بسیاری از طلاب و فضلای همردیف او در درک مرجعیت امام مشکل داشتند و اغلب در شک و تردید به سر میبردند. البته این طیف اگرچه اشخاص محترم و فاضلی هم بودند، اما، حتی پس از پیروزی انقلاب هم نمیتوانستند مرجعیت امام را قبول کنند و تنها به رهبری سیاسی ایشان بسنده کرده بودند.
در اواسط سال 1357 که انقلاب اسلامی به مراحل سرنوشتساز خود رسید، دو تفکر عمده در کشور حاکم شد و به طور جدی در مقابل هم قرار گرفتند. یکی تفکر انقلابی حضرت امام بود که به سرنگونی شاه و رژیم سلطنتی تاکید داشت. دیگری تفکر مرحوم آقای شریعتمداری و آقای بازرگان بود که فقط به «انتخابات آزاد و عمل به قانون اساسی» عنایت داشتند و سرنگونی رژیم و شاه را به مصلحت کشور و ملت نمیدانستند. در اوایل شروع نهضت چون تفکر دوم در ظاهر خوشایند، معقول و کم هزینه جلوه مینمود، طرفداران بسیاری داشت و حضرت امام و یاران صدیق او در تنگنا و فشار بودند، چه از ناحیه رژیم و چه از درون حوزه و هم سلکان خود، ولی در اثر قاطعیت امام خمینی و فداکاری و روشنگری روحانیون انقلابی، مثل آقای حججی در سرتاسر ایران و به خصوص در آذربایجان، تفکر امام فراگیر و مورد پسند و استقبال مردم قرار گرفت. فرهنگ «خون بر شمشیر پیروز است» فراگیر شد و در نهایت به سقوط شاه و رژیم دو هزار و پانصد ساله منتهی شد. حقا که اگر تلاش و فداکاری و ایثار شاگردان امام نبود، به یقین امروز هم ملت ما گرفتار محمدرضا شاه بود.
در طول دوران ستمشاهی نامههای متعددی میان حضرت امام، حاج آقا مصطفی و آقای حججی رد و بدل شده که هر کدام نشان از ارتباط نزدیک و صمیمی او با رهبر کبیر انقلاب دارد و این نامهها در مجموعههای اسناد انقلاب و جاهای دیگر به چاپ رسیده است.
لکن اخیراً نامهی دیگری از ایشان به حضرت امام، برای اولین بار منتشر شد که حاکی از عمق این ارتباط و از شدت اهتمام و اعتقاد قلبی آقای حججی به راه امام و انقلاب است. این نامه در تاریخ 13 آبان 1344، درست یک سال پس از تبعید امام به ترکیه و نجف در آن فضای اختناق ستمشاهی توسط آقای حججی به زبان عربی نوشته شده و از شهرستان میانه به نجف پست شده، ولی در بین راه توسط اداره اطلاعات شهربانی توقیف و در آرشیو ساواک بایگانی می شود. محتوای نامه از جهاتی منحصر بفرد است و در میان شاگردان امام و روحانیون مبارز چنین نامه ای مشاهده نشده است.
این نامه پس از گذشت 42 سال در سال 1386 در مجموعه نفیس 22 جلدی «امام خمینی در آینه اسناد ساواک»، چاپ مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، جلد پنجم، ص 435 به همراه دستخط ، متن عربی و ترجمه فارسی منتشر شده که «حال و هوای آن دوران را در روح و جان هر خوانندهای به تصویر میکشد. در اینجا متن ترجمه فارسی آن تقدیم خوانندگان میشود تا نسل حاضر و آینده بدانند که شاگردان مکتبی حضرت امام در گوشه گوشه این سرزمین اسلامی چگونه از رفاه و آسایش خویش گذشتند و برای ما یک دنیا استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی توأم با عزت، شرف، امنیت ، آسایش و رفاه به ارمغان آوردند.
ترجمه فارسی نامه:
بسم الله الرحمن الرحیم محضر مقدس مجاهد بى نظیر و مفتى اعظم آیتالله الکبرى العظمى الخمینى روحى فداه دام ظله العالى.
پس از اداى شکر و حمد براى خداوند با زبانم و تمام جوارحم و سپاس او به خاطر دریافت بشارت تشرفتان به سرزمین علم و فضل و دانش نجفاشرف در کمال صحت و سلامتى که هزاران سلام و درود بر صاحب و ساکن آن سرزمین باد.
بهترین تبریکات و سلامهایم را به حضور محضر مقدس و جان گرامى تان ایده الله وانصره تقدیم مىنمایم.
اى جان من! بسیار از خداوند متعال دعا و مسئلت مىکنم تا دو باره قدوم گرامىتان به وطنتان و مرکز علم، قم باز گردد. این ایام که اشک چشمان من و دیگر مخلصان شما به خاطر طولانى شدن غیبت تان جارى است،شکایت تنها به خدا مى بریم و در همه حال به او توکل مىکنیم و این فریاد و دعاى من است؛ اى باز گرداننده یوسف به یعقوب(ع) بر ما ترحم فرما و این دعا و استغاثه ما را به حق محمد و آله الطاهرین، با باز گرداندن، یوسف عزیز به ما استجابت فرما و چشمان ما را به دیدن جمال خجسته اش روشن بگردان! یا ربالعالمین.
مولاى من! به راستى که خداوند متعال همانگونه که همه انبیا و فرستادگان خود را آزمایش نمود و سپس آنان را جانشین خویش در روى زمین نمود، شما را نیز بعد از امتحان به عنوان جانشین ولى و حجت اش حضرت صاحب الزمان (عجاللّه فرجه الشریف) انتخاب فرمود و شما را در دلها و چشمهاى همه مخلوقاتش از مسلمانان و حتى از ستمگران و فاسقان محبوب و عزیز کرد، خداوند به شما در ازاى خدمتتان به اسلام و مؤمنین و منتظرین بهترین پاداشها عنایت فرماید و چه نیک پاداشى دارند جهادگران. به راستى که اسلام و احکام آن را زنده نمودى، خداوند در دو جهانت زنده نگه دارد، چرا که نام مسلمانان را در هر بقعه و سرزمینى، بلند کردى و درخت قرآن کریم را با مجاهده ی عظیمت آبیارى فرمودى. به راستى که از ریحانه فاطمه زهرا(علیهاالسلام) و از نسل و تبار رسول اکرم اسلام (ص) و چون دلاور فرمانده کربلا، سیدالشهدا(ارواح العالمین له الفداه) هستى و بر راه جدت حسین(ع) رفتى و در این راه جانت را، فکر و اندیشهات را، نور چشمت، فرزند بزرگت مصطفای مجاهدت را و جمیع اهل و عیال و مال و منال خویش را در راه خدا تقدیم نمودى! (خداوند ایشان [حاج آقا مصطفی] را ذخیره اى براى ما و خلف صالحى براى شما و فقیه عالم و با عملى براى همه مسلمانان و مؤمنان با عمل بویژه براى این حقیر مخلص قرار دهد.) و علاوه بر همه اینها، تمام خانواده و دارایى ات را در راه خدادادى و ثابت نمودى که مصداق گفته امام مبارزان حسین بن على(ع) هستى که فرمود: ترکت الخلق طراً فى هواک و أیتمت العیال لکى أراک (به هواى تو از همه خلق بریدم و اهل و فرزندانم را براى دیدن تو بى سرپرست رها کردم.) ان شاءالله خداوند متعال این خدمت بزرگ اسلامى را از شما و همه خادمان اسلام قبول فرماید و به آن برکت دهد.
آقا و سرورم! هر چند جسماً از شما دورم. ولى جان و دلم با شما و در کنار شماست. خداوند گواه این سخنم هست و بنده از آن روزى که شما را از کاشانه تان ایران به زور و ظلم اخراج کردند (به سان اخراج جد و پدرانتان علیهم السلام از وطنشان با ظلم و جور) ـ از آن روز ـ ارادتمند شما هستم. هرگونه وعظ و تبلیغى را حتى در داخل منازل و خانه ها بر ما ممنوع کرده بودند و منتظر چشم انتظار فرج و نجات و طلوع خورشید علوى هستیم تا ما را یارى داده و از این گرداب سختى و دردمان برهاند. در سال گذشته هم مانع ما براى تشرف به خانه خدا شدند و با وجود آنکه بعد از دو ماه زحمت همه مقدمات را فراهم نموده بودیم، در آخرین مراحل براى ما پاسپورت صادر نکردند به خاطر آنکه شما (یعنى من) از اصحاب خمینى هستى. خداى بزرگ را شکر مى گویم و باز هم از او سپاسگزارم. البته محدودیتها و سختگیریهاى دیگرى هم تا همین امروز اعمال مى کنند. با این احوال باز هم خداوند را مى ستایم و شکر مى گویم که الحمدللّه در صحت و عافیت به سر مىبرید و آرزوى من هم همین است. اى روح اسلام و علما و طلاب! از آن روزى که از محافل ما رفتهاى، زندگى، روح آزادى و رشادت نیز از مجلس ما و از وجود بسیارى از مردم رفته است. چرا که در واقع روح ما از ما رفته است و ما چشم انتظار آن روح رحمانى مىمانیم. در پایان از محضر جنابعالى و نیز از آقا مصطفى التماس غریق در حال مرگ دارم که در زیارتگاهها و عبادتگاههاى مقدس مرا از زیارت و دعاى خود جهت دریافت توفیقات دائمى الهى با اطاعت و رضایتجویى او فراموش نکنند. که خداوند براى من کافى است و او نیک یاورى است و با این عریضه دست شما را مى بوسم. همواره مؤید و منصور به روح القدس باشید.
ارادتمند سید سجاد حججى میانجى
10 رجب 85 ق [آذر 1344 ش]
آدرس: میانه
1) اجازه نامه [به آقاى سید سجاد حججى، در امور حسبیه]
زمان: 17 فروردین 1340/ 20 شوال 1380
مکان: قم
موضوع: اجازه در امور حسبیه
مخاطب: حججى، سید سجاد
[بسمه تعالى. حضرت مستطاب آیت اللَّه العظمى آقاى حاج آقا روح اللَّه خمینى- دام ظله العالى على رءوس الأنام. چون در مسائل شرعیه در محلى که اقامت دارم گاهى محل ابتلا مىشود، اگر صلاح مىدانید این جانب را مجاز فرمایید در تصدى امور حسبیه که شأن حاکم شرع انور است؛ و نیز در اخذ وجوه شرعیه و صرف در مصارف و در اخذ سهم امام- علیه السلام- و صرف آن در مصارف اقتصادى خودم و ایصال بقیه نزد آن جناب. بیست شوال هزار و سیصد و هشتاد. با تقدیم احترامات- سید سجاد حججى]
بسم اللَّه الرحمن الرحیم
جنابعالى مجاز هستید در مراتب مسطوره.
روح اللَّه الموسوی.
صحیفه امام، ج1، ص: 46