در هر اقدام و حرکتى همواره پیشتازان نقشی به سزا و جداگانه دارند که تحت هیچ شرایطى با لاحقین و کسانى که بعداً به جمع این حرکت مىپیوندند ولو اینکه از مقام و جایگاهى برتر و والاتر از دیگران برخوردار باشند قابل قیاس نیست. خصوصاً هنگامی که این قیام و اقدام همراه با خطر باشد و انتخاب مسیر در شرایط سخت سیاسى ـ اجتماعى صورت گیرد. اگر مىبینیم پیامبر اکرم صلى الله علیه وآله همواره براى حضرت خدیجه علیهاالسلام احترامى خاص قائل بود به طورى که حتى مایه حسادت برخى از همسرانش هم قرار مىگرفت. و یا حضرت على علیه السلام از چنین جایگاه و احترامى در نزد پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و مسلمین برخوردار است به واسطه سبقت در پذیرش اسلام و همراهى با پیامبر در دوران غربت و عسرت مى باشد. و الّا وقتى شرایط عوض شد و زمان برخوردارى از قدرت و مکنت فرا رسید. همراهان زیاد مى شوند.
از این نمونهها در تاریخ زیاد داریم. و ما خودمان در زندگى روزمره قطعاً شاهد و ناظر این وضعیت بوده ایم. خداوند متعال نیز براى سابقون در ایمان حسابى جداگانه باز کرده و مى فرماید: «السابقون السابقون. اولئک المقرّبون».
این ایام مصادف است با پنجاهمین سالگرد قیام امام خمینى(س) و از طرف دیگر سوم اسفند همزمان است با سالگرد پیام مهم امام خمینى(س) خطاب به روحانیون و حوزه هاى علمیه سراسر کشور که به منشور روحانیت معروف گردید. لذا مناسب است یادى بکنیم از بزرگانى که در آغاز قیام به نداى حضرت امام لبیک گفته و وارد عرصه مبارزه شدند. عرصهاى که به فرموده آن عزیز سفرکرده بسیار سخت و جانفرسا بوده است. امام در ترسیم آن روزگار مى فرمایند: در شروع مبارزات اسلامى اگر مىخواستى بگویى شاه خائن است، بلافاصله جواب مىشنیدى که شاه شیعه است! عدهاى مقدس نماى واپسگرا همه چیز را حرام میدانستند و هیچ کس قدرت این را نداشت که در مقابل آنها قد علم کند. خون دلى که پدر پیرتان از این دسته متحجر خورده است هرگز از فشارها و سختى هاى دیگران نخورده است.
حضرت امام آگاهى و شناخت طلاب جوان امروز از وضع حاکم بر حوزه هاى آن روز را لازم دانسته و مى فرمایند: یکى از مسائلى که باید براى طلاب جوان ترسیم شود، همین قضیه است که چگونه در دوران وانفساى نفوذ مقدسین نافهم و ساده لوحان بیسواد، عدهاى کمر همت بسته اند و براى نجات اسلام و حوزه و روحانیت از جان و آبرو سرمایه گذاشته اند.
و در ادامه مى فرمایند: اوضاع مثل امروز نبود، هر کس صد در صد معتقد به مبارزه نبود زیر فشارها و تهدیدهاى مقدس نماها از میدان به در مى رفت؛ ترویج تفکر «شاه سایه خداست» و یا با گوشت و پوست نمى توان در مقابل توپ و تانک ایستاد و اینکه ما مکلف به جهاد و مبارزه نیستیم و یا جواب خون مقتولین را چه کسى مى دهد و از همه شکننده تر، شعار گمراه کننده حکومت قبل از ظهور امام زمان علیه السلام باطل است و هزاران «إن قُلت» دیگر، مشکلات بزرگ و جانفرسایى بودند که نمى شد با نصیحت و مبارزه منفى و تبلیغات جلوى آنها را گرفت؛ تنها راه حل، مبارزه و ایثار خون بود که خداوند وسیله اش را آماده نمود. علما و روحانیت متعهد سینه را براى مقابله با هر تیر زهرآگینى که به طرف اسلام شلیک مى شد آماده نمودند و به مسلخ عشق آمدند.
آن پیر مراد و مبارز نستوه در مقام مقایسه بین ظلم و ستم حاکمان جنایت پیشه و جراحت ناشى از تفکر حاکم بر حوزهها بر تن روحانیت اصیل و انقلابى مى فرمایند:
مقابله با گلوله تفنگ و مسلسل شاه نبود که اگر تنها این بود مقابله را آسان مى نمود. بلکه علاوه بر آن از داخل جبهه خودى گلوله حیله و مقدس مآبى و تحجر بود؛ گلوله زخم زبان و نفاق و دورویى بود که هزار بار بیشتر از باروت و سرب، جگر و جان را مى سوخت و مى درید. در آن روز روزى نبود که حادثه اى نباشد، ایادى پنهان و آشکار آمریکا و شاه به شایعات و تهمتها متوسل شدند حتى نسبت تارک الصلوة و کمونیست و عامل انگلیس به افرادى که هدایت مبارزه را به عهده داشتند مىدادند. واقعاً روحانیت اصیل در تنهایى و اسارت خون مىگریست که چگونه آمریکا و نوکرش پهلوى مى خواهند ریشه دیانت و اسلام را برکنند و عده اى روحانى مقدس نماى ناآگاه یا بازى خورده و عدهاى وابسته که چهرهشان بعد از پیروزى روشن گشت، مسیر این خیانت بزرگ را هموار مى نمودند.
حضرت امام به طلاب جوان هشدار مى دهند که مواظب باشند و فریب خدعه و نیرنگ مقدس مآبها و متحجرین را نخورند و مى فرمایند: طلاب جوان باید بدانند که پرونده تفکر این گروه همچنان باز است و شیوة مقدس مآبى و دین فروشى عوض شده است شکست خوردگان دیروز، سیاست بازان امروز شده اند... دیروز «حجتیه اى»ها مبارزه را حرام کرده بودند و در بحبوحۀ مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانى نیمه شعبان را به نفع شاه بشکنند، امروز انقلابی تر از انقلابیون شده اند! «ولایتى»هاى دیروز که در سکوت و تحجر خود آبروى اسلام و مسلمین را ریخته اند، و در عمل پشت پیامبر و اهل بیت عصمت و طهارت را شکسته اند و عنوان ولایت برایشان جز تکسب و تعیش نبوده است، امروز خود را بانى و وارث ولایت نموده اند.
بنابراین جداى از اینکه باید مواظب انقلاب و دست آوردهاى آن باشیم. باید یاران واقعى و کسانى که در آن وانفسا کمر همت بسته و به یارى امام آمده اند بشناسیم و با یادى هر چند مختصر و کوتاه قدردان زحمات آنان باشیم. البته یادآورى همه آن عزیزان و ذکر خدمات آنان کارى دشوار و شاید غیر ممکن باشد. ولى ما آن را آغاز مى کنیم. و امیدواریم دیگران به یارى ما شتافته و کاستى هاى آن را جبران کنند ما در این مقال قصد نداریم به خدمات بزرگان و مراجع عظام تقلید معاصر حضرت امام بپردازیم. چون شأن آن بزرگواران اجل از این است. و آنها بر اساس تشخیص خود و وظیفه شرعى حاصل از اجتهاد خود عمل کردهاند و ما را نمىرسد راجع به آنان چیزى بنویسیم. همچنین سراغ مقلدان و علاقهمندان به حضرت امام اعم از مردم و طلاب نمى رویم چرا که تعداد آنان بسیار زیاد است. و در این مجال کوتاه نمىتوان به همه آنان پرداخت. بلکه فقط یادى مىکنیم. از تعدادى از مدرسین عالى مقام حوزه که بازوان حضرت امام در جمع حوزویان بودند و کلام و سخن و نظر آنان در میان طلاب و مردم خریدار داشته و واسطه انتقال نظرات امام به سایرین بودهاند. این بزرگواران على رغم اینکه خود شخصیتى بوده و صاحب جایگاه و منزلت اجتماعى بودهاند. و ورود در انقلاب براى آنان هزینه بردار بود و به یاری حضرت امام آمده، هست و نیست خود را فداى انقلاب کردند و خطرات را به جان خریدند. ولی متأسفانه با گذشت زمان غبار فراموشى بر روى نام آنها نشسته و نسل جوان حتى نام آنها را هم نمى داند. بزرگانی که هماکنون در میان ما نیستند. و بر ماست که همواره خدمات آنان را پاس داریم. که اسامی برخی از آنان عبارتست از حضرات آیات: احمد آذری قمی، علی احمدی میانجی، مرتضی بنی فضل، ابوطالب تجلیل، محمدرضا توسلی، حسن تهرانی، محسن حرم پناهی، صادق خلخالی، محمدمهدی ربانی املشی، عبدالرحیم ربانی شیرازی، سید مهدی روحانی، سید محمد رضا سعیدی، جلال طاهر شمس، محمد فاضل لنکرانی، علی اکبر فیض مشکینی، علی قدوسی، حسینعلی منتظری، ابوالفضل نجفی خوانساری.....
چند تن از این عزیزان هم اکنون در بستر بیماری هستند که از خداوند متعال بازگشت سلامت و تندرستی آنان را خواستاریم. نظیر آقایان حضرات آیات محمد ابطحی کاشانی، یحیی انصاری شیرازی، سید حسن طاهری خرم آبادی و محمد محمدی گیلانی.....