جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

انقلاب اسلامی و عزاداری های اهل بیت آیت الله آل طه؛

هم سلولیم نماز نمی خواند تا بگوید نمازنخوان ها هم با رژیم شاه مخالفند

کد خبر: ۲۵۰۳۹
هم سلولیم نماز نمی خواند تا بگوید نمازنخوان ها هم با رژیم شاه مخالفند

گفتگو با خطیب توانای دهه های اخیر استاد آل طه پر پیچ و خم ترین مصاحبه ای است که تا به حال با آن مواجه شده بودیم. کسالت ایشان از یک طرف و وسواس ایشان از طرف دیگر باعث شد که مصاحبه ای که برای محرم آماده کرده بودیم به تأخیر بیفتد. این را اضافه کنید به این که یک بار در میانه گفت و گو ضبط صوتمان از کار افتاد و مجبور شدیم بار دیگر خدمت ایشان برسیم استاد آل طه از زمره خطبای توانمندی است که خاطرات بسیاری از دوران انقلاب دارد آخرین بار که به متن حاصل از دو مصاحبه با ایشان نگاه کردیم دیدیم بی آنکه ما خواسته باشیم مصاحبه ای مناسب برای ایام پیروزی انقلاب شده است متن پیش رو مصاحبه‌ای خواندنی با آیت الله آل طه است.

با تشکر از وقتی که اختصاص دادید به عنوان اولین سؤال بفرمایید که حضرتعالی بعد از انقلاب برای اولین بار کجا خدمت امام رسیدید؟

زمانی که امام از تهران به قم منتقل شده بودند و منزل آقای یزدی مسقر بودند، بنده به مرحوم آیت الله حاج علی آقا صافی (ره) گفتم یک وقتی بگیرید که ما منبری ها خدمت امام برسیم. ایشان هم درست برای آخر ماه ذی حجه وقت گرفته بود. عصر رفتیم خدمت امام، تقریبا همه منبری ها بودند و از ما هم پیشکسوت تر بودند، من رفتم کنار امام نشستم و گفتم آقا اجازه می فرمایید؟ فرمود بگویید و گفتم که ما باید خدا را شاکر باشیم که شما را بعد از چندین سال به ما برگرداند و بعد عرض کردم مطالبی دارم که می خواستم به عرضتان برسانم، و آن این است که در این مدتی که شما تشریف نداشتید، متأسفانه روضه کمرنگ شده‌است. حتی از همین حوزه طلبه‌هایی به شهرها و دهات رفته‌اند و گفته اند که انسان نباید زنجیر و سینه بزند و بالاتر از این یکی از بزرگان حوزه، روز هشتم ماه محرم در خانه‌ای در خیابان دورشهر، یک ساعت صحبت کرده و در پایان صحبتش یک صلّی‌الله علیک یا ابا عبدالله نگفته! اگر صلاح می دانید یک مقداری در این زمینه بیاناتی داشته باشید. حضرت امام به سخنرانی بدین مضمون شروع کردند به این که محرم و صفر را زنده نگه دارید تا مذهب شما حفظ شود، می گویند ما ملت گریه‌ایم، آری ما ملت گریه هستیم، و این گریه فریاد مظلوم از دست ظالم است و بسیاری از نوشته هایی که از قول امام بر در و دیوار می زنند محصول آن جلسه است و اینکه باید مواظب باشید دسته به همان روش سابق داشته باشید، دسته نه راهپیمایی، تصریح کردند نه راهپیمایی [این سخنرانی که در 25آبان1358 ایراد شده‌ و در صحیفه امام،ج11،صفحات 88تا102آورده شده‌است] . همه ما شارژ شدیم و جلسه تمام شد. سال بعد از آن بود که امام به جماران منتقل شد و همین جلسه با حضور آقای فلسفی و منبری های تهران، برگزار شد. خلاصه اگر امام نبود، مجالس عزاداری به این سبک که امروز برگزار می شود تمام شده بود، زیرا من بسیاری از مسئولین در حد امام جمعه می شناختم که اینها به اینگونه عزاداری اعتقاد نداشتند، به سینه زنی و زنجیر زنی و حرکت دسته ها اعتقاد نداشتند و گاهی این حرف هایشان را با صورتی حق به جانب بیان می کردند، بعضی می گفتند: چرا سینه می زنید باید مشت هایتان به دهان استکبار فرود آید نه بر سر و سینه خودتان؛ یا اینکه می گفتند: باید راهپیمایی راه بیاندازید نه دسته و این در حالی بود که در آن شرایط خاص سیاسی و انقلابی، امام بر همان عزاداری سنتی تأکید داشتند و به جد معتقد بودند که همان عزاداری سنتی است که اسلام را بیمه کرده‌است و لذا ما هم بر همان مسیر، مشی می‌کردیم و افکار مانند شهید جاوید را به هیج عنوان قبول نداشتیم و به شدت به مبارزه با آن برخاستیم، به حدی که بنده در منبر گفتم که این آقایانی که می گویند این کتاب خالی از اشکال نیست اشتباه می کنند این کتاب فقط یک اشکال دارد و آن هم از اول تا آخرش هست.

لطفا کمی از حال و هوای منبر قبل از پیروزی انقلاب بیان کنید.

این را ابتدا بگویم که منبرهایی را که مربوط به دستگاه می‌شد اصلا قبول نمی کردم حتی اگر کوچکترین ارتباطی با دستگاه داشت من رد می کردم. یک وقتی حکیم الملک ـ همان که سالها نخست وزیر بود ـ مرده بود و دارای ارج و احترام در دربار بود، الغرض فرماندار قم به من گفت: آقای آل طه یک مجلسی است در مسجد نو از طرف فرمانداری برای حکیم الملک؛ شما تشریف می آورید؟ من گفتم باید استخاره بکنم، او به من گفت تحمیل نیست پیشنهاد است. من گفتم خوب پس اگر تحمیل نیست استخاره ام بد است. یا مثلا یک وقتی پاسبانی بود در شهر کهک اتفاقا پاسبان نجیبی بود روزی می خواسته جلوی یک ماشین را بگیرد، راننده نایستاده و او را کشته بوده و به خاطر آن، شهربانی و شهرداری فاتحه گرفته بودند. از من دعوت کردند من قبول کردم و قول دادم که می‌روم! رفقا گفتند: تو که این مجلسها را قبول نمی کردی گفتم: فقط می خواهم بروم حق مطلب را بگویم! زمان منبر فرا رسید بر روی منبر قرار گرفتم و گفتم: اینجا آقایان قضات و مأمورین انتظامی حضور دارند، راننده ای که این پاسبان را کشته الآن باید زندان باشد حال چه کسی این فرد را رها کرده؟ چه کسی او را آزاد نموده؟ شما که او را آزاد کردید، خود مسئول خون این پاسبان هستید. به هر تقدیر رابطه ما با دربار و روضه های دربار اینگونه بود، روضه هایی که شرکت می کردیم جلسات سنتی حضرت ابا عبدالله (ع) بود تا اینکه رسید به زمان انقلاب.

بله اتفاقا یکی از جنبه های بارز حضور اجتماعی شما همان منبر های دوران انقلاب است.

در انقلاب هم که آن مجلس ها و آن وقایع بود و ما هم حاضر بودیم، مثلا من یادم است که یک روز اسد الله علم در مصاحبه ای گفته بود که "این آخوندها می خواهند ما برویم کجاوه سوار شویم" اتفاقاً بنده آن شب دو مجلس داشتم چرا که ایام، ایام فاطمیه بود. در هر دو مجلس گفتم: که این خان بیرجند خیال می کند با رعیت های بیرجند طرف است ما نمی گوییم: کجاوه سوار شوید، ما می گوییم چرا کشتی نمی سازید؟ چرا هواپیما نمی سازید؟ چرا وقتی شاه مملکت می خواهد لوزه‌اش را عمل کند، باید دکتر از خارج بیاورید؟، این ماجرا برای ایامی بود که هنوز امام تبعید نشده بود و من آن گونه بر روی منبر صحبت کردم. شب که به منزل آمدم تلفن زنگ زد، فردی بود که خود را معرفی نکرد اما من از صدایش شناختم که سرهنگ بدیعی رئیس سازمان امنیت قم بود؛ الغرض شروع کرد به تهدید حتی گفت: این اصلاحاتی که ما می‌خواهیم انجام بدهیم باید صورت بگیرد و لو صد هزار نفر کشته شود، او گفت: ما با کاشانی نیز برخورد کردیم، شبانه از دیوار خانه اش بالا رفتیم و به پشتش لگد زدیم تا خون بالا آورد، تو که دیگر کسی نیستی. من به او گفتم: خود شما اقرار می‌کنید که این گونه رفتار ها از جانب شماست و شروع کردم به پاسخ دادن، گفت: بگذار حرف من تمام شود بعد پاسخ بده، شروع کرد به تهدید و بعد بدون اینکه منتظر پاسخ باشد تلفن را قطع کرد، صبح به محضر امام رفته و قضایا را گفتم و تاکید کردم که من این قضایا را برای هیچ کس تعریف نخواهم کرد، زیرا موجب تضعیف جبهه انقلاب می شود. امام به آقای صانعی رو کردند و فرمودند: برو به بهبهانی زنگ بزن و بگو که اینها می‌خواهند زبان های ما را قطع کنند، لذا ما وظیفه مان، وظیفه دیگری است.

داستان دیگری برای شما بیان کنم، در زمان اسد الله علم، تلگرافی به جامعه وعاظ زده بودند و به وعاظ دستور داده بودند که مردم را نسبت به چند مسئله آگاه کنند. از قضا در روز سوم جمادی الاخر بنده در مسجد امام حسن عسگری (ع) منبر داشتم، ابتدا به منزل امام رفتم و سپس به طرف مسجد حرکت کردم، در آنجا در حالی که جمعیت موج می زد به طوری که هم مسجد و هم صحن مسجد و شبستان و پشت بام ها و حتی خیابان های اطراف همگی لبریز از جمعیت بودند، شروع به سخنرانی کردم و ماجرایی تاریخی را متذکر شدم که معاویه، زمانی در مدینه حکم داده بود که "هر کس نام علی (ع) را ببرد او را بگیرید". ابن عباس به دیدنش رفت و گفت: ما در قرآن آیاتی در شأن علی (ع) داریم و قرآن بر آل هاشم نازل شده است. آن وقت تو می گویی: ما برویم از یهودی ها، معنای قرآن را بگیریم، معاویه بر آشفت که ای ابن عباس، تو ما را با یهودی قرین می کنی؟ ابن عباس پاسخ داد از یهودی بدتری، برای اینکه می خواهی تحمیل فکر بکنی، منبر به اینجا که رسید گفتم آقایان! این اسدالله علم نخست وزیر ایران، معاویه زمان شده است بلکه بدتر از معاویه؛ دست کردم در جیبم و این تلگراف را که از امام جماعت مسجد امام زین العابدین (ع) گرفته بودم در آوردم و خواندم. گفتم ببینید این تحمیل فکر است که به جامعه وعاظ بگویید لازم است مردم را در این زمینه ها توجیه کنید، خیلی آن منبر عجیب شد، مقداری از اینها را آقای دوانی و سایرین هم نوشته اند.

آیا امکان داشت در سخنرانی ها از حضرت امام یاد کنید؟

زمانی که آخوند ملا علی (آیت الله معصومی) که آدم عجیب و فعالی بود، فوت شد زمان نخست وزیری آموزگار بود و بنده در منزل آقای گلپایگانی بودم و گفتم که آقا! این آخوند فوت شده شما نمی خواهید یک فاتحه برایش بگیرید؟ ما این را گفتیم و کمی دورتر نشستیم، یک مرتبه دیدیم که می گویند: آقا فرمودند که بیا اینجا، من رفتم و گفت: که ما اگر فاتحه بگیریم، شما منبرش را می روی؟ گفتم اگر دعوت بکنید می رویم. الغرض در مجلس، برای آخوند منبر رفتم. ابتدا درباره شخصیت او سخنرانی کردم و با توجه به اینکه پسرش از مخالفین دستگاه بود گفتم که وقتی پسرش را اعدام کردند من برای تسلیت به خانه ایشان رفتم، سلام کردم و تسلیت گفتم و آخوند حرفی به من زد که اینجا در منبر می گویم گفت: (این حرف خود آخوند بود) از مبادی عالیه آمدند پیش من و گفتند: شما یک تقاضای عفو بکنید، گفت: من هر چه فکر کردم دیدم ما رعیت امام زمان هستیم ما اگر چیزی بخواهیم از ارباب خودمان می خواهیم. بعد روی منبر گفتم که این چه بساطی است در این مملکت، یک روز حزب مِلّیّون تشکیل می شود، یک روز حزب مردم تشکیل می شود. حالا تازگی حزب رستاخیز درست شده، گفته اند: که هر کس در این حزب نباشد بیاید گذرنامه بگیرد برود. (خود شاه هم همین مطلب را گفته بود) گفتم که قرآن در جایی می گوید که «وَ قالَتِ الْیَهُودُ لَیْسَتِ النَّصارى‏ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ وَ قالَتِ النَّصارى‏ لَیْسَتِ الْیَهُودُ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ» و در جایی دیگر تصریح دارد که « قُلْ یا أَهْلَ الْکِتابِ لَسْتُمْ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ حَتَّى تُقیمُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجیلَ»، گفتم: که آن ها می گویند شما چیزی نیستید، آن ها هم می گویند شما چیزی نیستید، قرآن می گوید: هیچ کدامتان چیزی نیستید. یک رفیقی داشتیم این خیلی لطیف حرف می زد. می گفت: که صفر در کلیه عملیات های چهار گانه ریاضی نتیجه ای جز خودش باقی نمی گذارد مثلا صفر به علاوه صفر مساوی است با صفر. گفتم شما هم همین حکم را دارید. بعد گفتم: یک قصه هم بگویم و حرفهایم را تمام بکنم. و آن این است که یک اربابی بود که خدم و حشم خیلی داشت، مریض شد و می خواست بمیرد، نوکرها و کلفت ها و رعیت ها را جمع کرد و گفت که از من بگذرید، اگر بدی به شما کردم، خلافی کردم، از من بگذرید. همه گفتند: ارباب حلال جانت باشد، گفت: آن شتر من را هم بیاورید، من از آن شتر هم حلالیت بطلبم. شتر را آوردند و پهلوی بسترش خواباندند گفت: ای شتر من گاهی به تو نواله دیر دادم، گاهی بار سنگین بارت کردم، گاهی آب به تو ندادم، من را ببخش، شتر گفت: نه ارباب من تو را نمی بخشم، تو یک گناهی داری که آن گناه، قابل بخشش نیست. گفت: چه کردم؟ گفت: یادت هست در فلان مسافرت، افسار من را به دم یک الاغ بستی؟، این قابل عفو نیست. گفتم: شما افسار این مردم را به دم الاغ بستید.

یا مورد دیگری را برایتان ذکر کنم، آیت الله حاج میرزا عبدالله چهل ستونی که پدر یا جد آقای آمیرزا مسیح بوده و در تهران خیلی مورد توجه بود، شیوه او این بود که هرکس به او مراجعه می کرد و نیاز به سفارشی داشت سفارش می کرد و ارجاع می داد؛ زمانی به او گفتند: شما این همه کار می کنید؟ گفت: وظیفه من این هست که سفارش کنم، اگر گوش دادند چه بهتر، و اگر گوش ندادند وظیفه ام را انجام داده ام. این اخلاق حاج میرزا عبدالله بود. ما از کودکی نام ایشان را شنیده بودیم.

آقا سعید، پسر حاج میرزا عبدالله هم از ملّاهای بسیار فعال بود، که ما با ایشان ارتباط داشتیم، الغرض وقتی آقای حاج میرزا عبدالله از دنیا رفت، آیت الله گلپایگانی برای او مجلس فاتحه ای در مسجد اعظم گرفت و از من دعوت کرد تا در آنجا منبر بروم، در این مجلس، آقا سعید و بسیاری از آقایان معروف دیگر بودند، آقای مسجد جامعی و دیگران آمده بودند و در مراسم شرکت کرده بودند. از جمله آقا سید محمد موسوی شاه عبدالعظیم که همه او را می شناختند. سید محمد چون در شهربانی کل کشور نفوذ داشت، برای بستگان امام، گذرنامه تهیه می کرد و آنها به نجف می‌رفتند. پیش از این مراسم، آقای فلسفی در مراسم فاتحه در مسجد جامع تهران منبر رفته بود و در آن منبر خیلی چیزها به حکومت گفته بود، منبر ایشان، منبر خیلی خوبی بود. ما هم در منبر گفتیم که دیروز جناب آقای فلسفی، روح تازه ای در کالبد ملت دمید و مردم را به آینده امیدوار کرد. من به مناسبت این حدیث «ان لله عباداً میامین میاسیر یعیشون و یعیش الناس فی اکنافهم و هم فی عباده مثل القطر» گفتم: که اینان موجب برکت و آسایش مردمند و مردم در سایه آنان زندگی می کنند. این واقعه زمانی بود که سناتور پروفسور جمشید اعلم و علامه بهبهانی که اهل کرمانشاه و سناتور استان کرمانشاه بود، گفته بودند که امام ایرانی نیست، یعنی عرق ایرانی بودن ندارد. در بالای منبر گفتم: اگر امروز در کنار خیابان، شاخه ای از درختی را که در فصل تابستان چند نفر از سایه آن استفاده می کنند، بشکنند، او را تعقیب می کنند و حتی زندان و جریمه دارد؛ حال چرا در یک مجلس رسمی به یک شخصیتی اهانت می شود اما هیچ کس حرف نمی زند.

گفتم: چطور به کسی که یک امت در سایه اش زندگی می کنند، اهانت می شود و کسی هم حرفی نمی زد. چون منبر دیگری داشتم، رفتم و پس از پایان منبر برگشتم و به طرف منزل آقای آیت الله گلپایگانی آمدم من خبر نداشتم که همه آقایان آنجا هستند و بعد متوجه شدم که آیت الله گلپایگانی آنها را به صرف شام دعوت کرده بودند، ایشان به من گفتند: بمان و شام بخور. من هم نشستم و شام خوردم. آقای سید محمد موسوی به من گفت: فلانی امشب خیلی داغ صحبت کردی، حواست را جمع کن. افراد حاضر در آنجا پس از صرف شام رفتند و من می خواستم با حاج آقا مهدی گلپایگانی به منزل بروم. آخرین فردی بودیم که از منزل آیت الله گلپایگانی بیرون آمدیم. به محض اینکه بیرون آمدیم، دیدم از سر کوچه عشقعلی، یک ماشین، خیلی آرام آرام به سمت ما می آید، من و حاج آقا مهدی نزدیک منزل آیت الله حائری رسیده بودیم که دیدیم ماشین از ما جلو زد و بیست یا سی متری آن طرف تر توقف کرد. فرد قدبلندی از ماشین پیاده شد. گفت: آقای آل طه؛ جناب سرهنگ شما را خواسته اند. تا این سخن را گفت، جلو رفتم و حاج آقا مهدی هم با من آمد و گفت: می شود ایشان فردا بیاید؟ آن فرد گفت: چیزی نیست، چند تا سوال از ایشان می پرسند و بر می گردند. حاج آقا مهدی به من گفت: کاری نداری؟ گفتم: نه؛ شما به خانه ما تلفن نکن. همین که سوار شدیم، به مقر ساواک رفتیم. مسئول ساواک تلفن کرد و گفت: هشت اکیپ بودیم و سوژه دستگیر شد و گفتیم برگردند. اول ما را تفتیش کردند و هرچی همراه داشتیم از ما گرفتند حتی ساعت بغلی را هم گرفتند که ساعت بزرگی بود. به من گفتند شما امشب اینجا هستید. گفتم: به خاطر درد کلیه ام، دارویی است که مرتب باید بخورم. باید آن دارو را برای من بگیرید و به من بدهید. با منزل تماس گرفتم و گفتم که جایی هستم و شاید هم جایی بروم. فقط یک پیراهن و شلوار و آن داروها را بدهید. وقتی به درب منزل ما رفته بودند، اهل خانه پرسیدند که شما کی هستید؟ گفتند: ما مأمور هستیم گفتم: اجازه بدهید که من بگویم پتو هم برایم بفرستند گفتند: پتو هست. من در اتاقی بودم که یک بخاری هم داشت، تا وقت اذان آستانه مقدسه حضرت معصومه (س) خوابیدم. بعد از اذان گفتند: آقا آماده بشوید می خواهیم به تهران برویم. لوله های آب به خاطر سرمای شدید یخ زده بودند و خاطرم نیست چگونه آب برای وضو پیدا شد. وضو گرفتم و نماز خواندم و حرکت کردیم به خطوط راه آهن تهران که رسیدیم، آفتاب زده بود و هوا روشن شده بود از همین خیابان پهلوی که حالا ولی عصر نام دارد رفتیم و به قزل قلعه رسیدیم، در آنجا ما را به بند عمومی که آقای رفسنجانی، ربانی شیرازی و بسیاری دیگر که آَشنا بودند، بردند. تا رفتیم شخصی گفت: به به آل طه آمد. وی کسی بود که از نظر نظامی درجه استواری داشت و به او ساقی می گفتند، ولی بر افسرها حکومت می کرد. یک دفعه به سربازی که آنجا بود گفت: آل طه را اینجا آوردی چه کنی؟ ببر آنجا و ما را به سلول برد. آن سلول خیلی سرد بود. یادم هست آن سال برف، آب نشد و همه را باد برد (طولی نکشید موحدی را که بعدها او را اعدام کردند، به همراه فرد دیگری به آنجا آوردند) موحدی به من گفت: چرا تو را به اینجا آورده اند؟ گفتم: این رئیس ساواک که در قم است، به اندازه ده خان سابق، تشکیلات دارد و حکومت می کند، خودش ماشین دارد، دخترش و پسرش ماشین دارند و این تشکیلات باید یک روز من را بگیرد و یک روز کس دیگری را بگیرد تا نگویند بی کار است. پس از این گفت و گو، گفتند: او را به سلول ببرید. در کنار سلول ما کسی بود که شب ها با خودش قمار می کرد، ما ندیده بودیم کسی با خودش قمار کند، من خواستم که او را نصیحت کنم او خیلی دیر می خوابید و شاید نزدیک سحر می خوابید به همین دلیل نماز نمی خواند، یک روز در سلول خود با او صحبت کردم و گفتم: مثل اینکه صبح ها نماز نمی خوانی! گفت: من مخصوصاً نماز نمی خوانم. گفتم: چرا؟ گفت: می خواهم بگویم که فقط نماز خوان ها با شما مخالف نیستند، بی نماز ها هم با شما مخالف هستند.

مرحوم حاج ابولقاسم وکیل در این دستگاه رفیقی داشت و فردای آن روز رفیق او از پشت پنجره با من صحبت کرد و گفت: چیزی نمی خواهی؟ گفتم: این جا هوا خیلی سرد است، من دو سه تا پتو به خود می پیچم و با عبا و قبا می خوابم اما از شدت سرما یک مرتبه از خواب می پرم. آنها به قم و منزل آیت الله گلپایگانی آمده بودند و آیت الله گلپایگانی هم یک پوستین برای من فرستاده بودند، پوستین خوبی بود، آیت الله علوی آن را به منزل آیت الله خوانساری آورده بود، از منزل آیت الله خوانساری این پوستین را برای من فرستادند. از وقتی که آن پوستین به من رسید دیگر احساس سرما نکردم.

حاج آقا این قصه به طور کلی چند روز طول کشید؟ چند روز شما در تهران تشریف داشتید؟

من هفده روز در تهران بودم و سپس به قم آمدم. وقتی خواستم به قم بیایم یعنی گفتند: مرخصی است چون روزی مرا به دفتر احضار کردند و گفتند: می خواهی آزاد شوی؟ گفتم: چرا نمی خواهم آزاد شوم من اگر امروز آزاد شوم، بهتر از فرداست و اگر صبح آزاد شوم، بهتر از ظهر است، و این هم فقط به خاطر مادر من است، زیرا می دانم او خیلی ناراحت است، گفتند: شما را به این شرط آزاد می کنیم که چون به منزل آقایان رفت و آمد می کنید، هر حرفی که آنجا زده می شود، به ما خبر دهید. گفتم: من شانزده ساله بودم که پدرم از دنیا رفت و مسئولیت یک خانواده پنج، شش نفری بر عهده من قرار گرفت، تا اکنون برای دو یا سه تن از برادرانم زن گرفته‌ام و خواهرانم را هم شوهر داده‌ام، خودم نیز خانه ای دارم که هنوز کامل نشده است و اگر شما کسی را بفرستید، خواهند دید که فرش هایم چند تا گلیم افغانی است. این همه زندگی من است، تا حالا زندگیم به برکت امام حسین(ع) گذشته است. گفتند: حالا اگر چیزی به زندگی شما اضافه شود. گفتم: از قدیم گفتند: با یک دست نمی‌توان دو تا هندوانه را برداشت. به سرباز گفت بیا آقا را ببر، وقتی می خواستند ما را آزاد کنند، گفتند: شما دو جای دیگر بروید، یکی دادرسی ارتش در خیابان شمیران، وقتی به آنجا رفتیم، برای ما پرونده تشکیل دادند. بعد از آن به منزل آیت الله خوانساری رفتم و بعد هم به قم برگشتم.

آیا حضرت عالی در زندگی شخصی خود از کرامات امام حسین (ع) مسئله خاصی دیده اید؟

تمام زندگی من مملو از کرامات امام حسین(ع) است و شمارش آنها کار آسانی نیست، اما در جواب سوال شما باید بگویم: بنده به یک مورد اشاره می‌کنم که اتفاقاً مربوط به ایام دهه محرم می‌شود، در سال 80 قمری وقتی که از سفر اول خود به حج بازگشتم، در محله چهل اختران دید و بازدید ما جریان داشت، در حیاط خانه قسمتی را برداشته بودیم و تیرکی زده بودیم و بر آن تیرک چادری درست کرده بودیم تا دید و بازدیدمان بدون مشکل انجام شود. بعد از اتمام دید و بازدید ها چادر را جمع کردیم، بنده مسامحه کردم و آن قسمت از حیاط را که کنده بودیم، اصلاح نکرده بودم، بلکه سنگی لغزان بر روی آن قسمت گذاشتم و آن سنگ تا سال آینده به همان نحو باقی ماند. روزی روضه ای داشتم، بعد از آن جلسه به منزل برگشتم که ناگهان به خاطر غلفتی که انجام شد پای خود را روی آن سنگ گذاشتم که دچار آسیب دیدگی از ناحیه پا شدم، به نحوی که دردی عجیب تمام وجود من را فرا گرفت، به این سبب به شکسته بندی تلفن کردم که آمد و پای مرا جا انداخت اما از آن روز به بعد این پای من به شدت درد می کرد به طوری که حاجات روزانه خود را نمی توانستم بر آورده کنم. خلاصه این درد ماند تا محرم فرا رسید و منبر های ما شروع شد، از صبح منبر داشتم و این پا همینطور درد می کرد؛ روز عاشورا فرا رسید طبق عادت هر ساله، بنده روز عاشورا با پای برهنه به راه می افتادم و در مجلس عزای سالار شهیدان شرکت می کردم. می خواستم به سمت مجلس حرکت کنم، در این فکر افتادم که در این گیر و دار که پایم درد می کند، آیا با پای برهنه بروم یا پایم را بپوشانم! گفتم: علی الله، نمی پوشم و پا برهنه می روم. در روضه اول صبح در خیابان باجک، حالی به من دست داد، به هر حال روز، روز عاشورا بود و ما شروع کردیم به روضه خواندن، اشک من در آمد و در آن حال دست به زیر عینک بردم یک خرده از اشکم برداشتم و به روی پایم مالیدم، جلسه تمام شد و طبق برنامه باید به جلسه دیگری یعنی جلسه تکیه یزدی ها می رفتم،. به سمت آن مجلس که حرکت کردم، احساس کردم که پایم هنوز به شدت درد می کند با حالی خاص که حسرتش را هنوز می برم به آقا امام حسین(ع) عرض کردم یا حسین، اگر من به جای تو نوکر کسی از این خوانین و ارباب های دهات بودم الآن من را سوار در جیپ خودشان می کردند و به تهران می بردند و پایم را معالجه می کردند، حالا من به شما عرض می کنم اگر می خواهید به نوکری شما باقی باشم، پای من را شفا دهید که من با این پا نمی توانم نوکری کنم، این را گفتم و به سمت تکیه یزدی ها، منزل آیت الله گلپایگانی و منزل آقای حاج آقا ابراهیم آقایی رفتم و منبر خود را برگزار کردم. بعد از آن با دسته به سمت صحن حضرت معصومه (س) حرکت کردیم، حالا بنده می ترسیدم به خاطر کثرت جمعیت مجددا پایم ضربه ببیند، لذا در حاشیه جمعیت حرکت می کردم. به ناگاه متوجه شدم درد پای من خوب شده و امام حسین مرا شفا داده، به طوری که از آن مدت تا به کنون هیچ گاه دچار مشکل نشدم و من این قصه را خودم به عینه تجربه کردم.

در پایان اگر توصیه ای به طلاب و مداحان جوان دارید خوشحال می شویم که آنها را با ما درمیان بگذارید.

متاسفانه اتفاقی که دارد رخ می دهد این است که در بسیاری از جلسات، مداحی، مقدم بر منبر شده است، در حالی که آن چه باعث ساختن جوانهای ما می شود و باعث آموزش جوانهای ما می شود، منبر است. البته مداحی هم اگر با اشعار خوبی همراه باشد بسیار موثر است. اما نباید این گونه بشود که جوان‌ها بیرون مجلس بنشینند تا منبر تمام شود و بعد به مجلس داخل شوند. نباید اینگونه باشد که مداح ها با عده ای که خود می‌برند تا مجلس هایشان را گرم کنند، به مجالس بروند و منبر ها را کمرنگ کنند، منبر یک کلاس درسی است که شرط و شروط هم ندارد، پیرمرد، پیرزن، جوان و نوجوان همه می توانند از این کلاس ها استفاده بکنند. جلسه امام حسین یک مدرسه است، لذا باید منبر، مورد تاکید و مورد اهمیت باشد. البته مداحی نیز لازم است و ما در روایات خود داریم که مداحی خدمت امام صادق سلام الله علیه رسید و شروع کرد به شعر خواندن؛ خلاصه این یک مطلب قابل توجه است و باید کسانی که بانی یا متصدی مجالس اباعبدالله (ع) هستند، به این مطلب دقت کنند تا خدایی نکرده از زمره کسانی نشوند که در روز قیامت از کاری که کرده اند پشیمان باشند و نتیجه نگرفته اند، یعنی فقط خواسته اند یک اسمی داشته باشند، لذا کسانی که واقعاً صاحب مقصد و صاحب هدف هستند مجالس امام حسین (ع) را نباید به این بفروشند که از مداح استفاده کنند و از منبر فرو بگذارند و اصل حکمت تشکیل این مجالس را فراموش کنند و این جای تاسف است که بعضی از بزرگان ما هم به این سمت رفتند، بزرگان ما باید منبر را مقدم بدارند و از مداح هم استفاده کنند.

منبع: نشریه حریم امام

انتهای پیام

دیدگاه شما