جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

امام خمینی(س) در یاد و خاطره آزادگان-۲

سلامم را به امام برسانید

کد خبر: ۲۲۹۰۶
سلامم را به امام برسانید

سیم های خاردار، کانال های حفر شده برای پناه گرفتن، میدان های مین و ارتفاعات صعب العبور در بانه و مریوان، دریاچه نمک، خرمشهر، آبادان، شلمچه، نفت شهر، جزایر مجنون، سه راه جفیر، نهر جاسم، شهرک دوعیجی و کانال ماهی، سوسنگرد، دهلاویه، بستان، تنگه چزابه، مهران و دهلران واژه های آشنایی هستند که زمانی بهترین و خالص ترین انسان ها با آنها زندگی می کردند، همان هایی که فارغ از همه چیز و همه کس در جبهه های جنوب و غرب، در سنگرها، آرپی چی به دست و بی سیم بر دوش بر روی سیم های خاردار و میدان های مین می لغزیدند ، شیرینی شهادت را می چشیدند، جانبازی را می آموختند و یا طعم تلخ اسارت را تجربه می کردند. 26 مرداد ماه 1369 سالروز بازگشت اولین کاروان اسراء جنگ تحمیلی به کشورمان است.اسرایی که بعضی شان نزدیک به دو دهه در بند رژیم بعثی عراق و به دور از خانواده هایشان بودند.

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران در سالروز بازگشت اولین کاروان از رزمندگان آزاده و سرفراز به مهین مان، گزیده ای از خاطرات و نقل قول های این عزیزان، در رابطه با امام خمینی(س)، در دوران اسارت را به نقل از کتاب «روایت هجران: امام خمینی و آزادگان، خاطرات و نامه‏‏های دوران اسارت آزاگان» که در سال 1375 از سوی موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س) منتشر شده است،عرضه می دارد.


مؤمنان عراقی

مدتی در یک سلول زندانی بودم. کنار سلول من نیز سلولی بود که صدای برخورد شلاق و داد و فریاد و مخصوصاً‏‏ «الموت لصدام» از آن شنیده می‏‏شد. یک روز که من و افراد آن سلول را به محوطه آورده بودند، ‏‏با دور دیدن چشم عراقیها، با چند نفر از آنان همکلام شدم.

آنان مؤمنان عراقی بودند که دست و پا شکسته فارسی را سر هم می‏‏کردند. با همین وصف، شنیدم که چون در مسجد تجمع کرده بودند، ‏‏دستگیر شده‏‏اند. آنها به من گفتند که از «کربلا» هستند و چشم انتظار ایران، که بیاید و عراق را آزاد کند.

سر و کلۀ سربازی از دور دیده شد، یکی از آنها آهسته و با عجله گفت: ـ اگر به ایران برگشتید، سلام مرا به امام برسانید و به ایشان بگویید که ما در این سلولها منتظرشان هستیم.

سید احمد حدادی ـ‏‏ از قم

اسم امام

چند روز بعد از رفتن حاج آقا ابوترابی یکی از تیمسارهای عراقی آمد که به اصطلاح برای ما سخنرانی کند. نگهبانان عراقی بچّه‏‏ها را در یکی از آسایشگاهها جمع کردند و دقایقی بعد، تیمسار عراقی آمد.

وقتی اسم امام خمینی را آورد، همۀ بچّه‏‏ها باصدای بلند صلوات فرستادند. سربازان عراقی که از شنیدن صدای صلوات وحشتزده شده بودند، با اسلحه ریختند پشت اردوگاه و اردوگاه را محاصره کردند.

تیمسار عراقی هم سریع حرفهایش را جمع و جور کرد و از اردوگاه خارج شد. فرماندۀ اردوگاه که از این کار بچّه‏‏ها ـ آن هم در حضور تیمسار عراقی ـ‏‏ خیلی عصبانی شده بود، گفت: «اگر دفعۀ دیگر صدایتان در بیاید، می‏‏دهم همۀ شما را اعدام کنند. شما آبروی مرا پیش تیمسار بردید.»

نعمت حسن پور

عشق به امام

به خاطر دارم که یکی از برادران بعد از رحلت حضرت امام هرگاه از ایشان در هنگام دعاها یاد می‏‏شد، آنقدر گریه می‏‏کرد که به حالت غش می‏‏افتاد. ما شبهای سه‏‏شنبه و پنج‏‏شنبه که دعای توسل داشتیم.

بعد از وادار کردن او به خواب، دعا را می‏‏خواندیم. او و همه عاشقان حضرت امام نشان داده بودند که عشق به امام، شیرۀ جانشان است.

حسن حسنی

شفا

آن روز من به واسطۀ کتکهایی که چند روز قبل خورده بودم و صحنه‏‏هایی که مشاهده کرده بودم، بسیار بدحال شدم و حدود چهل درجه تب داشتم، با این حال در بهشت زهرا مشغول دفن و شستشوی اجساد بودیم که ناگهان گارد حمله کرد و مردم هم از ترس به داخل ساختمان غسّالخانه هجوم آوردند؛ ناگفته نماند که کف غسّالخانه را حدود نیم متر آب فرا گرفته بود، چرا که مردم مشغول غسل دادن اجساد بودند، این آب خیلی کثیف و بدبو بود. من هم با سیل جمعیّت داخل غسّالخانه شدم و در آنجا با توجّه به اینکه بیمار هم بودم و تب داشتم، به زیر دست و پای جمعیّت افتادم و آب کثیف کف غسالخانه، داخل ریه‏‏هایم شد. حدود یک ربع ساعت، کف غسالخانه بیهوش بودم، ولی صداهای اطراف را می‏‏شنیدم. پس از پانزده دقیقه، جمعیّت متوجّه من شدند و مرا از زمین بلند کرده و به بیمارستان رساندند. در بیمارستان حدود سه ماه بیهوش بودم، به واسطۀ آب کثیفی که داخل ریه‏‏هایم شده بود، سل گرفتم و حدود یک چهارم ریه‏‏هایم را چرک فرا گرفته بود و ناقص شد.

حدود یک سال در بیمارستان بستری بودم، با ذکر این نکته که بعد از هشت ماه که در بیمارستان دارآباد سابق بستری بودم، پزشکان از بهبودی من قطع امید کردند و به مادرم جواب دادند که پسر شما دیگر خوب نمی‏‏شود و باید او را به اطاق ایزوله ببریم در اطاق ایزوله از بیمارانی که ناراحتی خطرناکی دارند، نگهداری می‏‏شود. آن روز را هرگز فراموش نمی‏‏کنم؛ مادرم جلوی دکتر بسیار گریه کرد. بعد از تمام گریه‏‏ها و ناله‏‏ها، ناگهان مادرم مکث کرد و بلند فریاد زد؛ «ای خمینی پسر من در راه تو به این بلا گرفتار شده و من شفای پسرم را از تو می‏‏خواهم» و بعد از بیمارستان خارج شد. پانزده روز بعد، ‏‏مادرم یک روز به بیمارستان تلفن زد و گفت: موسیٰ تو دیگر خوب شده‏‏ای و باید مرخص شوی. در کمال ناباوری گفتم؛ چطور چنین چیزی ممکن است و او جواب داد: دیشب امام خمینی را در خواب دیدم که در دفتر کاری نشسته و جلویش پر از پرونده بود و مردم یکی‏‏یکی وارد می‏‏شدند و امام به کارهایشان رسیدگی می‏‏کرد. بعد از مدّتی امام صدا زد، مادر موسیٰ کیست؟ و من جواب دادم که اینجا هستم و بعد امام به من گفت، شما برو پسرت را بردار و به خانه بیاور؛ ولی من گفتم که پسر من مریض است و دکترها قطع امید کرده‏‏اند، در جواب امام به مادرم گفته بود: تو مگر پسرت را از من نخواسته بودی، شفای او را گرفتم.

بعد، این جریان را مادرم با دکترها در میان گذاشت و به اصرار مادرم یک بار دیگر از من عکس گرفتند و در کمال تعجّب دیدند که هیچ گونه چرکی در ریه‏‏های من وجود ندارد و کاملاً سالم هستند. پزشکان باور نمی‏‏کردند و رئیس بیمارستان دارآباد کمیسیون تشکیل داد و حدود 15 الی 20 عکس از سینه‏‏های من برداشتند و همۀ عکسها حکایت از سلامت ریه‏‏های من داشتند و بالاخره دکترها به این نتیجه رسیدند که من بهبود یافته‏‏ام. من در همانجا قسم یاد کردم که اگر

کاملاً بهبود یابم، تا پای جان برای انقلاب و امام و اسلام خدمت کنم و همین مسئله یک رابطۀ عاطفی و قلبی بین من و امام برقرار ساخت.

البته من نذر کردم که پس از بهبودی کامل، ‏‏به خدمت امام برسم و یک عمامه برای ایشان ببرم، اتفاقاً‏‏ روزی که ما برای دیدار امام به سمت جماران حرکت می‏‏کردیم، مصادف بود با هفتم تیر و شهادت شهید بهشتی و 72 تن از یاران با وفای امام و ملاقات ما با امام بنا به دلیل فوق، به هم خورد و من موفّق به زیارت ایشان نشدم.

پس از ترخیص از بیمارستان، دکترها به من گفته بودند که باید یک سال تمام استراحت کنید؛ ولی من بعد از گذشت شش ماه متوجّه شدم که از نظر بدنی کاملاً سالم هستم و شاید باور نکنید که قدرت و توان بدنی من دو برابر گذشته شده بود؛ به طوری که بعدها در عملیات بستان در سال 60 من هم موشک ار . پی . جی حمل می‏‏کردم و هم اسلحه کلاشینکف بسیار هم پیاده‏‏روی می‏‏کردم و ابداً‏‏ هم ضعف یا خستگی در خود احساس نمی‏‏کردم.

موسی حسین زاده

الله اکبر

همه دور او جمع شدند؛ ولی می‏‏ترسیدند از فاصله پنج متری جلوتر بروند؛ بعد یک سرهنگ عراقی آمد و آن پاسدار ایرانی را زیر باران مشت و لگد گرفت و از او خواست که به امام توهین کند؛ ولی او قبول نکرد. بعد سرهنگ عراقی به زبان فارسی گفت:‏‏ به خدا قسم تو را دو شقّه می‏‏کنم و دستور داد تا با سیم یک دست و یک پای اسیر ایرانی را به دو جیپ بستند، به صورت ضربدری. آن وقت به آن برادر پاسدار گفت: به امام توهین بکن؛ ولی پاسدار باز هم قبول نکرد و

سرهنگ عراقی دستور حرکت جیپها را داد و بدن او را دو شقّه کرد. آن برادر پاسدار چنان فریاد «الله اکبر» سر داد که همۀ ما ترسیدیم. حتی من یک بار بیهوش شدم، چند تا از عراقیها هم از ترس بیهوش شدند.

موسی حسین زاده

من هم فرزند خمینی‏‏ام

سرباز عراقی مرتّب مرا تکان می‏‏داد و تکرار می‏‏کرد؛ تو اسیر هستی. راستش را بخواهید در آن لحظات من گریه کردم. سرباز عراقی که فارسی بلد بود، گفت: چرا گریه می‏‏کنی، آیا می‏‏ترسی؟ چند بار سؤال کرد، من به او گفتم که نمی‏‏ترسم، ولی ناراحت از این هستم که چرا مثل امام حسین(ع) شهید نشدم و حالا که اسیر شدم، بدان که مثل حضرت زینب با شما مبارزه می‏‏کنم و می‏‏دانم که این دنبالۀ جبهۀ من است و پایان آن نیست. سرباز بعثی ناراحت شد و شروع کرد به کتک زدن من. در همین حال یک استوار پیر عراقی جلو آمد و به او گفت که این زخمی است و او را کتک نزن. استوار عراقی مرا سوار یک جیپ کرد و به سمت خط دوم عراق برد. هنوز سیصد متر جلو نرفته بودیم که ترمز کرد و مرا پیاده کرد، پشت یک تانکر آب برد. منطقه خلوت بود، هیچ کس در آن اطراف دیده نمی‏‏شد. بعد ناگهان مرا در آغوش کشید و شروع کرد به گریه کردن. من تعجب کردم و کمی هم اشک در چشمانم حلقه بست. اسم آن استوار جعفر بود که بچّه‏‏ها به آن حاجی جعفر می‏‏گفتند. من سؤال کردم که چرا گریه می‏‏کنی؟، گفت: من فقط یک پسر دارم که آن هم در جبهه با ایران می‏‏جنگد و ترکیب ابرو و چشمهایش بسیار شبیه به تو است و من الان که ترا دیدم، به یاد پسرم افتادم. حاجی جعفر شیعه بود و یک عکس امام خمینی از جیبهایش بیرون آورد و آن را بوسید و روی چشمهایش گذاشت و بلند بلند گریه کرد و با عربی و فارسی دست و پا شکسته به من گفت‏‏: ‏‏تو فرزند خمینی هستی و من هم فرزند خمینی‏‏ام؛ نگاه نکن که در ارتش عراق هستم. در همین موقع یک جیپ دیگر عراقی آمد، حاجی جعفر سریع عکس امام را در جیبهایش گذاشت و به من گفت که به کسی چیزی نگویی.

موسی حسین زاده

سربازان خمینی

بعد از یکسری مسائل ما را به کربلا بردند. بدون اینکه روی ماشینها عکس صدّام باشد و یا از ما عکس بگیرند و هیچ تبلیغاتی هم نکردند. از موصل تا بغداد با قطار و از آنجا تا کربلا با اتوبوس رفتیم.

در این مسیر زیباترین حادثه‏‏ای که اتفاق افتاد، در راه‏‏آهن موصل بود. زمانی که می‏‏خواستیم به بغداد برویم، یک گروهبان شیعه به همراه سه سرباز مسؤول ما بودند. ما با اینها حرف می‏‏زدیم و برخورد خوبی داشتیم. با یکی از سربازها شب صحبت کردیم و گفتیم در ایران اسلام بیشتر رعایت می‏‏شود یا عراق؟ و پرسیدیم که تو جمهوری اسلامی را می‏‏شناسی؟

او گفت:‏‏ «مگر می‏‏شود که کسی شیعه باشد و جمهوری اسلامی را نشناسد؟»

گفتیم چه کسی را از ایران می‏‏شناسی؟ جواب عجیبی داد؛ گفت: «مگر می‏‏شود شهید رجایی را کسی نشناسد؟» بعد از آن به کربلا رسیدیم، کربلا زیاد دست نخورده بود؛ ولی خیلی کثیف بود و ما باور نمی‏‏کردیم که آنجا کثیف باشد. آنها به ما می‏‏گفتند به خدا اینجا کربلاست؛ ولی ما خود بخود گریه می‏‏کردیم و دست خودمان نبود. در هر حرمی بیست دقیقه ماندیم و توان نماز خواندن هم نداشتیم. کارهای ما غیر ارادی بود. پس از بیست دقیقه ما را از حرم بیرون آوردند. روبروی حرم، ‏‏قبر حضرت قمر بنی‏‏هاشم است. بچّه‏‏ها همانجا ایستادند و پوتینها‏‏یشان را درآوردند و دور گردنشان گره زدند. وقتی این کار را کردند، مردم به طرف ما هجوم آوردند و بچّه‏‏ها و پارچه‏‏ها را به طرف ما می‏‏مالیدند و می‏‏گفتند شما سربازان خمینی هستید. و آنجا بود که سربازان به میان جمعیّت ریختند و جمعیت را می‏‏زدند. ما نیز سربازها را می‏‏زدیم. به هر حال ما را جدا کردند و به زیارت حضرت ابوالفضل بردند.

حرم حضرت علی(ع) بعد از آنکه دستمان را به ضریح زدیم گوشه‏‏ای ایستادیم تا دو رکعت نماز بخوانیم، ولی دستی به شانه‏‏ام خورد و یک سروان سه ستاره عراقی به من گفت که تو جلو نماز بخوان تا من پشت سر تو بخوانم و خیلی اصرار کرد. من قبول نکردم و به او گفتم، تو جلو نماز بخوان تا من به تو اقتداء کنم؛ ولی چشمانش پر از اشک شد، و گفت: ‏‏فرق تو با من این است که تو سرباز خمینی(ره) هستی و من سرباز صدّام، شما پیش خدا آبرو دارید. از خود سؤال کردم، ‏‏اگر دوران شاه بود و ما اسیر صدّام می‏‏شدیم، باز هم همین آبرو را داشتیم؟ پس ببین خمینی چه عزّت و شرفی به ما داده است. و چگونه دشمن را تحت تأثیر خویش قرار داده است. بعد سروان عراقی به من اقتدا کرد و دو رکعت نماز خواندیم. آن وقت دو تا از سربازانش

را صدا کرد و با ما زیارت کرد و به سربازان خود گفت، شما ضریح را زیارت نکنید، سربازان خمینی را زیارت کنید. ما شرم داریم که بگوییم شیعه علی(ع) هستیم. بعد هنگام خروج از حرم به فارسی برای مرگ صدام دعا کردیم.

موسی حسین زاده

سلامم را به امام برسانید

او «مجتبی احمدخانی» نام داشت و اهل تهران بود سرطان خون گرفته بود و با دردی جانسوز پنجه می‏‏انداخت. در آخرین کلامش که حجة‏‏الاسلام ابوترابی نیز در کنار تختش بود، از امام می‏‏گفت و اینکه: «به محض ورود به حسینیه جماران سلامم را به امام برسانید.» کلمات شهادت پلکهایش را در هوای غریبانه اسارت به هم رساند.

سید جلال حسینی

 

انتهای پیام

دیدگاه شما