جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

امام خمینی :راه حل این است که همه با هم تفاهم داشته باشند

23شهریور ماه سال 1358 حضرت امام خمینی در جمع اعضای مجلس خبرگان و حزب جمهوری اسامی سخنانی را درباره مجلس خبرگان و شرایط کشور بیان فرمودند.

کد خبر: ۱۵۵۲۷
امام خمینی :راه حل این است که همه با هم تفاهم داشته باشند

23 شهریور ماه سال 1358 حضرت امام خمینی در جمع اعضای مجلس خبرگان و حزب جمهوری اسلامی در قم سخنانی را درباره مجلس خبرگان و شرایط کشور بیان فرمودند.

بسم اللَّه الرحمن الرحیم‏
تفاهم همگانى در رفع مشکلات‏
مجموع قضیه این است که شما از مشکلات مملکت بحث کرده‏اید. و این هم همه مى‏دانید که مشکلات زیاد است، اما حالا راه حل این است که همه با هم تفاهم داشته باشند. دولت با شوراى انقلاب؛ همه با حزب جمهورى اسلامى و اگر بشود، با حزبهاى دیگر که بتوانند تفاهم کنند و درگیرى واقع نشود بین مثلًا دولت و حزب و یا دولت و شورا، یا مثلًا رادیو- تلویزیون و دیگران. در یکوقتى که الآن درگیریها صد در صد مضر است، یعنى ما الآن احتیاج داریم به اینکه یک آرامشى باشد و یک تفاهمى باشد. مشکلات شک ندارد زیاد است؛ و شک ندارد به این زودى رفع شدنى نیست؛ یعنى شما بخواهید یک رادیو- تلویزیونى که پنجاه و چند سال، پنجاه سال، در خدمت رژیم فاسد بوده و افرادى هم که در او بوده است از آن سنخ فکر مى‏کرده‏اند و از آن سنخ بودند، حالا یکدفعه اینها تبدیل بشود به یک اشخاص مؤمنى، اشخاص مسلمانى که فکرشان فکر اسلامى و ملى باشد، این یک مطلبى است که آرزویش هست؛ اما به این زودى درست نمى‏شود. چنانچه دولت هم بخواهید در این ظرف مدت کم بتواند این کارها را انجام بدهد، این هم نمى‏شود. یا اجزاى دولت بخواهید صد در صد در طریق ما باشد؛ این هم نیست. من از آنان مى‏بینم اشخاصى که در این راه نیستند. لکن علاج این نیست که ما یک درگیرى حالا ایجاد کنیم و یک مثلًا به هم زدن اوضاع؛ فرض کنید برویم سراغ دولت و هِى افراد را بدین صورت بگوییم که این کنار برود، او کنار برود، او کنار برود. برویم سراغ تلویزیون و بگوییم که باید امروز این عوض بشود و فردا هم دوباره یکى دیگر بیاید؛ یک دسته دیگر با او مخالفند او عوض بشود، و همین طور سایر قشرها.
واگذارى مسئولیتها به اشخاص متعهد
به نظر من مى‏رسد که امروز باید ما کوشش کنیم که حتى الامکان اشکالات وارد را هم یک قدرى غَمضِ عَین کنیم تا بلکه یک استقرارى پیدا بکند؛ تا بلکه مجلس خبرگان کارشان ان شاء اللَّه به همت آقایان زودتر تمام بشود و برویم سراغ مجلس شورا و مجلس شورا را درست بکنیم و محول بشود کار به ملت و به نمایندگان ملت، و کارها ان شاء اللَّه با محول شدن به ملت و به اشخاصى که متعهد هستند، و توانستیم و توانستید که یک منتخباتى داشته باشید که آنها صد در صد ان شاء اللَّه اسلامى و ملى و متفکر و همه جهات در آنان جمع باشد؛ آن وقت ان شاء اللَّه با اینها کارها اصلاح بشود.
اما حالا ما بخواهیم که اوضاع را هى هر روز به هم بزنیم و خوب، هر کسى از آن وقت تا حالا من دیدم، هر کس آمده توى کار و رأس یک [جایى‏] شده، یک عده‏اى فوراً آمده‏اند به اینکه آن چطور. مثلًا آقایان بعد از تفتیش زیاد و چه، یک نفر براى رئیس ستاد درست کردند؛ به مجرد اینکه او را گذاشتند، یکدفعه شروع کرده‏اند که این چه و چه و چه. نمى‏شود که ما تا چهار نفر پیدا شدند گفتند نه، آنى که انتخاب شده کنار بگذاریم و یکى دیگر بیاوریم باز یک دسته دیگر بیایند او را جلو بگیرند- این اسباب این مى‏شود که ما هیچ کارى نتوانیم انجام بدهیم، باید ما الآن یک قدرى دست به عصا راه برویم، نه تضعیف کنیم دولت را به طورى که [...] خوب، بعضى از آقایان همت گماشته‏اند به اینکه مثلًا تضعیف کنند و از بین ببرند دولت را. هر کس، هر فردى، در دولت هست یکدفعه مى‏بینیم مى‏گویند که این آنى است که از همه خیانتکارتر بوده! این آنى است که از همه جنایتکارتر بوده، و این طور حرفها هست- که گاهى وقتها به واسطه یک سوء نیت نیست؛ لکن سوء تشخیص است- واقع مى‏شود. و شورا مثلًا که ما افرادش را مى‏شناسیم و مى‏دانیم چه اشخاصى هستند و آنهایى که نمى‏شناسند همین طور به طور اجمال و کلى انتقاد مى‏کنند، شورایى که هیچ معلوم نیست چه کاره است، معلوم نیست چه جورى است و فلان.
مجلس خبرگان، منتخب ملت‏ مجلس خبرگانى که با رأى مردم حاصل شده، همه مى‏دانند که این مجلس یک مجلس تحمیلى نبوده است، هیچ کس تحمیل نکرده، خود مردم اشخاصى را انتخاب کرده‏اند، منتها فرض کنید که حزب جمهورى کاندیدا داشته، دنیا هم این طورى است که کاندیدا دارند اشخاص، افراد دیگر هم کاندیدا داشتند، حالا شکست خوردند، آنهایى که شکست خوردند مى‏گویند خوب، چرا ما نیستیم! خوب، شما در ملت وجهه نداشتید که نیستید! کسى که نیامده جلو رأى مردم را بگیرد. شماها جلو رأى مردم را مى‏گرفتید و الّا حزب جمهورى اسلامى که جلوى مردم را نمى‏گرفت که رأى به او ندهید، به من بدهید. [مى‏گویند] نه، اینها خودشان را چه کردند که ما در جبهه کذا هستیم. خوب، بسیار خوب، حالا ما فرض مى‏کنیم راست باشد- دروغ است این- اما راست باشد؛ اگر فرض کنید که یک طایفه‏اى گفتند که ما با آقاى بهشتى رفیق هستیم، آقاى بهشتى هم در بین مردم وجاهت داشت و به واسطه وجاهتش مردم به او رأى دادند، این خلاف واقعیتى است؟ یک زورى است در کار؟ یا مردم خودشان این جور تشخیص داده‏اند و عمل مى‏کنند. الآن هم که مى‏بینید راجع به مجلس خبرگان هر کس از هر طرف مى‏رسد یک چیزى مى‏گوید.
وحشت دشمن از اسلامى شدن نظام‏
و آن چیزى که روى هم رفته هست راجع به مجلس خبرگان و راجع به جمهورى اسلامى و راجع به همه اینها، آن خوفى است که عده زیادى از اسلام دارند. اینهامى‏ترسند مبادا یکوقتى یک نظام اسلامى پیدا بشود که ما نتوانیم دیگر هر کارى دلمان مى‏خواهد بکنیم و هر طورى دلمان مى‏خواهد بچاپیم! مسأله به نظر من این طورى است که روى هم رفته وقتى آدم حرفها را مى‏شنود مى‏بیند که ناراحتند از اینکه یک دسته‏اى که آمده‏اند در مجلس خبرگان، اینها هستند که مى‏خواهند اسلام را و قانون اسلامى براى جمهورى اسلامى قانون بنویسند، اینها از این ناراحتند مى‏گویند خوب، چرا ما نیستیم! خوب، شما را انتخاب نکردند! یکى- دو تا هم که از شما انتخاب کردند با خیانت انتخاب کردند! آنها هم مال ملت نیستند، درست کرده‏اند. بازى درست کرده‏اند، قاسملو را ملت انتخاب کردند؟ کُرد هم با او مخالف است. خوب، او سرنیزه داشت و همه جور اسبابى داشت خودش را معرفى کرد و کاش هم آمده بود، نیامد. من خیال داشتم که بیاید، همین جا نگهش دارند! ... بیشتر.
حضور روحانیت در مجلس خبرگان‏
اینها خوفشان از اسلام است و از آن نظامى که آقایان بنا دارند- ان شاء اللَّه موفق خواهند شد- یک نظام اسلامى مى‏خواهند درست بکنند که این چپاولها نباشد و این غارتگریها نباشد و این غربزدگیها نباشد و این انحرافات نباشد. و همه ناراحتیها این است. آخوند چطور است، به آخوندش خیلى کار ندارند. اگر آخوند هم مثل خود آنها بود، هیچ کارى به او نداشتند. لکن از آخوند مى‏فهمند که این مى‏خواهد براى اسلام کار بکند؛ از این جهت مى‏گویند چرا در مجلس خبرگان همه آخوندند! خوب، براى اینکه یک مملکت اسلامى است، مردم به اینها، به آقا [رأى داده‏اند و] هر آخوندى که در آنجا نیست. آخوندهاى منتخبى است که مردم انتخابشان کردند و آوردند آنجا براى اینکه جمهورى اسلامى را مى‏خواهند درست بکنند. بله، اگر مى‏خواستند یک جمهورى مثلًا غربى درست بکنند، آن وقت یک افراد دیگرى [بود]. آن وقت اصلش آخوند را باید کنار گذاشت. اما ما که مى‏خواهیم جمهورى اسلامى و قانون براى جمهورى اسلامى‏ درست کنیم، برویم از اروپا افراد پیدا بکنیم؟ برویم از آنهایى که طرفدار اروپا و طرفدار غرب هستند، طرفدار کمونیستها هستند از آنها یک افرادى پیدا بکنیم؟ آقایان بروند آنها را پیدا بکنند که ناراحت نشوند این آقایان! خوب، آقایان هم اگر پیدا مى‏کردند و معرفى مى‏کردند و ملت مى‏فهمید که این بر خلاف مسیر اسلام است، از آقایان هم انصراف پیدا مى‏کردند. با آقایان، عقد اخوتى مردم نبستند.
جایگاه مردمى آقاى طالقانى‏
مردم به عنوان اینکه اینها اسلامى هستند و معرف اسلام هستند همه ما این طورى هستیم. به عنوان اینکه ما یک آدمى هستیم خدمتگزار اسلام هستیم مردم ما را مى‏پذیرند؛ و الّا چشم و ابروى سیاهى که ما نداریم که مردم براى خاطر او ما را بپذیرند. اینها مى‏دانند که ماها خدمتگزار هستیم به آنها و خدمتگزارها را به آنها علاقه دارند. این مردمى که به آقاى طالقانى این قدر اظهار [علاقه‏] کردند این واقعاً براى این است که آن آقا نوشته است که چون ایشان دمکرات بود از این جهت این قدر مردم [...]، آن چیزها را که مردم مى‏بوسیدند، آن کلنگى که قبر ایشان را کنده بود مى‏بوسیدند، این براى آن بود که ایشان یک مردى بود دمکرات بود؟ این جورى بود؟! یا نه، این یک روحانى بود، مردم روحانیها را مظهر نبوت مى‏دانند و مظهر امامت مى‏دانند.
و در آن حرفهایى که من دیروز زدم، شاید فردا بشنوید، این است که ببینیم مردم چه مى‏گویند. ما یکوقت این است که مى‏رویم توى اتاق مى‏نشینیم و هر چه دلمان مى‏خواهد مى‏نویسیم: این براى خاطر این بود، این براى خاطر آن بود! یکوقت مى‏خواهیم ببینیم که این مردم که انقلاب کردند و همچو اظهارِ- عرض مى‏کنم که- مصیبت کردند چه چیز مى‏گفتند. جز این بود که مى‏گفتند: اى سید ما، سرور ما، «اى نایب پیغمبر ما جاى تو خالى است». اینها به عنوان «نایب پیغمبر» مى‏شناختند ایشان را. از این جهت آن کلنگ را مى‏بوسیدند. مثل آن است که ضریح حضرت معصومه را مى‏بوسند. به طلا و نقره و به آهن علاقه نیست. این یک اظهار علاقه‏اى است نسبت به خدا و نسبت به پیغمبر و نسبت‏به اینها. اینها از این مسائل خوفشان برداشت! یک سید پیرمرد وقتى از توى این جمعیت مى‏رود این طور مى‏شود و هزار نفر از حزب دمکرات اگر از بین برود مردم شادى مى‏کنند! این خوف دارد از این. و ما هم نباید آنها را تأییدشان کنیم؛ براى اینکه آنها هم مى‏خواهند یک جایى داشته باشند؛ دست و پا مى‏زنند که یک فکرى براى خودشان بکنند؛ و لکن ما باید فکر این معنى باشیم که این ملت ما از چه ضربه دیده تا حالا؛ و باید با چه عصایى حالا راه برود که آن ضربه‏ها را نخورد.
نیم قرن خیانت اجانب‏
ما پنجاه و چند سال است ضربه که خوردیم از اجانب؛ خوردیم. از گرایش به اجانب، از اینکه همه چیز ما توجه به آنجا داشته، ما ضربه‏ها را خوردیم؛ حالا باز ما تکرار بکنیم آن ضربه‏ها را. تکرار بکنیم آن مسیر را؟ یا نه، ما باید منقلب کنیم این مسیر را به یک انقلاب دیگرى. لا اقل آنهایى هم که اعتقاد ندارند که مکتب ما، مترقیترین مکتب است خوب، تجربه کنند. پنجاه سال آن طرف را تجربه کرده‏اند، پنج سال هم این طرف را تجربه کنند. آن وقت اگر این طرف هم همان جور از کار در آمد و همان قلدریها و همان آدمکشیها و همان غارتگریها در این طرف هم اگر بود، آن وقت بیایند بگویند هر دوتان کنار، یک فکر دیگرى باید کرد. اما بى‏تجربه و بدون اینکه اینها بفهمند که حالا بنا چیست، حالا از افراد اینها بشناسند، افرادى که در آن رژیم بود و افرادى که در این رژیم هست [...] یکوقت این است که این فرد قاطع نیست، نمى‏دانم خیلى نمى‏تواند کار بکند، یک مسأله است. یکوقت این است که بگویید که نه، این فرد همان کارهایى که رژیم سابق، از دزدى، و از غارتگرى، از خیانتگرى، و از خدمت به اجانب مى‏کرد، اینها هم دارند همان کار را مى‏کنند. گمان ندارم اگر یک همچو حرفى بخواهند بزنند انصاف باشد. این خلاف انصاف است. ما افراد را مى‏شناسیم، افرادى که در شوراى انقلاب هستند اینها را مى‏دانیم کى‏ها هستند. افرادى که در دولت هستند، به استثناى یک عده‏اى، بعضى‏شان، خوب مى‏دانیم اینها که خیانتکار به آن معنا که‏ همان طور که رژیم، هى به ما مى‏گویند که فرقى نکرده است! این انصاف است که ما بگوییم که این رژیم با سابق فرق نکرده؟ آنى که همه مردم را غارت مى‏کرد و کتک هم مى‏زد و غارت مى‏کرد، مالش را مى‏برد و داغش هم مى‏کرد، حالایى که نه حبسى براى مردم عادى و براى غیر خیانتکارها هست و نه چپاولگرى هست و نه خوردنى هست و نه بردنى است، حالا اگر فرض کنید یک جا هم یک کسى دزدى بکند، این هم باز از ارث رژیم سابق است؛ و الّا رژیم اسلامى اگر پیش بیاید، دیگر دست اینها بریده مى‏شود.
مخالفت با روحانیت بهانه‏اى براى مخالفت با اسلام‏
و مهم قضیه این است که از شماها مى‏ترسند، براى همین خاصیت؛ براى اسلام. همه مخالفتهاى با روحانیت هم براى اسلام است نه براى روحانى؛ روحانیت چیزى نیست که، خودش مستقل. همه مخالفتها هم براى این است که اسلام را اینها مخالف با منافع خودشان مخالف با منافع آنهایى که اینها برایشان فکر دارند و کار مى‏کنند. و آنها هم که اینها را وادار به این عملها مى‏کنند آنها هم مى‏بینند که با آمدن اسلام [...] احساس کرده‏اند که اسلام قدرت دارد. آن یک مسئله‏اى بود که دیگر احساس کردند که اسلام همچو قدرتى داشت که رژیم سابق را با آن همه قدرت و با آن همه پناهگاه، با آن همه پناهگاه- که به ما دائماً فشار مى‏آمد، در پاریس که بودیم، دائماً از طرف امریکا فشار مى‏آوردند که شما با اینها این طور نکنید، بعد از رفتن شاه هم با بختیار چه نکنید، اینها چطورند، بگذارید تا کارها انجام بگیرد- خوب، حالا مى‏بینند که این همه قدرتهاشان را روى هم گذاشته‏اند و یک جبهه ملت ما هم با نداشتن هیچ چیز، یک طرف جبهه، لکن فریادش اسلام بود، آنى که آنها مى‏خواستند نگه دارند نتوانستند نگه دارند، و حالا خارجاً فهمیدند، عیناً فهمیدند که یک قدرتى است این، و این قدرت ممکن است که تا آخر هم دیگر نگذارد دست اینها باز بشود در این مملکت ان شاء اللَّه از این جهت مى‏ترسند، و باید هم مخالفت کنند، چاره‏اى هم ندارند. در خارج هم آن همه فعالیت مى‏شد و آن همه چیزها نوشته مى‏شود، خوب براى همین است که مى‏ترسند از این قضیه. و دیروز یک زنى که آمده بود اینجا و مصاحبه‏اى با من کرد و یکى از حرفهایش این بود که شما را مى‏بینم که یک چهره آرامى دارید، ولى در خارج یک طور دیگر شما را معرفى کرده‏اند؛ این شما را ناراحت نمى‏کند؟ گفتم: از جهتى چرا و آن این است که چرا باید انسان این طور باشد که براى مقاصد خودش، یک مسائل خلاف واقع بگوید!؟ خوب آنها گفتند که خمینى وادار کرده است که پستانهاى زنها را ببرند! حالا هم شما آمدید اینجا، خوب، بروید توى مردم بپرسید که آیا تا حالا پستانى بریده شده است تا اینکه آمرش یک کسى باشد. به او نگفتم، لکن واقع این است. مى‏گویند شیطان را خواب دیدند با یک صورت خوبى! گفتند که خوب، اینکه غیر آن است که به ما ارائه دادند. گفت: قلم دست دشمن است! مسأله این است. دیروز هم یک ورقه‏اى آورده‏اند اینجا گفتند این هیتلر است. هیتلر آن طرف دستش را پشتش زده و دارد این طور نگاه مى‏کند؛ من هم آنجا کاریکاتورى ... و یک شمشیرى کشیدم، و یک عده هم سر و جمجمه آنجا هست که اینها همه آنهایى است که من سرهایشان را بریده‏ام!
تعریف دشمن، تکذیب نظام است‏
و ما هم نباید توقع داشته باشیم که اینها براى ما خوب بگویند، اگر خوب بگویند، معلوم مى‏شود ما خیانتکاریم! آن روزى که من آن وقتها مى‏گفتم که نمى‏فهمد این دستگاه؛ براى سقوط من این است که آنها شروع کنند به تعریف کردن! آنها هر روز فحاشى مى‏کنند؛ این غلط است. هر چه فحاشى بکنید این مردم مى‏گویند که این، مخالف اینهاست. اگر شروع کرده بودند به تعریف کردن، چه کردن و احترام کردن و اینها، ما کم کم تمام مى‏شد کارمان! اگر چنانچه امریکا از ما تعریف کند و روزنامه‏هاى امریکا از ما تعریف کنند، آن وقت است که باید مردم بگویند این چه است قضیه؟ یک قضیه‏اى است که دارند تعریف مى‏کنند! البته باید از ما تکذیب کنند، از شما هم باید تکذیب کنند، و جمهورى اسلام را هم باید تکذیب بکنند.در هر صورت اینها خوفشان برداشته از این نظامى که امید است ان شاء اللَّه امید است ان شاء اللَّه این نظام در خارج تحقق پیدا کند، از این خوفشان برداشته، یک دسته خیانتکار خوفشان برداشته، یک دسته هم آدم سالم، لکن توجه ندارند به اینکه مسأله این طورها نیست، مسأله نیست که اگر فقیه را در شوراى انقلاب [تصویب‏] کردند که باید مثلًا چه باشد، اینها خیال مى‏کنند که حالا که این طور شد پس دیگر دنیا به هم مى‏خورد! اینها مى‏ریزند به جان مردم! این فقها مى‏ریزند هر کارى دلشان بخواهد بکنند و بعدها هم چه خواهد شد و ما هم به شکست خواهیم رسید. این یک مملکتى است اسلامى. یک مملکتى که مردم بیل و کلنگى را که مرحوم آقاى طالقانى را با آن دفن کردند مى‏بوسند. ما با این مردم مى‏خواهیم، براى این مردم مى‏خواهیم قانون بنویسیم؛ براى این مردم مى‏خواهیم چه بکنیم. اینها هستند که به اینها رأى مى‏دهند. اگر ما فشار آوردیم به اینکه آقا رأى بدهید، حتماً باید به این مسأله رأى بدهید، آن وقت البته هم به ما اشکال است، هم به آنها. اما اگر به دست مردم دادیم و گفتیم آقا این مسأله است؛ شما قبولش دارید یا نه؟ ممکن است همین یک چیز را به آراى عموم بگذارید که آیا شما قبول دارید که عالِم مثلًا درجه اول اسلام این کارها را مثلًا نظارت در آن بکند. ببینند 35 میلیون- الّا آنهایى که همه دستهایشان را به هم داده‏اند و یک میلیون نتوانسته‏اند درست کنند-! ببینند اینجا هم همین طور است؛ یا مسأله این است که مى‏خواهیم ما به زور تحمیل بکنیم. اگر مسأله این است، پس شمایى که خلاف این را مى‏گویید دیکتاتور هستید و مى‏خواهید به ما تحمیل بکنید.
دیکتاتورى؛ خلاف مسیر و رأى ملت‏
دیکتاتورى این است که بر خلاف مسیر ملت، بر خلاف رأى ملت، یک چیزى را به زور گردن ملت بگذارند. شما مى‏خواهید این مطلب را به زور گردن ملت بگذارید که نه، شما این مثلًا راجع به ولایت فقیه را کنار بگذارید! ما قطع نظر از این مى‏کنیم که دولت‏ ما دولت اسلامى است؛- خداست، خدا این کار را کرده- ما آمدیم چندین درجه پایین. و ما مطابق میل آقایان رفتار کردیم، زیادتر، براى اینکه ما یکدفعه یک مجلس درست کردیم با آراى مردم که بیایند بگویند کجایش این آراى زور بوده است؟ کجا فشار آورده‏اند؟ یک نظامى را گذاشته‏اند آنجا که تو باید این طورى رأى بدهى؟ یا یک صندوقى را بردند و خلافش کرده‏اند؟ بیایند بگویند هر جا هست باطلش مى‏کنند آقایان. اینکه یکدفعه آراى عمومى به این هم اکتفا نشده؛ ثانیاً هم آقایان، با اینکه منتخب خود مردم هستند، این را گفتند مورد تصدیق ماست، ثالثاً به آراى همه مردم این کجایش اشکال دارد که آقایان این قدر سوز و گداز مى‏کنند؟ جز این است که همان رگِ خلاف اسلامى است که اینها را وادار مى‏کند به اینها! گاهى ملتفت نیستند به آن؛ گاهى هم ملتفت هستند به آن. مسأله این طورى است.
اهمیت مجلس شورا
و حالا باید آن چیزى را که اینجا عرض کنم و براى هم آقایانى که در حزب جمهورى اسلامى هستند و هم آقایانى که در [خبرگان‏] هستند؛ این است که ما حالا باید تهیه قضیه مجلس شورا را ببینیم، مهم آن است. اگر چنانچه مجلس شوراى مورد خواست اسلام تحقق پیدا کرد، ما هم مى‏رویم سراغ کارمان؛ آنها هم مشغول کارشان مى‏شوند، کارشان را انجام مى‏دهند، دیگر ما نمى‏توانیم هى تا آخر در زحمت باشیم. ملت خودش دارد کار خودش را انجام مى‏دهد و وقتى که یک ملتى خودش کار خودش را انجام مى‏دهد، دیگر هر که مى‏خواهد هر صدایى بکند، هر داد و فریادى بکند، خوب، ملت خودش مى‏خواهد. من یکوقت گفتم اگر ملت خواست بگوید که نه، ما دیکتاتور مى‏خواهیم، همه ملت گفتند ما دیکتاتور مى‏خواهیم، شما چه حقى دارید بگویید نه. اگر فرض کنید چون غرب دیکتاتورى نیست- و هست، بدتر از اینها هست- لکن ملت ما اسلام را مى‏خواهند و در اسلام اصلًا دیکتاتورى در کار نیست، هیچ، ابداً، هیچ وقت نبوده، و هیچ وقت نیست؛ و هیچ وقت نخواهد بود. و باید ما کوشش کنیم به‏ اینکه ان شاء اللَّه یک مجلسى، یک مجلس صحیحى [درست شود] و از این حرفها هم هیچ نترسید. شما هر چه بهترش را درست کنید، آنها بیشتر اشکال مى‏کنند! این را من یک دفعه، دو دفعه هم گفته‏ام: مرحوم آقاى فیض - رحمه اللَّه- از علماى بزرگ اینجا بود. آن وقتى که [حکم‏] کرده بودند که باید طلبه‏ها امتحان بدهند و نمى‏دانید چه فضاحتى سر ما در آوردند. توى مدرسه فیضیه من داشتم مى‏رفتم خدمت ایشان. ایشان فرمودند که خوب، اینها مى‏خواهند تشخیص بدهند خوب و بد را. چه اشکال دارد؟ من به ایشان عرض کردم اینها از خوبهایش مى‏ترسند! اینها مى‏خواهند تشخیص بدهند، خوبها را مى‏خواهند از بین ببرند. بله، اگر مى‏خواستند بدها را از بین ببرند، مورد تصدیق ما بود، اما اینها خوبها را مى‏خواهند از بین ببرند؛ از خوب مى‏ترسند اینها. رضا خان از مدرس مى‏ترسید؛ از آن آدمى که با خودش موافق بود چه ترسى داشت. خارجیها از امثال مدرس مى‏ترسند، نه اینکه از فلان آدمى که با رأى آنها موافق است؛ یا فرقى به حالش نمى‏کند این دستگاه باشد، درست باشد بساطش، آن دستگاه هم باشد، آن تابع آن دستگاه است. تابع این است که اتومبیلش خوب باشد، این اتومبیل را عُمَر سَعد به او بدهد یا امام حسین هیچ فرقى به حالش نمى‏کند! براى اینکه اتومبیل، میزان است. آنکه زندگى برایش میزان است، مکتب در کارش نیست، زندگى در کارش است، این زندگى را اگر رضا خان بدهد اهلًا و سهلًا، و اگر هم شما بدهید اهلًا و سهلًا، فرقى به حالش نمى‏کند؛ براى اینکه اتومبیلش را فرقى نمى‏کند شما بدهید، یا او بدهد.
انتخاب نمایندگان، با گرایش اسلامى‏مسأله این است؛ آنهایى که مکتب دارند و آنهایى که گرایش دارند به اسلام ان شاء اللَّه شما پیدا بکنید، از حالا شروع کنید. این دفعه دیگر مصیبتتان زیادتر است؛ براى اینکه یک مجلس خبرگانى بود که یک مدت کوتاهى بود؛ یک مجلسى است که مدت بلندى است و استفاده‏ها در آن هست. باید خیلى دقت بکنید، خیلى زحمت بکشید، کاندیداهاتان را تعیین کنید و ارائه بدهید به مردم این کاندیداى ماست؛ آنى است که براى اسلام کار مى‏کند، ترویج کنید از آن اسلام، شمشیر دستتان باشد، شمشیر هم هست دستتان؛ با این شمشیر کارها را انجام بدهید، با این شمشیر بُرنده اسلام، لکن شمشیرى که خائنها را از بین مى‏برد و خادمها را در امان نگه مى‏دارد. مردم را حالى کنید که ما کاندیداهامان عبارت از این ششصد نفر مثلًا، یا پانصد نفر، هر چقدرى که هست، کاندیداهامان عبارت از اینها هستند. و البته از ملّاها و علما و از این نترسید که آخوندى‏اش کردند. اسلام آخوندى‏اش کرده، به ما چه ربط دارد.- و عرض مى‏کنم که- آخوند و آخوند مسلک یعنى اسلامى و اسلامى مسلک، همه باید این طور باشند. و آن وقت راحت شما دیگر بروید. شما اگر خودتان نرفتید در مجلس یا مى‏روید ان شاء اللَّه راحت بروید استراحت کنید و خود ملت کارش را انجام مى‏دهد. حالا اگر اجازه بدهید من بروم.
صحیفه امام، ج‏9، ص: 520 تا 531

انتهای پیام

دیدگاه شما