23 شهریور ماه سال 1358 حضرت امام خمینی در جمع اعضای مجلس خبرگان و حزب جمهوری اسلامی در قم سخنانی را درباره مجلس خبرگان و شرایط کشور بیان فرمودند.
بسم اللَّه الرحمن الرحیم
تفاهم همگانى در رفع مشکلات
مجموع قضیه این است که شما از مشکلات مملکت بحث کردهاید. و این هم همه مىدانید که مشکلات زیاد است، اما حالا راه حل این است که همه با هم تفاهم داشته باشند. دولت با شوراى انقلاب؛ همه با حزب جمهورى اسلامى و اگر بشود، با حزبهاى دیگر که بتوانند تفاهم کنند و درگیرى واقع نشود بین مثلًا دولت و حزب و یا دولت و شورا، یا مثلًا رادیو- تلویزیون و دیگران. در یکوقتى که الآن درگیریها صد در صد مضر است، یعنى ما الآن احتیاج داریم به اینکه یک آرامشى باشد و یک تفاهمى باشد. مشکلات شک ندارد زیاد است؛ و شک ندارد به این زودى رفع شدنى نیست؛ یعنى شما بخواهید یک رادیو- تلویزیونى که پنجاه و چند سال، پنجاه سال، در خدمت رژیم فاسد بوده و افرادى هم که در او بوده است از آن سنخ فکر مىکردهاند و از آن سنخ بودند، حالا یکدفعه اینها تبدیل بشود به یک اشخاص مؤمنى، اشخاص مسلمانى که فکرشان فکر اسلامى و ملى باشد، این یک مطلبى است که آرزویش هست؛ اما به این زودى درست نمىشود. چنانچه دولت هم بخواهید در این ظرف مدت کم بتواند این کارها را انجام بدهد، این هم نمىشود. یا اجزاى دولت بخواهید صد در صد در طریق ما باشد؛ این هم نیست. من از آنان مىبینم اشخاصى که
در این راه نیستند. لکن علاج این نیست که ما یک درگیرى حالا ایجاد کنیم و یک مثلًا به هم زدن اوضاع؛ فرض کنید برویم سراغ دولت و هِى افراد را بدین صورت بگوییم که این کنار برود، او کنار برود، او کنار برود. برویم سراغ تلویزیون و بگوییم که باید امروز این عوض بشود و فردا هم دوباره یکى دیگر بیاید؛ یک دسته دیگر با او مخالفند او عوض بشود، و همین طور سایر قشرها.
واگذارى مسئولیتها به اشخاص متعهد
به نظر من مىرسد که امروز باید ما کوشش کنیم که حتى الامکان اشکالات وارد را هم یک قدرى غَمضِ عَین کنیم تا بلکه یک استقرارى پیدا بکند؛ تا بلکه مجلس خبرگان کارشان ان شاء اللَّه به همت آقایان زودتر تمام بشود و برویم سراغ مجلس شورا و مجلس شورا را درست بکنیم و محول بشود کار به ملت و به نمایندگان ملت، و کارها ان شاء اللَّه با محول شدن به ملت و به اشخاصى که متعهد هستند، و توانستیم و توانستید که یک منتخباتى داشته باشید که آنها صد در صد ان شاء اللَّه اسلامى و ملى و متفکر و همه جهات در آنان جمع باشد؛ آن وقت ان شاء اللَّه با اینها کارها اصلاح بشود.
اما حالا ما بخواهیم که اوضاع را هى هر روز به هم بزنیم و خوب، هر کسى از آن وقت تا حالا من دیدم، هر کس آمده توى کار و رأس یک [جایى] شده، یک عدهاى فوراً آمدهاند به اینکه آن چطور. مثلًا آقایان بعد از تفتیش زیاد و چه، یک نفر براى رئیس ستاد درست کردند؛ به مجرد اینکه او را گذاشتند، یکدفعه شروع کردهاند که این چه و چه و چه. نمىشود که ما تا چهار نفر پیدا شدند گفتند نه، آنى که انتخاب شده کنار بگذاریم و یکى دیگر بیاوریم باز یک دسته دیگر بیایند او را جلو بگیرند- این اسباب این مىشود که ما هیچ کارى نتوانیم انجام بدهیم، باید ما الآن یک قدرى دست به عصا راه برویم، نه تضعیف کنیم دولت را به طورى که [...] خوب، بعضى از آقایان همت گماشتهاند به اینکه مثلًا تضعیف کنند و از بین ببرند دولت را. هر کس، هر فردى، در دولت هست یکدفعه مىبینیم مىگویند که این آنى است که از همه خیانتکارتر بوده! این آنى است که از همه جنایتکارتر بوده، و این طور حرفها هست- که گاهى وقتها به واسطه یک سوء نیت نیست؛ لکن سوء تشخیص است- واقع مىشود. و شورا مثلًا که ما افرادش را مىشناسیم و مىدانیم چه اشخاصى هستند و آنهایى که نمىشناسند همین طور به طور اجمال
و کلى انتقاد مىکنند، شورایى که هیچ معلوم نیست چه کاره است، معلوم نیست چه جورى است و فلان.
مجلس خبرگان، منتخب ملت مجلس خبرگانى که با رأى مردم حاصل شده، همه مىدانند که این مجلس یک مجلس تحمیلى نبوده است، هیچ کس تحمیل نکرده، خود مردم اشخاصى را انتخاب کردهاند، منتها فرض کنید که حزب جمهورى کاندیدا داشته، دنیا هم این طورى است که کاندیدا دارند اشخاص، افراد دیگر هم کاندیدا داشتند، حالا شکست خوردند، آنهایى که شکست خوردند مىگویند خوب، چرا ما نیستیم! خوب، شما در ملت وجهه نداشتید که نیستید! کسى که نیامده جلو رأى مردم را بگیرد. شماها جلو رأى مردم را مىگرفتید و الّا حزب جمهورى اسلامى که جلوى مردم را نمىگرفت که رأى به او ندهید، به من بدهید. [مىگویند] نه، اینها خودشان را چه کردند که ما در جبهه کذا هستیم. خوب، بسیار خوب، حالا ما فرض مىکنیم راست باشد- دروغ است این- اما راست باشد؛ اگر فرض کنید که یک طایفهاى گفتند که ما با آقاى بهشتى رفیق هستیم، آقاى بهشتى هم در بین مردم وجاهت داشت و به واسطه وجاهتش مردم به او رأى دادند، این خلاف واقعیتى است؟ یک زورى است در کار؟ یا مردم خودشان این جور تشخیص دادهاند و عمل مىکنند. الآن هم که مىبینید راجع به مجلس خبرگان هر کس از هر طرف مىرسد یک چیزى مىگوید.
وحشت دشمن از اسلامى شدن نظام
و آن چیزى که روى هم رفته هست راجع به مجلس خبرگان و راجع به جمهورى اسلامى و راجع به همه اینها، آن خوفى است که عده زیادى از اسلام دارند. اینهامىترسند مبادا یکوقتى یک نظام اسلامى پیدا بشود که ما نتوانیم دیگر هر کارى دلمان مىخواهد بکنیم و هر طورى دلمان مىخواهد بچاپیم! مسأله به نظر من این طورى است که روى هم رفته وقتى آدم حرفها را مىشنود مىبیند که ناراحتند از اینکه یک دستهاى که آمدهاند در مجلس خبرگان، اینها هستند که مىخواهند اسلام را و قانون اسلامى براى جمهورى اسلامى قانون بنویسند، اینها از این ناراحتند مىگویند خوب، چرا ما نیستیم! خوب، شما را انتخاب نکردند! یکى- دو تا هم که از شما انتخاب کردند با خیانت انتخاب کردند! آنها هم مال ملت نیستند، درست کردهاند. بازى درست کردهاند، قاسملو را ملت انتخاب کردند؟ کُرد هم با او مخالف است. خوب، او سرنیزه داشت و همه جور اسبابى داشت خودش را معرفى کرد و کاش هم آمده بود، نیامد. من خیال داشتم که بیاید، همین جا نگهش دارند! ... بیشتر.
حضور روحانیت در مجلس خبرگان
اینها خوفشان از اسلام است و از آن نظامى که آقایان بنا دارند- ان شاء اللَّه موفق خواهند شد- یک نظام اسلامى مىخواهند درست بکنند که این چپاولها نباشد و این غارتگریها نباشد و این غربزدگیها نباشد و این انحرافات نباشد. و همه ناراحتیها این است. آخوند چطور است، به آخوندش خیلى کار ندارند. اگر آخوند هم مثل خود آنها بود، هیچ کارى به او نداشتند. لکن از آخوند مىفهمند که این مىخواهد براى اسلام کار بکند؛ از این جهت مىگویند چرا در مجلس خبرگان همه آخوندند! خوب، براى اینکه یک مملکت اسلامى است، مردم به اینها، به آقا [رأى دادهاند و] هر آخوندى که در آنجا نیست. آخوندهاى منتخبى است که مردم انتخابشان کردند و آوردند آنجا براى اینکه جمهورى اسلامى را مىخواهند درست بکنند. بله، اگر مىخواستند یک جمهورى مثلًا غربى درست بکنند، آن وقت یک افراد دیگرى [بود]. آن وقت اصلش آخوند را باید کنار گذاشت. اما ما که مىخواهیم جمهورى اسلامى و قانون براى جمهورى اسلامى درست کنیم، برویم از اروپا افراد پیدا بکنیم؟ برویم از آنهایى که طرفدار اروپا و طرفدار غرب هستند، طرفدار کمونیستها هستند از آنها یک افرادى پیدا بکنیم؟ آقایان بروند آنها را پیدا بکنند
که ناراحت نشوند این آقایان! خوب، آقایان هم اگر پیدا مىکردند و معرفى مىکردند و ملت مىفهمید که این بر خلاف مسیر اسلام است، از آقایان هم انصراف پیدا مىکردند. با آقایان، عقد اخوتى مردم نبستند.
جایگاه مردمى آقاى طالقانى
مردم به عنوان اینکه اینها اسلامى هستند و معرف اسلام هستند همه ما این طورى هستیم. به عنوان اینکه ما یک آدمى هستیم خدمتگزار اسلام هستیم مردم ما را مىپذیرند؛ و الّا چشم و ابروى سیاهى که ما نداریم که مردم براى خاطر او ما را بپذیرند. اینها مىدانند که ماها خدمتگزار هستیم به آنها و خدمتگزارها را به آنها علاقه دارند. این مردمى که به آقاى طالقانى این قدر اظهار [علاقه] کردند این واقعاً براى این است که آن آقا نوشته است که چون ایشان دمکرات بود از این جهت این قدر مردم [...]، آن چیزها را که مردم مىبوسیدند، آن کلنگى که قبر ایشان را کنده بود مىبوسیدند، این براى آن بود که ایشان یک مردى بود دمکرات بود؟ این جورى بود؟! یا نه، این یک روحانى بود، مردم روحانیها را مظهر نبوت مىدانند و مظهر امامت مىدانند.
و در آن حرفهایى که من دیروز زدم، شاید فردا بشنوید، این است که ببینیم مردم چه مىگویند. ما یکوقت این است که مىرویم توى اتاق مىنشینیم و هر چه دلمان مىخواهد مىنویسیم: این براى خاطر این بود، این براى خاطر آن بود! یکوقت مىخواهیم ببینیم که این مردم که انقلاب کردند و همچو اظهارِ- عرض مىکنم که- مصیبت کردند چه چیز مىگفتند. جز این بود که مىگفتند: اى سید ما، سرور ما، «اى نایب پیغمبر ما جاى تو خالى است». اینها به عنوان «نایب پیغمبر» مىشناختند ایشان را. از این جهت آن کلنگ را مىبوسیدند. مثل آن است که ضریح حضرت معصومه را مىبوسند. به طلا و نقره و به آهن علاقه نیست. این یک اظهار علاقهاى است نسبت به خدا و نسبت به پیغمبر و نسبتبه اینها. اینها از این مسائل خوفشان برداشت! یک سید پیرمرد وقتى از توى این جمعیت مىرود این طور مىشود و هزار نفر از حزب دمکرات اگر از بین برود مردم شادى مىکنند! این خوف دارد از این. و ما هم نباید آنها را تأییدشان کنیم؛ براى اینکه آنها هم مىخواهند یک جایى داشته باشند؛ دست و پا مىزنند که یک فکرى براى خودشان بکنند؛ و لکن ما باید فکر این معنى باشیم که این ملت ما از چه ضربه دیده تا حالا؛ و
باید با چه عصایى حالا راه برود که آن ضربهها را نخورد.
نیم قرن خیانت اجانب
ما پنجاه و چند سال است ضربه که خوردیم از اجانب؛ خوردیم. از گرایش به اجانب، از اینکه همه چیز ما توجه به آنجا داشته، ما ضربهها را خوردیم؛ حالا باز ما تکرار بکنیم آن ضربهها را. تکرار بکنیم آن مسیر را؟ یا نه، ما باید منقلب کنیم این مسیر را به یک انقلاب دیگرى. لا اقل آنهایى هم که اعتقاد ندارند که مکتب ما، مترقیترین مکتب است خوب، تجربه کنند. پنجاه سال آن طرف را تجربه کردهاند، پنج سال هم این طرف را تجربه کنند. آن وقت اگر این طرف هم همان جور از کار در آمد و همان قلدریها و همان آدمکشیها و همان غارتگریها در این طرف هم اگر بود، آن وقت بیایند بگویند هر دوتان کنار، یک فکر دیگرى باید کرد. اما بىتجربه و بدون اینکه اینها بفهمند که حالا بنا چیست، حالا از افراد اینها بشناسند، افرادى که در آن رژیم بود و افرادى که در این رژیم هست [...] یکوقت این است که این فرد قاطع نیست، نمىدانم خیلى نمىتواند کار بکند، یک مسأله است. یکوقت این است که بگویید که نه، این فرد همان کارهایى که رژیم سابق، از دزدى، و از غارتگرى، از خیانتگرى، و از خدمت به اجانب مىکرد، اینها هم دارند همان کار را مىکنند.
گمان ندارم اگر یک همچو حرفى بخواهند بزنند انصاف باشد. این خلاف انصاف است. ما افراد را مىشناسیم، افرادى که در شوراى انقلاب هستند اینها را مىدانیم کىها هستند. افرادى که در دولت هستند، به استثناى یک عدهاى، بعضىشان، خوب مىدانیم اینها که خیانتکار به آن معنا که همان طور که رژیم، هى به ما مىگویند که فرقى نکرده است! این انصاف است که ما بگوییم که این رژیم با سابق فرق نکرده؟ آنى که همه مردم را غارت مىکرد و کتک هم مىزد و غارت مىکرد، مالش را مىبرد و داغش هم مىکرد، حالایى که نه حبسى براى مردم عادى و براى غیر خیانتکارها هست و نه چپاولگرى هست و نه خوردنى هست و نه بردنى است، حالا اگر فرض کنید یک جا هم یک کسى دزدى بکند، این هم باز از ارث رژیم سابق است؛ و الّا رژیم اسلامى اگر پیش بیاید، دیگر دست اینها بریده مىشود.
مخالفت با روحانیت بهانهاى براى مخالفت با اسلام
و مهم قضیه این است که از شماها مىترسند، براى همین خاصیت؛ براى اسلام. همه مخالفتهاى با روحانیت هم براى اسلام است نه براى روحانى؛ روحانیت چیزى نیست که، خودش مستقل. همه مخالفتها هم براى این است که اسلام را اینها مخالف با منافع خودشان مخالف با منافع آنهایى که اینها برایشان فکر دارند و کار مىکنند. و آنها هم که اینها را وادار به این عملها مىکنند آنها هم مىبینند که با آمدن اسلام [...] احساس کردهاند که اسلام قدرت دارد. آن یک مسئلهاى بود که دیگر احساس کردند که اسلام همچو قدرتى داشت که رژیم سابق را با آن همه قدرت و با آن همه پناهگاه، با آن همه پناهگاه- که به ما دائماً فشار مىآمد، در پاریس که بودیم، دائماً از طرف امریکا فشار مىآوردند که شما با اینها این طور نکنید، بعد از رفتن شاه هم با بختیار چه نکنید، اینها چطورند، بگذارید تا کارها انجام بگیرد- خوب، حالا مىبینند که این همه قدرتهاشان را روى هم گذاشتهاند و یک جبهه ملت ما هم با نداشتن هیچ چیز، یک طرف جبهه، لکن فریادش اسلام بود، آنى که آنها مىخواستند نگه دارند نتوانستند نگه دارند، و حالا خارجاً فهمیدند، عیناً فهمیدند که یک قدرتى است این، و این قدرت ممکن است
که تا آخر هم دیگر نگذارد دست اینها باز بشود در این مملکت ان شاء اللَّه از این جهت مىترسند، و باید هم مخالفت کنند، چارهاى هم ندارند. در خارج هم آن همه فعالیت مىشد و آن همه چیزها نوشته مىشود، خوب براى همین است که مىترسند از این قضیه. و دیروز یک زنى که آمده بود اینجا و مصاحبهاى با من کرد و یکى از حرفهایش این بود که شما را مىبینم که یک چهره آرامى دارید، ولى در خارج یک طور دیگر شما را معرفى کردهاند؛ این شما را ناراحت نمىکند؟ گفتم: از جهتى چرا و آن این است که چرا باید انسان این طور باشد که براى مقاصد خودش، یک مسائل خلاف واقع بگوید!؟ خوب آنها گفتند که خمینى وادار کرده است که پستانهاى زنها را ببرند! حالا هم شما آمدید اینجا، خوب، بروید توى مردم بپرسید که آیا تا حالا پستانى بریده شده است تا اینکه آمرش یک کسى باشد. به او نگفتم، لکن واقع این است. مىگویند شیطان را خواب دیدند با یک صورت خوبى! گفتند که خوب، اینکه غیر آن است که به ما ارائه دادند. گفت: قلم دست دشمن است! مسأله این است. دیروز هم یک ورقهاى آوردهاند اینجا گفتند این هیتلر است. هیتلر آن طرف دستش را پشتش زده و دارد این طور نگاه مىکند؛ من هم آنجا
کاریکاتورى ... و یک شمشیرى کشیدم، و یک عده هم سر و جمجمه آنجا هست که اینها همه آنهایى است که من سرهایشان را بریدهام!
تعریف دشمن، تکذیب نظام است
و ما هم نباید توقع داشته باشیم که اینها براى ما خوب بگویند، اگر خوب بگویند، معلوم مىشود ما خیانتکاریم! آن روزى که من آن وقتها مىگفتم که نمىفهمد این دستگاه؛ براى سقوط من این است که آنها شروع کنند به تعریف کردن! آنها هر روز فحاشى مىکنند؛ این غلط است. هر چه فحاشى بکنید این مردم مىگویند که این، مخالف اینهاست. اگر شروع کرده بودند به تعریف کردن، چه کردن و احترام کردن و اینها، ما کم کم تمام مىشد کارمان! اگر چنانچه امریکا از ما تعریف کند و روزنامههاى امریکا از ما تعریف کنند، آن وقت است که باید مردم بگویند این چه است قضیه؟ یک قضیهاى است که دارند تعریف مىکنند! البته باید از ما تکذیب کنند، از شما هم باید تکذیب کنند، و جمهورى اسلام را هم باید تکذیب بکنند.در هر صورت اینها خوفشان برداشته از این نظامى که امید است ان شاء اللَّه امید است ان شاء اللَّه این نظام در خارج تحقق پیدا کند، از این خوفشان برداشته، یک دسته خیانتکار خوفشان برداشته، یک دسته هم آدم سالم، لکن توجه ندارند به اینکه مسأله این طورها نیست، مسأله نیست که اگر فقیه را در شوراى انقلاب [تصویب] کردند که باید مثلًا چه باشد، اینها خیال مىکنند که حالا که
این طور شد پس دیگر دنیا به هم مىخورد! اینها مىریزند به جان مردم! این فقها مىریزند هر کارى دلشان بخواهد بکنند و بعدها هم چه خواهد شد و ما هم به شکست خواهیم رسید. این یک مملکتى است اسلامى. یک مملکتى که مردم بیل و کلنگى را که مرحوم آقاى طالقانى را با آن دفن کردند مىبوسند. ما با این مردم مىخواهیم، براى این مردم مىخواهیم قانون بنویسیم؛ براى این مردم مىخواهیم چه بکنیم. اینها هستند که به اینها رأى مىدهند. اگر ما فشار آوردیم به اینکه آقا رأى بدهید، حتماً باید به این مسأله رأى بدهید، آن وقت البته هم به ما اشکال است، هم به آنها. اما اگر به دست مردم دادیم و گفتیم آقا این مسأله است؛ شما قبولش دارید یا نه؟ ممکن است همین یک چیز را به آراى عموم بگذارید که آیا شما قبول دارید که عالِم مثلًا درجه اول اسلام این کارها را مثلًا نظارت در آن بکند. ببینند 35 میلیون- الّا آنهایى که همه دستهایشان را به هم دادهاند و یک میلیون نتوانستهاند درست کنند-! ببینند اینجا هم همین طور است؛ یا مسأله این است که مىخواهیم ما به زور تحمیل بکنیم. اگر مسأله این است، پس شمایى که خلاف این را مىگویید دیکتاتور هستید و مىخواهید به ما تحمیل
بکنید.
دیکتاتورى؛ خلاف مسیر و رأى ملت
دیکتاتورى این است که بر خلاف مسیر ملت، بر خلاف رأى ملت، یک چیزى را به زور گردن ملت بگذارند. شما مىخواهید این مطلب را به زور گردن ملت بگذارید که نه، شما این مثلًا راجع به ولایت فقیه را کنار بگذارید! ما قطع نظر از این مىکنیم که دولت ما دولت اسلامى است؛- خداست، خدا این کار را کرده- ما آمدیم چندین درجه پایین. و ما مطابق میل آقایان رفتار کردیم، زیادتر، براى اینکه ما یکدفعه یک مجلس درست کردیم با آراى مردم که بیایند بگویند کجایش این آراى زور بوده است؟ کجا فشار آوردهاند؟ یک نظامى را گذاشتهاند آنجا که تو باید این طورى رأى بدهى؟ یا یک صندوقى را بردند و خلافش کردهاند؟ بیایند بگویند هر جا هست باطلش مىکنند آقایان. اینکه یکدفعه آراى عمومى به این هم اکتفا نشده؛ ثانیاً هم آقایان، با اینکه منتخب خود مردم هستند، این را گفتند مورد تصدیق ماست، ثالثاً به آراى همه مردم این کجایش اشکال دارد که آقایان این قدر سوز و گداز مىکنند؟ جز این است که همان رگِ خلاف اسلامى است که اینها را وادار مىکند به اینها! گاهى ملتفت نیستند به آن؛ گاهى هم ملتفت هستند به آن. مسأله این طورى است.
اهمیت مجلس شورا
و حالا باید آن چیزى را که اینجا عرض کنم و براى هم آقایانى که در حزب جمهورى اسلامى هستند و هم آقایانى که در [خبرگان] هستند؛ این است که ما حالا باید تهیه قضیه مجلس شورا را ببینیم، مهم آن است. اگر چنانچه مجلس شوراى مورد خواست اسلام تحقق پیدا کرد، ما هم مىرویم سراغ کارمان؛ آنها هم مشغول کارشان مىشوند، کارشان را انجام مىدهند، دیگر ما نمىتوانیم هى تا آخر در زحمت باشیم. ملت خودش دارد کار خودش را انجام مىدهد و وقتى که یک ملتى خودش کار خودش را انجام مىدهد، دیگر هر که مىخواهد هر صدایى بکند، هر داد و فریادى بکند، خوب، ملت خودش مىخواهد. من یکوقت گفتم اگر ملت خواست بگوید که نه، ما دیکتاتور مىخواهیم، همه ملت گفتند ما دیکتاتور مىخواهیم، شما چه حقى دارید بگویید نه. اگر فرض کنید چون غرب دیکتاتورى نیست- و هست، بدتر از اینها هست- لکن ملت ما اسلام را مىخواهند و در اسلام اصلًا دیکتاتورى در کار نیست، هیچ، ابداً، هیچ وقت نبوده، و هیچ وقت نیست؛ و هیچ وقت نخواهد بود. و باید ما کوشش کنیم به اینکه ان شاء اللَّه یک مجلسى، یک مجلس صحیحى [درست شود] و از این حرفها هم هیچ نترسید. شما هر چه بهترش را درست کنید، آنها بیشتر
اشکال مىکنند! این را من یک دفعه، دو دفعه هم گفتهام: مرحوم آقاى فیض - رحمه اللَّه- از علماى بزرگ اینجا بود. آن وقتى که [حکم] کرده بودند که باید طلبهها امتحان بدهند و نمىدانید چه فضاحتى سر ما در آوردند. توى مدرسه فیضیه من داشتم مىرفتم خدمت ایشان. ایشان فرمودند که خوب، اینها مىخواهند تشخیص بدهند خوب و بد را. چه اشکال دارد؟ من به ایشان عرض کردم اینها از خوبهایش مىترسند! اینها مىخواهند تشخیص بدهند، خوبها را مىخواهند از بین ببرند. بله، اگر مىخواستند بدها را از بین ببرند، مورد تصدیق ما بود، اما اینها خوبها را مىخواهند از بین ببرند؛ از خوب مىترسند اینها. رضا خان از مدرس مىترسید؛ از آن آدمى که با خودش موافق بود چه ترسى داشت. خارجیها از امثال مدرس مىترسند، نه اینکه از فلان آدمى که با رأى آنها موافق است؛ یا فرقى به حالش نمىکند این دستگاه باشد، درست باشد بساطش، آن دستگاه هم باشد، آن تابع آن دستگاه است. تابع این است که اتومبیلش خوب باشد، این اتومبیل را عُمَر سَعد به او بدهد یا امام حسین هیچ فرقى به حالش نمىکند! براى اینکه اتومبیل، میزان است. آنکه زندگى برایش میزان است، مکتب در کارش نیست، زندگى در کارش
است، این زندگى را اگر رضا خان بدهد اهلًا و سهلًا، و اگر هم شما بدهید اهلًا و سهلًا، فرقى به حالش نمىکند؛ براى اینکه اتومبیلش را فرقى نمىکند شما بدهید، یا او بدهد.
انتخاب نمایندگان، با گرایش اسلامىمسأله این است؛ آنهایى که مکتب دارند و آنهایى که گرایش دارند به اسلام ان شاء اللَّه شما پیدا بکنید، از حالا شروع کنید. این دفعه دیگر مصیبتتان زیادتر است؛ براى اینکه یک مجلس خبرگانى بود که یک مدت کوتاهى بود؛ یک مجلسى است که مدت بلندى است و استفادهها در آن هست. باید خیلى دقت بکنید، خیلى زحمت بکشید، کاندیداهاتان را تعیین کنید و ارائه بدهید به مردم این کاندیداى ماست؛ آنى است که براى اسلام کار مىکند، ترویج کنید از آن اسلام، شمشیر دستتان باشد، شمشیر هم هست دستتان؛ با این شمشیر کارها را انجام بدهید، با این شمشیر بُرنده اسلام، لکن شمشیرى که خائنها را از بین مىبرد و خادمها را در امان نگه مىدارد. مردم را حالى کنید که ما کاندیداهامان عبارت از این ششصد نفر مثلًا، یا پانصد نفر، هر چقدرى که هست، کاندیداهامان عبارت از اینها هستند. و البته از ملّاها و علما و از این نترسید که آخوندىاش کردند. اسلام آخوندىاش کرده، به ما چه ربط دارد.- و عرض مىکنم که- آخوند و آخوند مسلک یعنى اسلامى و اسلامى مسلک، همه باید این طور باشند. و آن وقت راحت شما دیگر بروید. شما اگر خودتان نرفتید در مجلس یا
مىروید ان شاء اللَّه راحت بروید استراحت کنید و خود ملت کارش را انجام مىدهد. حالا اگر اجازه بدهید من بروم.
صحیفه امام، ج9، ص: 520 تا 531