پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: نخستین روز بهمن 57 امام خمینی در جمع دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج، سخنان مهم و مبسوطی را ایراد کرد ایشان درباره رمز پیروزى انقلاب، حفظ اتحاد و یکپارچگى و قیام براى خدا، قتل عامها، غارتها، زندانها در رژیم سلطنتى و حکومت مطلوب از دیدگاه اسلام سخن گفت. متن کامل این سخنرانی به شرح ذیل است:
بسم اللَّه الرحمن الرحیم.
من قبل از اینکه چند کلمه با آقایان صحبت کنم، باید از عموم این جوانها و برادران و خواهرانى که در خارج کشور هستند و در این مدت که من موجب زحمت
آنها شدم، هم تشکر کنم و هم عذر بخواهم. من از خداى تعالى سلامت همه شما را و عزت و سعادت همه را خواهانم، و امیدوارم که در ایران یک محیط صحیحى که تحقق پیدا کند، شما همه برگردید و به ملت خودتان و به کشور خودتان خدمت کنید.
شما دیدید که در اثر وحدت کلمه در جامعه ایرانى یک قدرتى که خودش را ابرقدرت حساب مىخواست بکند و دنبال او ابرقدرتها بودند، همه ابرقدرتها از او تأیید کردند بلکه مع الأسف دوَل اسلامى هم- قاطبتاً تقریباً- با او همراهى کردند، دیدید که با وحدت کلمه ملت، تمام کنگرههاى قصرش فرو ریخت یکى بعد از دیگرى. آن حزب «رستاخیز» ى که آنقدر براى آن مدیحه سرایى کردند، هم خود او و هم عمال خبیث او آنقدر درباره آن مبالغهها کردند، مدحها خواندند. و خود ایشان گفت که اگر کسى داخل این حزب نشود او را ما تذکرهاش را مىدهیم و مىگوییم برود بیرون، آنقدر پافشارى راجع به این حزب کرد لکن ملت ایرانْ مقابل حزب و مقابل حزب ساز و مقابل تانک و توپ و مسلسل ایستاد و مجبور کرد این آدم دیکتاتور را به آنکه از حزبش صرف نظر بکند و حزب را کَانْ لَمْ یَکُنْ فرض کند. و آن خیانتى که کرده بود راجع به تغییر تاریخاسلام، باشرفترین تاریخها، سازنده ترین تاریخها، آن تاریخى که انسانها را- مستضعفین را بیدار کرد و تمام قلدرهایى که در آن وقت بودند خاضع کرد و انسانِ به تمام معنا، با همه ابعاد، هم ابعاد معنوى و هم ابعاد مادى ساخت، و این شخص مىخواست این شرافت را از
ایران سلب کند و اصل اسلام را پایکوب کند و تاریخ جاهلیت شاهنشاهى را به جاى آن بگذارد، و دیدید که به واسطه همت مردم ایران همه قشرها قیام کردند، و این مطلب را هم ملزم شد که از دست بدهد. و دیدید که به واسطه اتفاق کلمهاى که شما ایرانىها داشتید این آدم با آن همه مداحیهایى که خودش از خودش مىکرد و دیگران از او و آن همه حرفها که درباره او مدیحه سراها مىگفتند، ملزم شد که بیاید در مقابل ملت و توبه کند و عذر بخواهد؛ براى اینکه مردم را فریب بدهد البته، لکن ملزم شد به اینکه عذر بخواهد. و دیدید که اتفاق کلمه شما ملت ایران موجب شد که تمام ابرقدرتها عقب زدند؛ و اول که از او حمایتها کردند، هر کدام حرفها زدند: دخالت نظامى مىکنیم، تجزیه مىشود ایران، از این حرفهاىِ- شعرهایى که همیشه مىخوانند خواندند، و شما دیدید که با اینکه همه ابرقدرتها دنبال سر او بودند و مىخواستند از او حمایت کنند، ملزم شد که از ایران بیرون برود و حالا هم بیرون ایران است؛ و مع الأسف فرار کرد از چنگ مسلمین و از چنگ جوانهاى ما ولیکن یک آتیه نزدیکى او را به ایران خواهند خواست- ان شاء اللَّه [ان شاء اللَّه حضار] و او ذخایرى که از ملت ما برده است و در
این آخر هم حمل کردند به خارج از ایران، این ذخایر را و آن مالهایى که از ایران برد ان شاء اللَّه از او گرفته خواهد شد [ان شاء اللَّه حضار] و به سزاى اعمالى که کرده است و ظلمهایى که کرده است ان شاء اللَّه مىرسد .
قتل عامها، غارتها، زندانها
گرچه قبلًا هم عرض کردم که ما قدرت این را، یعنى اصلًا از بشر همچو قدرتى ساقط است که بتواند سزاى اعمال اینطور جنایتکارها را بدهد؛ آنقدرى که در قدرت انسان است همین مقدار است که اگر یک نفر یکى را کشت، به جاى او او را بکشند اما اگر یککسى یک ملتى را به این وضعى که الآن ملاحظه مىکنید کشاند، قتل عامها کرد، حبسهاى طولانى، جوانهاى ما را در حبس برد و به پیرى به ما برگرداند، در بین اینهایى که در حبس بودند و پانزده سال حبس بودند، بعضى دستها که با من مصافحه مىکردند آن وقت دست یک پهلوان بود و حالا که مصافحه مىکند دست یک آدم عادى شده. آن زجرها و ناراحتیهایى که به جوانهاى ما، به روشنفکرهاى ما، به علماى ما، به دانشگاهیهاى ما، به بازرگانهاى ما، آن زجرها و تبعیدها و آنقدر زحماتى که به اینها دادند و اینها متحمل شدند، ما نمىتوانیم جبران کنیم. یک جان بیشتر ندارد؛ شما همهتان هم جمع بشوید همان یک جان را از او مىگیرید. او صدها جان از بهترین فرزندان اسلام گرفته است، حالا شما هم یک جان از یک نفر آدمى که ارتباطش به اجانب بیشتر از ارتباطش به ملت ماست بگیرید، این نمىشود جبران. شما فرض بکنید که یکوقت دست شما بیاید، دست و پاى او
را ببرید و چشمهایش را درآورید، از این کارها هم بکنید- فرض کنید- باز هم جبران نمىشود. این دلیلِ بر این است که یک عالَم دیگرى هست که جبران اینطور چیزها در آنجا مىشود. براى هر کشتنى، کشتن و زنده کردن کشتن و زنده کردن ممکن است. براى زجرهایى که به جوانهاى ما داده، زجرهاى طولانى و تا ابد ممکن است باشد. نمىشود آقا که یک کسى بیاید و سى و چند سال به این مردم آن جور حکومت جائرانه بکند و مأمورینش در همه اطراف بلاد با زن و فرزند و جوان و پیر ما، عالِم و غیر عالِم ما آنطور رفتار بکنند و ما هم نتوانیم جبران بکنیم. اصلًا، اگر دست ما هم برسد نتوانیم جبران بکنیم. نمىشود که خداى تبارک و تعالى یک همچو کارى را اجازه بدهد که یک نفر آدم این کارها را بکند و بعد هم جزایش همین باشد که بکشند او را، جزایش همین باشد که مالش را بگیرند. در بین جوانهاى ما اشخاصى بودند که در جوانى رفتند و پانزده سال عمرشان را هدر داده این. او مىتوانست در بیرون اگر از علما هست کتابها بنویسد، هدایتها بکند؛ اگر از روشنفکران است کتابها بنویسد و روشنفکریها بکند، روشنگریها بکند؛ اگر از اطبا هست جمعیت زیادى را از مرگ نجات بدهد- تمام این قشرهایى که از ما
اینها در زندان کردند، اینها حیاتشان را از دست دادند؛ اینها زندگى اشان را، بیشترزندگى اشان را از دست دادند؛ یعنى یک زندگى توى محبسى که هیچ کارى نمىتواند بکند، از همه کارها او را باز داشتند؛ اینها جبرانش چیست؟ اینها با کشتن محمدرضا درست مىشود؟ جبران مىشود؟ این تمام عیاشیها و ظلمهایش را کرده و حالا هم تقریباً اواخر عمرش هست؛ یک کسى که تمام این جنایات را کرده، حالا مىشود که من و شما بگوییم که خوب حالا پولهایش را از او بگیریم و مثلًا اگر دست ما برسد- دست ما که به همه ذخایر او نخواهد رسید، جاهاى خیلى امانى آنها را برده اما یعنى امین براى او و براى ملتهاى خودشان و خائن براى ما، آن جواهراتى که پدرش برد نمىدانیم الآن در خزینه کدام، انگلستان بردند آن وقت، این جواهرى هم که، جواهراتى هم که ایشان حمل کرده است که گفتهاند که حمل کردند چمدانهاى پر جواهر این ملت را حمل کردند و بردند، علاوه بر این پولهاى بسیار گزافى که صورتها را حالا یک مقدارى از آن را فاش کردند- شما فرض کنید که بتوانید که همه اینها را هم از او بگیرید لکن مىتوانید شما این هدرى که داده است این نیروى ملت را که به هدر داده جبران کنید؟ این دانشگاههاى ما
را به یک صورتى درآورد که نیروى انسانى ما را هدر داد. کاش هدر بود، نیروهاى انسانى ما را منقلب کرد به یک نیروهاى غیرانسانى. این سینماهایى که در زمان ایشان مشغول فعالیت بودند، آن مراکز فحشایى که اینها درست کردند، مراکز فحشایى که موجود کردند براى اینکه جوانهاى ما را بکِشند به آن مراکز و غافل کنند از مسائل حیاتى خودشان، از مسائل زندگى بخش خودشان، این مراکز اسباب این شد که این نیروى انسانى که باید در خدمت کشور ما باشد علاوه بر اینکه معطل شد، منقلب شد به یک نیروى غیرانسانى. چطور ما مىتوانیم جبران کنیم این جنایات را؟ جنایاتْ قابل جبران به دست بشر نیست. این به دست ماوراى این عالَم جبران مىشود؛ و بدانید که جبران مىشود [ان شاء اللَّه حضار]. این قرآن است که هرکس هر ذره کارى که بکند مىبیند او را. آنجا یک همچو عالَمى است. فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ. وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرةٍ شَرّاً یَرَه؛ (1) خودش را مىبیند. آیهاینطور مىفرماید و مطلب هم همین است. صورت این عمل در آنجا به یک نحو
ما یک حکومت عادل مىخواهیم. عادل یعنى دزد نباشد لااقل! نمىخواهیم اقتدا به حاکممان بکنیم- باید هم اینطور باشد- ما مىخواهیم اینطور باشد که این مال ملت را ندزدد، برندارد برود .
غارتگران و خارج کنندگان ارز
خوب، شما مطالعه کنید این صورتى که مال یکى دو ماه است- خوب مطالعه هم کرده اید لابد- این صورتى که مال یکى دو ماه است، چقدر اینها- ببیند اینها تویشان، یک نفر آدم متدین پیدا مىشود؟ این آخوندهاى مفتخور- به اصطلاح اینها- توىِ این [لیست] توى این قائمهها (2) یک آخوند را پیدا مىکنید؟ یک ملّا را پیدا مىکنید؟ اینها تبلیغات است، «آخوند مفتخور» تبلیغات اینهاست براى اینکه مىخواهند آخوند را زمین بزنند. آنکه مىتواند تودهنى بزند آخوند است، آنى که با منبر و محرابش جلو توپ و تانک مىایستد آخوند است. اینها مىخواهند این قوه را از شما بگیرند؛ اسلام هم که مىخواهند بگیرند؛ قرآن هم که مىخواهند بگیرند- همه را مىخواهند بگیرند شما بشوید یک افراد مخلوع از خدا، خلع سلاح شده: نه خدا داشته باشید و نه امام داشته باشید و نه قرآن داشته باشید و نه موعظه چى داشته باشید و نه منبرى داشته باشید و نه محرابى و نه آخوند؛ هیچى. پس چه بکنند؟ پس همین کارهایى که تا حالا کردند ادامه بدهند؛ همین کارهایى که تا حالا کردند. تبلیغات کردند زمان آن مرد خدانشناس. (1) چه تبلیغاتى بر ضد روحانیت کردند که
روحانیت را دیگر توى اتومبیلها راه نمىدادند. مردکه مىگفت که، گفته بود که من دو طایفه را سوار اتومبیل نمىکنم، قرار با خدا گذاشتم: یکى آخوند، یکى فاحشه! اینطور درست کرده بودند. چرا؟ براى اینکه از آخوند مىترسیدند. یک آخوند توى مجلس بود پدرش را درمى آورد، یک «مدرس» بود. یک مدرس توى مجلس بود مکرر شکست داد او را؛ ایشان را گرفتند کشتند .
وحدت کلمه
وحدت کلمه، للَّهِ بودن، این پیروزى را به شما داده تا حالا. این وحدت کلمه را حفظش کنید. این حزب بازى را کنار بگذارید، این جبهه بازى را کنار بگذارید، این آخوند و دانشگاهى را کنار بگذارید؛ خدا مىداند ضرر به شما مىزند، ضربه مىزند به شماها هر کدام. در خارجْ آدم مىآید مىبیند که جبهههاى مختلف است. آن به آن مىگوید و به او مىگوید، او چه مىکند او چه مىکند. کنار بگذارید آقا. اگر چنانچه مسلمانید مسلمانى اقتضاى این مىکند که کنار بگذارید؛ اگر ملى هستید ملى بودن اقتضاى این کار را مىکند؛ اگر عاقلید عقلْ اقتضاى این را مىکند. اینها را دیگران درست کردند به اعتقاد من. دیگران درست کردند که ما را متفرق از هم بکنند. کنار بگذارید این مسائل را، با هم بشوید:
یَداللَّه مَعَ الجَماعَة (2) همه با هم بشوید. تا اینجا آوردید تا آخر ببرید. آخر یعنى آن وقتى که دست اجانب از مملکت شما کوتاه بشود؛ مملکت بشود مال خودتان، خودتان ادارهاش بکنید، خودتان هر چه دارید دلتان خواست بفروشید. نفت را خواستید بفروشید، خواستید نفروشید. البته مىخواهیم بفروشیم اما نه آن فروشى که اینمرد کرد که هم نفت را داد هم پایگاه درست کرد. به جاى نفت پایگاه براى آنها درست کرد. اینطور البته نمىشود؛ ادامه ندارد این .
از دست دادن اتحاد، عامل شکست
اتفاق کلمه داشته باشید که اگر این پایگاه اتفاق کلمه را از شما گرفتند بدانید که شکست مىخورید. اگر این جمعیتهاى توى ایران که همه داد مىکنند آزادى، همه داد مىکنند خدا، اگر این تفرقه در آن پیدا شد و یک قشرى در آن پیدا شد که یک شعار دیگرى غیر الهى داد و للَّه نبود، بدانید که شکستشان مىدهند. آنها درست مىکنند این مطالب را. الآن وقتى است که اینها شکست خوردهاند، دیگر هر چه دستشان مىرسد درست مىکنند. یک گروه درست مىکنند به اسم کذا و یک گروه درست مىکنند به اسم کذا، براى اینکه تعمیه کنند و این ملت روحیهاش از دست برود. من عرض مىکنم که محکم باشید، روحیهتان را نگه دارید. وقتى ابرقدرتها نتوانستند غلط بکنند، این چهارتا بچه نمىتوانند کارى بکنند. محکم باشید سر جاى خودتان. قدرت ملت یک قدرتى است که هیچ قدرتى با او نمىتواند مقابله کند. شما دیدید و دارید مىبینید آنى که همه قدرتها دنبالش بود شما بیرونش کردید. ما تا آن جایى که دست همه اجانب، چه اجانب چپ و چه اجانب راست، دست اینها در مملکت ما یک چیزى دارد، ما نهضتمان ادامه دارد و تا جان داریم فریاد مىکنیم [حضار: صحیح است]. این تفرقه و این اختلاف کلمه را دست از آن
بردارند آقایان. و من، هم از شماها و هم از قشرهایى که در ایران هستند این تقاضا را دارم، ملتمسانه این تقاضا را از همهتان دارم که همه شما دنبال یک مطلب بروید که بخواهید مملکت خودتان را از چنگ دیگران آزاد کنید. من دارم سینه مىزنم براى امریکا، من دارم سینه مىزنم براى روسیه، من دارم سینه مىزنم براى چین- همهاش غلط است. بدتر از بدتر از همند! براى خودت چرا سینه نمىزنى بدبخت؟ مملکت براى خودش ... مملکت از من است، من باید به یکى دیگر بخواهم تحویل بدهم؟! و باز هم ملى هستم؟! باز هم تودهاى هستم؟! تودهاى آن است که براى ملتخودش باشد نه براى چین و- نمىدانم- دیگران باشد. دست بردارید از اختلافات. همه زیر پرچم اسلام بیایید. اگر بخواهید که همه قدرتها را کنار بگذارید و خودتان باشید، خودتان با یک اخلاق فاضله، یک مملکت نمونهاى که اخلاقش فاضله باشد، یک مملکت نمونهاى که ظلم به دیگران نکند، طمع به مال دیگران نداشته باشد، ظلم هم تحمل نکند، مالش هم به دیگران ندهد، برنامه ما این است که نه ظلم بکنیم، نه ظلم بشنویم. نه مىخواهیم به مردم تحمیل کنیم، نه تحمل مىکنیم تحمیل دیگران را. همه با هم باشید و للَّهِ باشد. قصدهایتان را
خالص بکنید للَّهِ، و صفوفتان را فشرده تر بکنید؛ و من امیدوارم که خداوند به شماها نصرت بدهد، و نصرت مىدهد ان شاء اللَّه. [ان شاء اللَّه حضار].
________________
(1)- سوره زلزال، آیه 7 و 8.
(2)- کور کردن، در اینجا منظور نادیده گرفتن حقایق
(3)- بخشى از آیه 46 سوره سبأ.
(4)- بیدارى. منازل السائرین، خواجه عبداللَّه انصارى، (شرح تلمسانى)، ص 53.
(5)- «اصلاحات ارضى» را امام- به طنز- در اینجا چنین نام دادهاند.
(6)- کنزالعمال، ج 4، ص 6.
(7)- مراد، ستونهاى عمودى اسامى و ارقامى است که کارکنان بانک مرکزى منتشر ساختند.
(8)- رضا خان.
(9)- حدیث نبوى، صحیح ترمذى، ج 3، ص 316.
منبع: صحیفه امام، ج5، ص: 503
مناسبى منعکس است و در آنجا خودش را مىبیند. و اینها جبران خواهد شد و شما دلتان محکم باشد که اگر دستتان هم نرسد به او، که برسد هم
نمىتوانید جبران کنید، اما این جنایات جبران خواهد شد در آنجا .
رژیم سلطنتى، خلاف قوانین عقلیه
اینها همه تا اینجا که رسیده است، که باز نصفه راه یا کمتر از راه را پیمودیم، اتفاق کلمه، اجتماع یک امت بر یک امر، این اجتماع امت بر یک امر موجب این
شد که این کنگره هایى که تا- به قول خودشان- عرش کشیده شده بود اینها یکى یکى ریختند، وارفتند، مثل یخى که آب بشود. لکن باز ما راهْ زیاد داریم؛ این اولش است. مقصد ما تنها رفتن او نیست، این یکى از مطالب است؛ ما رژیم سلطنتى را اصلًا غلط مىدانیم، از اول این غلط بوده، خلاف قوانین انسانى بوده؛ رژیم سلطنتى از اول خلاف قوانین عقلیه انسان است. یک کسى حالا در مجلس به او رأى بدهند، یا خیر فرض بفرمایید- صحیحش را من مىگویم، باطلش که مال ایران آن باطلش است، من وجه باطلش را من نمىگویم، من وجه صحیحش را مىگویم- شما فرض کنید که یک مجلس مؤسسان ملى- صددرصد ملى- تأسیس بشود و این یک کسى را با اعقابش به حکومت بنشانند، خودش و سلسله بعد؛ ما به این مجلس مؤسسان که از جانب ملت است و به این ملت، مىگوییم بسیار خوب شما زمانى که خودتان تشریف داشتید حق داشتید که سرنوشت خودتان به دست خودتان باشد، سرنوشت مایى که دویست سال بعد از شما به این دنیا مىآمده ایم به چه مناسبت شما تعیین کردید آقاى پدربزرگ؟! شما با چه قانون، با چه حق، سرنوشت ماهایى که در این زمان هستیم تعیین مىکنید؟ شما حق دارید که ... این حرفى است [که] همه عقول با آن موافقند منتها اینقدر تعمیه (1) مىکنند بین مردم و تبلیغات سوء مىکنند که مردم باور مىکنند؛ گاهى وقتها اینقدر شور است که خان هممىفهمد! یک مملکتى که مىگویید قانون این است، عقل این است، حقوق بشر این است که سرنوشت هر آدمى به دست خودش باشد، هر ملتى سرنوشتش به دست خودش باشد، این صحیح؛ ملت ایران حالا سرنوشتش باید به دست خودش باشد؛ الآن اگر بخواهد یک کسى را تعیین کند براى وکالت، تعیین کند براى ریاست جمهور، حق دارد که خودش قرار بدهد. ما همه فرض کنید اجتماع کردیم و یک نفر را رئیس جمهور کردیم و اجتماع کردیم هر ناحیه یک وکیل درست کرد، این صحیح، حالا اگر ما همهمان مجتمع شدیم که یک مجلس مؤسسان درست کردیم، مجلس مؤسسان از ناحیه ما همه صحیح؛ او حق دارد- این مجلس مؤسسان- که سرنوشت این ملتى که الآن هست، موجود هست تعیین کند؛ آنى که الآن نیست و بعدها خواهد موجود شد، نه حالا ملت ایران است نه چیز دیگرى، هیچ چیز نیست حالا، ملتى نیست این؛ گروه هایى که در صد سال دیگر در اعقاب شماها مىآیند، آنها ملت ایران الآن نیستند، آنها الآن هیچند، من نمىتوانم سرنوشت آنها را تعیین کنم. آخر ما چه حقى داریم که سرنوشت دیگران را تعیین کنیم؟ آنها دیگرانند. به مجرد اینکه ما همه در ایران هستیم، به مجرد اینکه ما همه مسلمان هستیم نمىتوانیم ما سرنوشت یک جمعیتى که الآن موجود نیستند بعدها ملزم باشند آن اعقاب ما به اینکه این آقا را به «اعلیحضرتى» بشناسند! آخر به چه مناسبت تو همچو کارى مىکنى؟ به من و شما چه ربط دارد این؟ پس سلطنت اصلًا، اصلًا قضیه سلطنت یک مطلب خلاف عقلى است، خلاف شعور انسانى است. این در صورتى که یک مؤسسان صحیح صددرصد ملى باشد، این است که براى اعقابْ هیچ اثرى نباید داشته باشد. اما اگر ما رجوع کنیم به تاریخ- و ما که شاهد خود قضیه بودیم، شما جوانها آن وقت نبودید- ما شاهد قضیه بودیم که قضیه چه جور بود و چه جور تحقق پیدا کرد، با سرنیزه مجلس درست کردند! با سرنیزه رأى درست کردند! مگر کسى جرأت مىکرد رأى ندهد؛ جرأت مىکرد نفس بکشد. درست کردند و البته یک عدهاى هم آن وقت از جان گذشتند مخالفت کردند لکن مابقى همه سرنیزه بالاى سرشان بود، یا تطمیع. زیاد به آنها چیز دادند. یا سرنیزه بود. یک مجلسى سرنیزهاى درست کردند و باآن مجلسِ سرنیزهاىبه ما تحمیل کردند یک همچو موجوداتى را. اگر هم صحیح بود، غلط بود. اگر صحیح بود نسبت به آن کسى که در آن زمان بود صحیح؛ اما نسبت به کسى که در آن زمان نبود، ماهایى که شماهایى که در آن وقت نبودید، رفراندم آن وقت و- نمىدانم- مجلس مؤسسانِ آن وقت هیچ دخالت نمىتواند داشته باشد در سرنوشت شما .
دستور شاه براى کودتا و کشتار
ما یک قدم جلو رفتیم؛ آن اینکه این شخص را از مملکتمان بیرون کردیم. او مىخواست که ماها را بیرون کند یعنى هرکس وارد در حزب رستاخیز نشده است باید از این مملکت بیرون برود، شما بحمداللَّه با هم متحد شدید و اتفاق کلمه شما این شد که آن کارى که او مىخواست سر شما بیاورد سر او درآورید؛ بیرونش کردید! بعدها هم کسى نمىتواند او را بیاورد. اگر مىتوانستند نگهش مىداشتند [خنده حضار]؛ نگه داشتن آسانتر از بیرون رفتن و برگشتن است. البته آنها الآن به فکر هستند؛ گفته مىشود که در طیاره که داشته مىرفته این خبیث امر مىکرده است به اینکه کودتا کنید [خنده حضار]؛ طیاره در هوا بوده و باز از هواى نَفْسش دست برنداشته [خنده حضار] از آنجا- اینطور گفته مىشود- امر کرده که کودتا. و کودتایى که او مىگوید دیگر اینطور این حرفها نیست: بکشید و بزنید! از او اطاعت نکردند. در همین چند روز هم مىگویند در یکى از پادگانها- الآن هم، امروز هم براى من باز این را نوشته بودند- دستور داده بودند به اینکه باید [در] شهر همدان کودتا کنید و بمباران کنید و بساط درست کنید. گوش ندادند و اعتصاب غذا کردند و گوش ندادند، و الآن هم آن پادگان دربست مال ملت است .
فداکارى با مبادى معنوى
اینها براى چى بود؟ براى دو مطلب: یک مطلبْ این اتفاق کلمهاى که در ایران پیدا شد؛ یک مطلب دیگر- آن پشتوانهاى که عبارت از حق و حقیقت [است]، خدا بود. براى خدا و اسلام داد زدید گفتید ما اسلام را مىخواهیم، آزادى مىخواهیم، استقلال مىخواهیم. حکومت اسلام- حکومت اسلامى همان آزادى و استقلالى را به شمامىدهد، منتها شما تشریح کردید مطلب را، و الّا حکومت اسلامى یعنى آزادى، یعنى استقلال. این پشتوانه داشتن اجتماع شما به اراده اللَّه تعالى موجب پیروزى شما تا اینجاست. و اگر این دو جهت محفوظ بماند تا قیامتان بحق باشد- اعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ ان تَقُومُوا للَّهِ (1)- براى خدا قیام کنید نه براى شهوات نفسانیه؛ اگر انسان براى شهوات نفسانیه قیام بکند و براى خدا نباشد، این به جایى نمىرسد کارش؛ این بالاخره فَشَلْ مىشود؛ چیزى که براى خدا نیست دوام نمىتواند داشته باشد. کوشش کنید که قیام شما، این نهضتى که دارید، نهضت الهى باشد؛ للَّه باشد. من نمىتوانم باور کنم که کسى مبادى معنوى نداشته باشد و براى مردم کوشش کند. من اصلًا باورم نمىآید. آنهایى که مبادى معنوى دارند، آنهایى که خدا قائلند، آنهایى که جزا قائلند، آنهایى که عطا قائلند، اینها تعقل دارد که یک کسى خودش را، جان خودش را بدهد یک جان بالاتر بگیرد؛ همه چیزش را بدهد و از خدا زیادتر، آنقدرى که هیچ چشمى نمىتواند ببیند و هیچ گوشى نمىتواند بشنود بگیرد. این یک امرى است معقول که ما عبا بدهیم صدتا عبا بگیریم. یک جانى که توى این کالبدْ محبوس است بدهیم آزاد بشویم، یک جانى که الهى است، آزاد است، محیط است، همه چیز است، ارادهاش فعال است، مىگوید بشو مىشود، هر چیز و هر چه بخواهد مىشود، یک همچو چیزى بگیرد. این معقول است که انسان در اینجا فداکارى کند جان بدهد؛ اما آن کسى که این مبادى را ندارد، یا بسیار احمق است یا دروغ است مطلب. من مىگویم دروغ است مطلب؛ تعمیه است. اینکه من براى مردم، براى توده دارم زحمت مىکشم، از او مىپرسم خوب، حالا خودت را کشتند چه؟ تو همچو آدمى هستى که براى توده؟ انسان هر چه مىخواهد براى خودش مىخواهد. انسانى که براى خودش نخواهد، در تمام بشر چند تا دانه ممکن است پیدا بشود، نه یک فوج. تا مبادى روحى و الهى در کار نباشد، نمىشود که دوام داشته باشد. و لهذا خداى تبارک و تعالى مىفرماید من یک موعظه به شما مىکنم، در تمام موعظه هایى که همه مىکنند مىفرماید که من فقط یک موعظه به شما مىکنم: «موعظه کن» خداى تبارک و تعالى است، آنکه این موعظه را رسانده رسول خدا- صلى اللَّه علیه و آله و سلم- است، آن کتابى که توى آن این موعظه ثبت شده است قرآن، این اسنادش؛ مىفرماید من یک، فقط یک موعظه مىکنم و آن این است که براى خدا قیام کنید، براى خدا قیام کنید. هم قیام کنید، هم قیامتان براى خدا باشد. اگر بخواهید قیام شما یک قیامِ مُثْمِر باشد، نتیجه داشته باشد قیامتان، منتهى به تفکیک و تجزیه و امثال ذلک نشود، تمام وجهه همت شما یک نقطه باشد و آن هم یک نقطه ماوراى عالم طبیعت؛ یک نقطه غیرمتناهى در همه چیز؛ همه توجه به او داشته باشید. اگر یک همچو مطلبى شد، آن وقت قیام شما و نهضت شما یک نهضت اسلامى سالم، دوام دار. آنطور نیست که ... براى اینکه پشتوانهاش دائم است؛ چیزى که پشتوانهاش دائم است، دائم است .
تأکید بر موعظه خداوند
من این موعظه خداى تبارک و تعالى به لسان قرآن را دارم به شما مىرسانم. این موعظه به ما مىفهماند به اینکه باید وحدت کلمه داشته باشیم؛ وجهه ما یک چیز باشد: «اللَّه»، انْ تَقُومُوا لِلّه، قیام للَّه. دیگر نمىتواند که یک کسى یک طرف برود، یک کسى یک طرف دیگر. اگر دیدید که در یک قیامى دسته دسته و حزب شد و حزبْ حزب و جبهه جبهه شد، بدانید خدا در کار نیست. اگر همه با هم متوجه به یک نقطه [باشند] ... دعوت به وحدت کلمه است، به وحدت عقیده است. وحدت عقیده وحدت کلمه مىآورد، وحدت عمل مىآورد. انَّما اعِظُکُمْ بِواحِدَة؛ یک موعظه فقط، فقط یک موعظه. توى این موعظه همه چیز هست. شما این یک موعظه را گوش کنید، عمل کنید، همه چیز شما در این یک موعظه هست. موعظه خداست، آن هم فقط یک موعظه. همه چیزهایى که شما تصور بکنید توى این یک کلمه [هست]. اینکه قرآن معجزه است براى این چیزهاست که سه تا چهار تا کلمه تمام حیثیات بشر را اداره مىکند. اعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ انْ تَقُومُوا للَّهِ مَثْنى و فُرادى. قیام اگر قیامِ للَّهِ شد، همه چیز متمرکز مىشود در همان الوهیت. و این قیام شما چونیک بویى از الوهیت مىداد، تا اینجا رسیده است که قدرتهاى بشرى را زیر پا گذاشت یعنى مشت غلبه کرد بر تانک، مشت غلبه کرد بر توپ؛ توپها و تانکهایى که در ایران آورده بودند و متمرکز کرده بودند. و اینها، مشتهاى جوانها و پیرها و زنهاى ما در مقابلش ایستاد و گفت که دیگر اثر ندارد. چرا اثر ندارد؟ براى اینکه للَّهِ است. مگر با خدا مىشود معارضه کرد؟ مگر مقابله مىشود با خدا کرد؟ این کارْ خدایى است، للَّهِ است، براى خداست. همه این دعویهایى که اینها داشتند پیچید و کنار گذاشت .
اصلاح ویرانیها و خرابیها
اما حالا باز اول کار است. شما خیال نکنید ما رسیدیم به مطلب، و برویم بخوابیم سر جایمان. خیر قیامِ للَّه، الآن اول کار است. به حَسَب آن چیزى که اهل معرفت مىگویند، منزل اول است یقظه (1)؛ ما خیلى راه داریم الآن. آقا ما وارث یک مملکت هستیم که همه چیزش را این مرد به باد فنا داد، همه چیزش را. شماروى هر مطلبى که دست بگذارید، روى هر مظهرى از مظاهر تمدن که دست بگذارید، این به باد داده است. به باد داد و فریاد زد که من «تمدن بزرگ» آوردم! دانشگاه ما را به باد فنا داد، زراعت ما را به باد فنا داد، نفت ما را همهاش را تقریباً- مىگوید بیست سال دیگر مانده- نمىدانم- چند سال دیگر! اینطور که شما مىدهید بله. همه چیز ما را به باد [داد]. جوانهاى ما را فانى کرد، به باد فنا داد. از همه شناعتها [و] جنایتها بالاتر، از دست دادن نیروى انسانى است؛ انسان است که مىتواند کار بکند و ارزش دارد والّا آب و خاک و اینها ارزش ندارد، انسان ارزش دارد. این انسانیت را سلب کرد از ایران؛ جوانها و نیروهاى جوانهاى ما را اصل به باد فنا داد. این جوانهایى که الآن در آلمان آمدند براى نیروى اتمى، از آنها شما بپرسید- خوب آمدند به من گفتند- شما هم از آنها بپرسید، خودشان هم مىدانند مىگویند ما را پایین نگه داشتند، نمىگذارند و هیچ اثر هم ندارد کار ما؛ کارى بىاثر! و نگه داشتن نیرویى که استعداد دارد ترقى بکند، در یک حدى خفهاش مىکنند نگهش مىدارند. همه چیز این مملکت را به باد داده است. ما اگر موفق هم بشویم و این تتمه و لاشه را هم بیرون بریزیم، باز ده- بیست سال لازم است که همه اقشار ملت فعالیت کنند تا بتوانند این نقیصهها را رفع بکنند. شما بخواهید زراعت ما را برگردانید به حالى که قبل از این افساداتِ ارضیه (1) بود، بخواهید به آن حال برگردانید، ده- بیست سال زحمت لازم دارد. همه مردم باید دست به هم بدهند، باید زارعین و دهقانها و اینها- کشاورزها مشغول کار بشوند، دیگران کمک کنند به آنها. تنها با یک قشر، با یک دولت نمىشود ..
حکومت مطلوب
ما امروز مىخواهیم همه ملت را وارد در دولت کنیم. جدا نباشد. همه با هم اعانت کنند، معاون هم باشند؛ نه اینکه آن یک اجنبىاى باشد که مردم از آن بترسند نگاهش کنند، نتوانند با او حرف بزنند. ما یک کسى را مىخواهیم که- البته نمىشود این- اینکه من مىگویم مىخواهیم شبیهِ، آن هم نه یک شبیهِ نزدیک، شبیهِ بسیار دور، مثل حضرت امیر- سلام اللَّه علیه- که زمان سلطنتش، استغفراللَّه که سلطنت مىگویم، امارت، امارت شرعیهاش، خلافتش که اینقدر طول و عرض داشت، حجاز و مصر و عراق و- نمىدانم- ایران و همه اینها را داشت، آن وقت بعد پا مىشد خودش راه مىافتاد در خانه این زن رفت و آن زن و آن زن، بعد از اینکه خانه یک زنى رفته- به حَسَب آنطورى که تاریخ نقل مىکند و آقایان نقل مىکنند- رفته و دلجویى کرده به بچهها ... بعد کارى مىکند که این بچه کوچکها بخندند. یک کارى که آدمهاى متعارف عادى نمىکنند، یک آدم ماوراى طبیعت این کار را مىتواند بکند؛ یک صدایى در مىآورد که این بچه بخندد! مىگوید مىخواستم اینها، اول که من رفتم گریه مىکردند، مىخواستم با خنده بیرون بیایم. ما یک همچو آدمى مىخواهیم نه یک کسى که از سایهاش بترسیم. ما یک حاکمى مىخواهیم که توى مسجد وقتى آمد نشست، بیایند دور او بنشینند، با او صحبت کنند، با او حرف بزنند؛ اشکال دارند اشکالشان را بگویند. ما یک امیرى مىخواهیم که وقتى یهودى آمده ادعا کرده، قاضى مىفرستد سراغ امیر که بیا، مىآید مىنشیند در مجلس قضا، همین قاضى که خودش نصب کرده، در مجلس قضا مىنشیند؛ قضاوت مىنشیند، طرح دعوا مىشود و رأى برخلاف حضرت امیر- سلام اللَّه علیه- مىدهد. (1) آن هم تنفیذ مىکند که اوقاتش هم تلخ نمىشود. شما مىتوانید که این همه چیزى که از بنیاد پهلوى برده، حکومتها مىتوانند ادعا کنند؟ حالا هم حتى مىتوانند بیاورند این مردکه را بیاورند اینجا که آقا بنیاد پهلوى را بیا حسابش را پس بده؟ پانزده میلیون دلار فلان، ده میلیون دلار فلان، پنج میلیون دلار فلان، سى میلیون دلار فلان؛ همه از اجزا و بستگان و پسر و دختر!