جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

۱۹ دی خیزش شکوهمند در تاریخ انقلاب

حضرت امام خمینی (س) در 27 دی ماه 1356در سخنرانی در جمع روحانیون ، طلاب و جمعی از مردم در خصوص این فاجعه فرمودند : من متحیرم که این فاجعه را، این فاجعۀ بزرگ را، به کى باید تسلیت بگویم؟ آیا به رسول اکرم ـ صلى‏اللّه‏ علیه و آله ـ و به ائمۀ معصومین ـ علیهم السلام ـ به حضرت حجت ـسلام‏اللّه‏ علیه ـ تسلیت بگویم؛ یا به امت اسلام، به مسلمین، به مظلومین در تمام اقطار عالَم تسلیت بگویم؛ یا به ملت مظلوم ایران تسلیت بگویم؛ یا به اهالى محترم قم، داغدیده‏ها، تسلیت بدهم؛ یا به پدر و مادرهاى مصیبت دیده تسلیت بدهم؛ یا به حوزه‏هاى علم وعلماى اعلام تسلیت بگویم؟ به کى باید تسلیت گفت و از کى باید تشکر کرد در این قضایا که براى اسلام پیش مى‏آید و این ملت بیدار ایران در مقابل این مصیبتها استقامت مى‏کند، کشته مى‏دهد، هتک مى‏شود. بى‏جهت و بدون هیچ مجوّزى مردم را به مسلسل بستند

کد خبر: ۱۳۴۴۳
19 دی خیزش شکوهمند در تاریخ انقلاب

نوزدهم دی 1356 خیزش شکوهمند و نقطه عطف فرازمندی در تاریخ مبارزات انقلاب اسلامی است . در این تاریخ بود که صبر ملت مسلمان ایران از ستمگری ها و مردم فریبی های رژیم پهلوی به سر آمد و اراده ملت بر آن شد که از پای ننشیند و تا سرنگونی رژیم مزدور و نامردمی پهلوی به پیش برود.
شاه که از گسترش نهضت مذهبی و انتشار وسیع اعلامیه ها و کاست های سخنرانی امام و استقبال روزافزون مردم به شدت خشمگین و نگران بود دستور داد تا به مناسبت 17 دی 1314 و سالروز اعلام اصلاحات ارضی مقاله سراسر توهین آمیز در روزنامه اطلاعات علیه امام نوشته شود تا به گمان باطل خود ایشان را در بین مردم لکه دار نموده و بدینوسیله انتقام خویش رابگیرد. برخی نوشتن این مقاله رادر آن شرایط حساس تصادفی وحداکثر بنا به دستور سردبیر روزنامه دانسته اند و برخی دیگر آنرا کار ساواک می دانند که به قلم یکی از مهره های فعال رژیم نوشته شده است . اما اگر از احتمالات و اظهارنظرهای مخالفان شاه صرفنظر کرده و تنها به گفته ها و نوشته های موافقان و مقربان آگاه رژیم استناد کنیم دست کم دو نفر از آنها (سفیر انگلستان در ایران و سفیر ایران در انگلستان ) نوشتن آن مقاله را بدستور مستقیم شاه می دانند.
دراین مقاله قیام شکوهمند 15 خرداد1342توطئه « استعمار سرخ و سیاه » معرفی شده بود که استعمارگران امام را مناسب ترین فرد برای مقابله با انقلاب سفید انتخاب کرده و به این بهانه ننگین ترین توهین ها را به ساحت آن مرجع بزرگ روا داشته بود.
روزنامه رستاخیز نیز در همان روز تظاهرات شکوهمند زنان مشهد را « تظاهری از یک اتحاد نامقدس سرخ و سیاه » نامید. اتهامات رایج و کلیشه ای این دو روزنامه بخوبی حکایت از یک حرکت برنامه ریزی شده قبلی دارد.
بدنبال انتشار این مقاله در روزنامه اطلاعات و با خبر شدن مردم قم از مضمون آن از بعدازظهر همان روز شهر قم حالتی غیرعادی بخود گرفت . فردای آن روز حوزه علمیه بازار و مغازه های شهر به کلی تعطیل شد. هزاران نفر از علما فضلا و طلاب حوزه به همراه جمع کثیری به خانه مراجع قم رفتند و از آنها خواستند تا اهانت را جبران نماید. گر چه تظاهرات مردم در کمال آرامش صورت گرفت اما مامورین مسلح با ایجاد بهانه ای به سمت هزاران تظاهرکننده آتش گشودند و دهها نفر را شهید و صدها نفر را مجروح کردند. تظاهرکنندگان خشمگین که آماج حملات ناجوانمردانه مامورین قرار گرفته بودند با سنگ و چوب به مقابله با آنها پرداختند و بر سر راه خود شیشه های بانکهای صادرات (که متعلق به یک سرمایه دار معروف بهایی بود) ساختمان حزب رستاخیز و... را خرد کردند.
تعداد کشته ها و زخمی ها به اندازه ای بود که بیمارستان ها از قبول مجروحین خودداری می کردند و تاسف بارتر وشرم آورتر اینکه مامورین در ازای تحویل اجساد شهدا به خانواده شان پانصدتومان بابت هر گلوله می گرفتند.
بدنبال کشتار مردم قم مراجع تقلید و علما و فضلای قم و روحانیون تهران و نیز بازاریان تهران و قم با صدور اعلامیه هایی توهین به مقام امام را تقبیح کرده وکشتار مردم مظلوم و بیگناه قم را محکوم نمودند. دانشجویان مسلمان دانشگاه های کشور نیز به این اقدام ضدانسانی اعتراض کردند. دانشجویان دانشگاه صنعتی دو روز پس از واقعه قم تظاهرات اعتراض آمیزی در محوطه دانشگاه به راه انداختند که با حمله نیروهای کماندویی گارد مواجه شدند و در پی آن کلیه کلاس های درس این دانشگاه تعطیل شد.
حضرت امام خمینی (س) در 27 دی ماه 1356در سخنرانی در جمع روحانیون ، طلاب و جمعی از مردم در خصوص این فاجعه فرمودند : من متحیرم که این فاجعه را، این فاجعۀ بزرگ را، به کى باید تسلیت بگویم؟ آیا به رسول اکرم ـ صلى‏اللّه‏ علیه و آله ـ و به ائمۀ معصومین ـ علیهم السلام ـ به حضرت حجت ـسلام‏اللّه‏ علیه ـ تسلیت بگویم؛ یا به امت اسلام، به مسلمین، به مظلومین در تمام اقطار عالَم تسلیت بگویم؛ یا به ملت مظلوم ایران تسلیت بگویم؛ یا به اهالى محترم قم، داغدیده‏ها، تسلیت بدهم؛ یا به پدر و مادرهاى مصیبت دیده تسلیت بدهم؛ یا به حوزه‏هاى علم وعلماى اعلام تسلیت بگویم؟ به کى باید تسلیت گفت و از کى باید تشکر کرد در این قضایا که براى اسلام پیش مى‏آید و این ملت بیدار ایران در مقابل این مصیبتها استقامت مى‏کند، کشته مى‏دهد، هتک مى‏شود. بى‏جهت و بدون هیچ مجوّزى مردم را به مسلسل بستند. و تاکنون آنچه به ما اطلاع دادند گرچه مختلف است لکن هفتاد، در بعضى ازخبرگزاریها صد، غالباً که به ما تذکر داده‏اند صد، دویست و پنجاه، از بعض تلگرافاتى که از اروپا آمده است، یا از امریکا، عدد را سیصد نوشتند و باز هم معلوم نیست. عدد مجروحین الآن معلوم نیست؛ بعد احصائیه لابد پیدا مى‏کند اگر بتواند. اگر مثل 15 خرداد به دریاچۀ حوض سلطان مردم را نریخته باشند. اگر بتوانند آمار پیدا کنند. گفته شد ـ تأیید هم شد ـ که اشخاصى رفتند که خون خودشان را بدهند به این اشخاصى که محتاج به خون بودند در مریضخانه‏ها، و آنها را گرفته‏اند. و آنهایى که خون به آنها نرسیده بعضى مرده‏اند، و کشته‏ها را ندادند به صاحبانش. اگر یکى هم اصرار کرده، مى‏گویند پانصد تومان گرفته‏اند براى اینکه کشتند او را. اینها را باید ما از کى تشکر کنیم؟ به کى تسلیت بدهیم؟ ملت ایران را باید ما از آن تشکر کنیم. ملت بیدارى است، ملت هوشیار و مقاومى است در مقابل ظلم. در عین حالى که این همه ظلم مى‏بیند، این همه کشته مى‏دهد، درعین حال، مقاومت مى‏کند، ایستادگى مى‏کند. و این ایستادگى به نتیجه خواهد رسید. هیچ اشکالى نیست که بعد از اینکه ملتها بیدار شدند و بعد از آنکه حتى زنها قیام کردند بر ضد
دولت و بر ضد این جباران، یک همچو ملتى پیروز مى‏شوند ان شاءاللّه‏.(منبع - صحیفه امام ج3، ص 296 )

انتهای پیام

دیدگاه شما