اشاره: آنچه اسیران جنگی دفاع مقدس را با اسرای جنگ های تاریخ متمایز می کند تعلق آنها به یک نظام تربیتی دیرپا و نظام سیاسی جدیدالتاسیس است. آنان در اردگاه های نظامی دشمن خویش، پابرجا ماندند و تن و روح خود را علی رغم شگنجه های فراوان سالم نگه داشتند. در این میان رابطه روحی آزادگان با رهبرشان جای تامل فراوان دارد. آنها اکثرا حتی زیر شکنجه های آنچنانی هم اطاعت و اعتقاد قلبی خود به امام خمینی (س) را انکار نکردند. این رابطه تنها بصورت یک رابطه روحانی و ذهنی باق نماند و برخی اوقات از میان دیوارهای آهنین زندان های صدام، اسرا نامه هایی را با رمز و کنایه و اشاره خطاب به امام نوشتند که حکایت از دلدادگی آنان به رهبرشان می کند. امام خمینی (س) به برخی از نامه های این شوریده حالان پاسخ نگاشته که از سوی دفتر امام و البته بصورت ناشناس به مقصد اردوگاه های عراقی ارسال شده است. به مناسبت ورود آزادگان به ایران چهارمین نمونه از این نامه نگاری ها به نقل از صحیفه منتشر می شود که بخشی از تاریخ اسارت در دروت آنها نهفته است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، علی جاوید، آزاده ایرانى در عراق در تاریخ سوم فروردین 1362 نامه ای به خانواده اش می نویسد و در آن نسبت به امام اظهار دلتنگی می کند. مادر این آزاده نامه را به دفتر امام می فرستد و از امام می خواهد برای تسلی دل این اسیر چند سطری مرقوم نماید. و امام اجابت می کند آنچه در ذیل می آید متن این سه نامه هست.
نامه علی جاوید (اسیر در موصل عراق، اردوگاه شماره دو):
بسمه تعالى.
سلام علیکم، امیدوارم حالت خوب باشد و در کارت همیشه موفق و پیروز باشید.
درّه جان، دلم براى تک تک شما تنگ شده است؛ اما دلم براى یکى دیگه خیلى تنگ شده. نمىدونى چقدر دلم براش تنگ شده. اونم پدر بزرگ عزیزم حاج آقا موسوى است. و یکى دیگه هم که سفارش مىکنم براى شرکت در مراسم هفتگى دانشگاه. درّه جان، فاطمه در نامهاش نوشته بود که جایت در خانه خیلى نمایان است. اگر مامان ناراحتى کند به جان تو که دوستت دارم ناراحت مىشوم. مادرم، اون پینه بستهات را از دور مىبوسم. همچنین دستان پرکار پدر عزیزم را که در زمستان سیاه مىشود. به جاى من همدیگر را ببوسید. مخصوصا آقاى مهندس آچارو! و سلام مرا به آقاى شهرابى، ...، عبدخدایى، پرتو اعلم، آقاى اسکندرى، على آقا، حسین آقا، هومن و خلاصه هرکس که دیدینِش سلام مرا به او برسانید؛ مخصوصا مادر جون، عمه فرح، عمه شیرین، عمه اعظم، عمه اکرم، خاله حورى، خاله جون فخرى، خاله جون فاطمه و پسرخالهها و دخترخالهها، پسر عموها و دخترعموها و عمهها، خلاصه به همه برسانید. درّه من، نمىدونم بالاخره اسمم را باید عوض بکنم یا نه.
- 3/1/62 سال نو مبارک.
- برادر کوچکت على.
به یاد من بخورید وقتى من برگشتم ورشکستتان مىکنم. حتما برایم عکس دسته جمعى بفرستید .
نامه مادر اسیر به امام خمینی (س):
بسمه تعالى
خدمت مسئول محترم دفتر امام، سلام علیکم.
پس از عرض سلام و آرزوى موفقیت براى شما، نظر به اینکه پسر اینجانب مدت هشت ماه است که در قید اسارت صدامیان کافر مىباشد، اخیرا در نامهاش نوشته است که: «خیلى دلم براى پدربزرگم حاج آقا موسوى تنگ شده است»، و ما چون نمىتوانیم به علت محدودیت براى ایشان عکس یا پوستر امام را بفرستیم لذا خواهشمندیم در صورت امکان نامهاى را که خدمتتان تقدیم مىکنیم به حضرت امام- مدظله العالى- بدهید تا ایشان براى تبرک و براى تسلى دل این فرزندان عزیز که در زندان هاى تاریک و نمناک عراق به سر مىبرند، چند سطرى مرقوم بفرمایند.
با عرض معذرت؛ ضمنا آخر نامه را با امضاى «پدربزرگت حاج آقا موسوى» ختم نمایید.
خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدى خمینى را نگهدار؛ از عمر ما بکاه و بر عمر او بیفزا - آمین رب العالمین.
مادر یک اسیر
پاسخ امام :
به نام خدا.
فرزند عزیزم، نامه شما واصل شد. امید است ان شاء اللَّه بزودى خلاص شوى. ما براى شما نگران هستیم، لکن خدا بزرگ است. ان شاء اللَّه موفق باشى. صبر کن که خدا با صابران است. والسلام.
- پدر بزرگت.
منبع: صحیفه امام، ج17، ص:418 و 419