جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

۲۶ مرداد سالروز ورود آزادگان به میهن

یک آزاده: تحمل سختى راحت است، اما تحمل بر فراق یار دشوار

امام خمینی (س) در پاسخ به نامه این اسیر ایرانی در عراق فرمودند: عزیزان من سید و مولاى همه ما، حضرت موسى بن جعفر (ع)، بیش از همه شماها و ماها در رنج و گوشه زندان به سر بردند. براى اسلام عزیز شما صبر کنید.

کد خبر: ۱۲۳۹۷
یک آزاده: تحمل سختى راحت است، اما تحمل بر فراق یار دشوار

اشاره: آنچه اسیران جنگی دفاع مقدس را با اسرای جنگ های تاریخ متمایز می کند تعلق آنها به یک نظام تربیتی دیرپا و نظام سیاسی جدیدالتاسیس است. آنان در اردگاه های نظامی دشمن خویش، پابرجا ماندند و تن و روح خود را علی رغم شگنجه های فراوان سالم نگه داشتند. در این میان رابطه روحی آزادگان با رهبرشان جای تامل فراوان دارد. آنها اکثرا حتی زیر شکنجه های آنچنانی هم اطاعت و اعتقاد قلبی خود به امام خمینی(س) را انکار نکردند. این رابطه تنها بصورت یک رابطه روحانی و ذهنی باق نماند و برخی اوقات از میان دیوارهای آهنین زندان های صدام، اسرا نامه هایی را با رمز و کنایه و اشاره خطاب به امام نوشتند که حکایت از دلدادگی آنان به رهبرشان می کند. امام خمینی (س) به برخی از نامه های این شوریده حالان پاسخ نگاشته که از سوی دفتر امام و البته بصورت ناشناس به مقصد اردوگاه های عراقی ارسال شده است. به مناسبت ورود آزادگان به ایران دومین نمونه از این نامه نگاری ها به نقل از صحیفه منتشر می شود که بخشی از تاریخ اسارت در درون آنها نهفته است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، آنچه در ذیل می آید نامه محمد رنجبر، آزاده ایرانى در عراق به امام خمینی در تاریخ 12 شهریور 1365 و پاسخ امام به آن است.

نامه محمد رنجبر :

بسم اللَّه الرحمن الرحیم.

توکلت على اللَّه.

تَقولُونَ المَوتُ صَعبٌ وَ اللَّه مُفارَقَةُ الأَحِبَّاءِ أصعَبٌ (1) پدر جان، سلام؛ امیدوارم حالتان خوب باشد. راضى نمى‏شدم مزاحم اوقات شریفتان گردم، لکن دیگر قدرت تحمل دورى را نداشتم، و دلم بسیار برایتان تنگ شده بود؛ لذا تصمیم به نوشتن نامه برایتان گرفتم. تاکنون شنیده‏اید پسرى به مدت چهار سال از پدرش جدا شود، و بعد از چهار سال جدایى براى پدرش نامه بنویسد، و پدر نامه فرزندش را جواب نگوید. پدرم باور کنید تحمل سختى راحت است، اما تحمل بر فراق یار دشوار است. پدرم من از بلاد غربت از گوشه زندان غم غبارآلود از هجر دوست، با چشمانى غمزده، در انتظار رؤیت نامه را مى‏نویسم. پدرم نامه‏ام را اجابت کن. با جواب خویش گرد و غبار غم را از چهره زردمان پاک کن، تا چشم ما با دیدن خَطَّت نور گیرد، روشن و منور گردد. پدرم پروانه‏هاى وجودمان فداى شمع جانسوزت باد. فرزندان افسرده خویش را با کلام مسیحایى‏ات جانى دوباره بخش، و دل خسته دلان در راه مانده را جلایى تازه ده. به امید اینکه این نامه به دستت برسد و جوابش را هرچه زودتر بنویسى. پدرم براى دریافت جواب لحظه شمارى مى‏کنم.

خداحافظتان. والسلام علیکم و رحمة اللَّه و برکاته. 12/6/1365- فرزند کوچکت، محمد رنجبر

پاسخ امام:

بسمه تعالى.

فرزند بسیار عزیزم، از نامه دلسوزانه شما بسیار متأثر گردیدم. من ناراحتى شما عزیزان دربند را احساس مى‏کنم. شما هم ناراحتى پدرتان را که فرزندان عزیزش دور از وطن هستند احساس کنید. عزیزان من سید و مولاى همه ما، حضرت موسى بن جعفر (ع)، بیش از همه شماها و ماها در رنج و گوشه زندان به سر بردند. براى اسلام عزیز شما صبر کنید. خداوند فرج را ان شاء اللَّه تعالى نزدیک مى‏نماید؛ و پدر پیر شما را با دیدن شما شاد مى‏فرماید. به همه عزیزان دربند سلام مرا برسانید. من از دعاى خیر فراموشتان نمى‏کنم. خداوند حافظ شما باشد.

پدر پیرت (خ)

__________________________________________________

(1)- «مى‏گویند مرگ سخت است؛ به خدا سوگند که جدایى دوستان دشوارتر است».

منبع: صحیفه امام، ج‏20، ص: 107

انتهای پیام

دیدگاه شما