پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران از ابتدای هفته جاری به مناسبت اربعین بانوی بزرگ انقلاب، مرحومه سرکار خانم خدیجه ثقفی، همسر مکرمه رهبر کبیر انقلاب اسلامی، همه روزه بخشهایی از خاطرات این یار و یاور صمیمی امام خمینی(س) را که برگرفته از گفته ها و شنیده هایی از ایشان و توسط همکار عزیزمان آقای فرامرز شعاع حسینی تدوین شده بود، منتشر کرد. آخرین بخشی که از این خاطرات ارسال می شود در خصوص ایام ارتحال حضرت امام خمینی است که با عنوان " ده روز سخت در زندگی من " در پی می آید:
غم انگیزتر و تلخترین روز
برای من ده روز بیماری امام خیلی سخت گذشت. میدانستم که آقا در چه رنجی هستند. کم کم یقین پیدا کردم که آقا میروند و رفتنی هستند. چون خودم هم مریض بودم، کم تحمل شده بودم. با اینکه در طول زندگی آدمیقوی بودم ولی با ضعف پیری ، فشار مصیبت رحلت برای من خیلی سنگین بود. خلاصه این ده روز خیلی سخت گذشت. آن روز هم غم انگیزتر و تلخترین روز از تمام لحظات عمرم بود، در این مدت احمد هم هیچ وقت به من خبری نمیداد. فقط دخترها میرفتند و میآمدند و خبر میآوردند. زهرا، نعیمه و فهمیه میرفتند و خبر میآوردند. من مدام پرسیدم آقا حالش چطور است؟ چی میگفتند؟ همه به اتفاق میگفتند: آقا احوال شما را میپرسیدند، میخواستند که شما باید دائما آنجا باشید. میگویند: خانم چطورند؟ بهتر شده اند؟ دوبار آنچنان جدی پرسیده بودند که زهرا پیغام داد که به خانم بگوئید، آقا میگویند بیائید. من با اینکه دو ـ سه ساعت بود که از آنجا آمده بودم. یعنی برنامه صبح را برای ملاقات آقا رفته بودم وحالا پیش از ظهر بود. متحیر ماندم که آقا با من چکار دارند؟ این بود که بیمارستان رفتم و گفتم : آقا با من کاری داشتید؟ گفتند: نه.به خانه که برگشتم ،
به زهرا گفتم: آقا که با من کاری نداشت. زهرا گفت: آقا خیلی سراغ شما را میگرفت. فکر کردم دلش میخواهد شما را ببیند، به این خاطر گفتم به شما اطلاع بدهند.
در حیاط بیمارستان یک تخته قالی 9 متری انداخته بودند و مدام آقایان آنجا بودند. مثل آقای خامنه ای، آقای رفسنجانی، آقای کروبی و ... که اینها را من میشناختم. آقایان هاشمیان و توسلی هم بودند. آنها مثل آدمهای بغض کرده همیشه در آنجا جمع بودند.
من هم بعد از عمل هر روز میرفتم، بعضی روزها دو مرتبه و روز آخر سه مرتبه، صبح، بعدازظهرو شب. [1]
امام اهل تعارف نبودند
یک وقتی من به آقا گفتم : آقا هر جا رفتی، من با شما آمدم. هر چیزی برای شما پیش آمد، پابه پای شما ایستادم، اما یک چیزی از شما میخواهم، اگر بهشت رفتی آنجا هم مرا به دنبال خودت ببری. از آنجا که امام اهل تعارف نبودند ، گفتند: نه، تا اینجاهایی که آمدی دست شما درد نکند، اما آنجا { روز قیامت } هر که خود و عملش. آنجا دیگر نمیتوانم.»
پایان شصت سال زندگی مشترک
ما از جوانی با هم بودیم و مدت شصت سال زندگی مشترک داشتیم ممکن بود که کدورتهای بزرگ یا کوچک از هم دیگر پیدا میکردیم، ولی به من میگفتند: «از من راضی باش.» این اواخر شاید یک هفته قبل از رحلت مجدداً فرمودند: «خانم از من راضی باش.» من هم در جواب گفتم:«ای بابا معلومه که بعد از چندین سال زندگی مشترک، من و شما از هم راضی هستیم.» من هم قبلاً از ایشان حلالیت خواسته بودم. مثلاً هر گاه کسالت قلبی ایشان شدت میگرفت، طلب حلالیت میکردیم. بالاخره او چون مرد بود، بیشتر از من حلالیت میخواست. میگفت:«از من راضی باش، مرا حلال کن.» خوب مردهای قدیم با مردهای امروز خیلی فرق داشتند. اما من به ایشان میگفتم: «این حرف ها چیه؟ شما مرا حلال کنید، شما باید حلال کنید.
برخورد مسئولان بعد ار رحلت امام
بعد از رحلت امام برخورد مسئولین خیلی خوب بود. آقای خامنه ای چندین بار تا به حال به منزل ما آمده اند، خیلی محبت کرده اند. از من احوالپرسی کرده اند. همینطور آقای هاشمیرفسنجانی هم چندین بار تا به حال منزل ما آمده اند، در اعیاد و اوقات دیگر، آقای کروبی هم آمده اند ، آقای موسوی خوئینی ها هم یکبار آمدند... در واقع همه خانواده های مسئولین به من محبت دارند. مردم هم به من محبت دارند. در اعیاد مذهبی ، ایام عید، مناسبتهای مختلف، رفت و آمد داریم. بچه ها هم خیلی احترام من را دارند. آقا به احمد جان که خیلی سفارش کردند به او گفته اند خیلی مواظب باش، من نتوانستم تلافی کنم و تو تلافی کن. [2]
توقع من از فرزندان
من از فرزندانم توقع دارم تا زنده هستم احترام مرا داشته باشند همین طور که تا به حال داشته اند، من از همه راضی هستم، احمدجان، دخترانم و عروسم همه خیلی خوب هستند.
[1] ـ یادآوری این دوران برای همسر گرامی امام بسیار سخت بود. خانم که این جملات را می گفت: اشک از چشمانشان سرازیر می شد.
[2] ـ خانم زهرا مصطفوی: در خصوص صبر و بردباری خانم به ایشان گفتند : آقا همیشه از شما و گذشت و صبر و بردباری شما در زندگی خودشان تعریف می کردند و همیشه سفارش شما را می کردند. حتی ما هم شاهد بودیم که شما تا چه حد در مبارزات امام سهیم بودید. ما هیچوقت شکایتی از زندگی پرفراز و نشیب خودتان باامام، از غربت نجف، دوری بچه ها و .... نشنیدیم. هیچوقت ندیدیم با امام مخالفت کنید یا به ایشان سخت بگیرید. خود امام هم همیشه این نکته را ابراز می دانستند.