دم کردن کته
امام در اوایل زندگی شان به من یاد دادند که کته چگونه درست میشود و میگفتند ، موقع دم آن باید یک مقداری آب پشت قابلمه بپاشی. اگر قابلمه جزّی کرد، معلوم میشود آب درون قابلمه نمانده است و موقع دم کردن کته است.
اوایل زندگیمان هفته اول یا ماه اول، یادم نیست به من گفت: من به کار تو کاری ندارم به هر صورت که میل داری لباس بخر و بپوش. اما آنچه از تو میخواهم این است که واجبات را انجام بدهی و محرمّات را ترک بکنی، یعنی گناه نکنی. به مستحبّات خیلی کاری نداشتند، به کارهای من کاری نداشت هر طوری که دوست داشتم زندگی میکردم. به رفت و آمد با دوستانم کاری نداشتند، چه وقت بروم و چه وقت برگردم، ایشان به درس و تحصیل مشغول بودند و من هم سرم به کار خودم بود.
چند ماهی از ازدوجمان گذشته بود که من مطلع شدم باردارم، شبی خوابی دیدم که دیگران تعبیر کردند که بچه پسر است.
در خواب پیرزنی را دیدم که قبلاً هم قبل از ازدواج او را به خواب دیده بودم و میشناختم. بعد از سلام وتعارف به او گفتم: کجا میروی؟ گفت: پیش حضرت زهرا(س) میروم. گفتم: من هم میآیم، و باهم رفتیم تا به یک در بزرگ باغ رسیدیم شبیه دری که «باغ قلعه» در قم داشت. وارد باغی شدیم که درخت تبریزی در آن زیاد بود. توی باغ یک قطعه فرش افتاده بود که روی آن یک ملحفه مثل پتو چهارلا شده بود و خانمیبا لباس اطلس آبی با گلهای بزرگ مخملی (مثل یک کف دست) نشسته بود، کت تنشان بود و مثل آن کت را مادربزرگ من هم داشت. خانم گیس داشتند و موهایشان تا پایین صورتشان بود، با صورتی کشیده و سبزه. من سلام کردم و خیلی مودبانه با آن پیرزن کنار فرش نشستیم، بعد از مدتی خانم بلند شد و رفت. چند دقیقه ای طول کشید، بچه ای که در کنار فرش توی گهواره پارچه ای (مانند قدیم) بود به گریه افتاد. من بلند شدم و رفتم پیش بچه و عقیده ام شد که آن بچه " امام حسین (ع) " است. بچه را بلند کردم، یعنی زیر بازوهایش را گرفتم و با احترام بلند کردم. بچه حدود هشت ماهه بود و بچه چاقی هم
بود.
همین موقع خانم آمد و یک کاسه بلور و بشقاب هم زیر آن بود و آبی هم توی کاسه بود که به نظرم آمد که شربت است که برای پذیرایی از ما آورده بودند، کاسه و بشقاب را به دست من دادند و بچه را از من گرفتند و نشستند. من هم کاسه را آوردم و گذاشتم جلوی پیرزن تا احترام کرده باشم و او هم با دست ، کاسه را به طرف من داد. دقیقه ای گذشت و بیدار شدم . همه گفتند که فرزندم پسر است و نام آن را «حسین» [1] بگذاریم.
من درخانه امام از احترام خاصی برخوردار بودم
در خانه، امام به من خیلی احترام میگذاشتند و خیلی اهمیت میدادند، یعنی یک حرف بد یا زشت به من نمیزدند، حتی یک روز به دخترانش، صدیقه و فریده که از پشت بام رفته بودند منزل همسایه اعتراض داشتند. میگفتند در آن خانه نوکر است و از این بابت نگران بودند؛ ولی من میگفتم که کسی آن جا نبوده است. ایشان حتی در اوج عصبانیت، هر گز بی احترامیو اسائه ادب نمیکردند. همیشه در اتاق، جای خوب را به من تعارف میکردند. همیشه تا من نمیآمدم سرسفره، خوردن غذا را شروع نمیکردند، به بچه ها هم میگفتند صبر کنید تا خانم بیاید. اصلا حرف بد نمیزدند. ولی اینکه من بگویم زندگی مرابه رفاه اداره میکردند، نه. طلبه بودند و نمیخواستند دست پیش این و آن دراز کنندـ همچنان که پدرم نمیخواست ـ دلشان میخواست با همان بودجه کمیکه داشتند زندگی کنند. ولی احترام مرا نگه میداشتند. حتی حاضر نبودند که من در خانه، کار بکنم. همیشه به من میگفتند جارو نکن. اگر میخواستم لب حوض روسری بچه را بشویم، میآمدند و میگفتند: «بلند شو تو نباید بشویی.»من پشت سر او اتاق را جارو میکردم . وقتی او نبود لباس بچه را میشستم. حتی یکسال که کسی که همیشه در منزلمان
کار میکرد، نبود ـ آن موقع ما در امامزاده قاسم بودیم، همین اواخر بود که بچه ها بزرگ شده و شوهر کرده بودندـ وقتی ناهار تمام شد من نشستم لب حوض تا ظرف ها را بشویم، ایشان همینکه دیدند. من دارم ظرف ها را میشویم، ـ از بین دخترها، فریده منزل ما بودـ گفتند:«فریده بدو، خانم دارد ظرف میشوید» فریده دوید و آمد ظرفها را از من گرفت و شست و کنار گذاشت.
حضرت امام جارو کردن و ظرف شستن و حتی شستن یک روسری بچه را هم وظیفه من نمیدانستند حتی وقتی هم که به جهت نیاز، گاهی به این کارها دست میزدم ناراحت میشدند و آنرا به حساب نوعی اجحاف به خودم به حساب میآورند. به خوبی یادم هست وقتی که وارد اتاق میشد حتی به من نمیگفتند: در را پشت سرتان ببندید. وقتی مینشستم خودشان بلند میشدند و در را میبستند. توجه و احترام امام به من زبانزد بود.
[1]- البته بچه که بدنیا آمد اسم ایشان را مصطفی گذاشتند که در بخش مربوط به زندگی و تولد حاج آقا مصطفی جریان نامگذاری ایشان به طور مفصل آمده است .