پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران تا اربعین بانوی بزرگ انقلاب، مرحومه سرکار خانم خدیجه ثقفی، همسر مکرمه رهبر کبیر انقلاب اسلامی، همه روزه بخشهایی از خاطرات این یار و یاور صمیمی امام خمینی(س) را که برگرفته از گفته ها و شنیده هایی از ایشان است و توسط همکار عزیزمان آقای فرامرز شعاع حسینی تدوین شده، ارسال می کند:
وقتی آقای لواسانی پیشنهاد ازدواج امام با دختر آقای ثقفی را میدهد امام هم میپذیرد و این باعث شد که آسید احمد از طرف امام آمد خواستگاری من . قبول خواستگاری حدود یک ماه طول کشید چون من حاضر نبودم به قم بروم. آن زمان هم که خانه پدرم میرفتم، بعد از 10 ـ 15 روز از مادربزرگم میخواستم که برگردیم. چون قم مثل امروز نبود. زمین خیابان، تا لب دیوار صحن قبرستان بود، کوچه های باریک و ....، زیاد در قم نمیماندم. به این خاطر بود که زود از قم میآمدم و آن دو ماهی هم که آقام مرا به زور نگهداشت، خیلی ناراحت بودم.
وقتی مراحل خواستگاری شروع شد. آقا جانم گفت:«از طرف من ایرادی نیست وقبول دارم. اگر تو را به غربت میبرد، آدمیاست که نمیگذارد به قدسی جان بد بگذرد.» پدرم روی رفاقت چند ساله اش روی آقا شناخت داشت. من هم میگفتم که اصلاً قم نمیروم و جهاتی بود که بدلایل شخصی میل نداشتم به قم بروم.
هر چه آقا جانم میگفت، من میگفتم نه. جواب آخر معلوم نبود آسید احمد لواسانی از جانب داماد هر شب میآمد خواستگاری و میپرسید چی شد؟ آسید احمد هم باز دوباره میآمد آنجا و آقا جانم هم میگفت زنها هنوز راضی نشده اند. چون آسید احمد با پدرم دوست بود با گاری ودلیجان میآمد و دوسه روز خانه آقا جانم میماند و بر میگشت.
یک چند وقتی گذشت، تا دفعه پنجمیکه آسید احمد در عرض دو ماه آمد و گفت: بالاخره چی شد؟ آقام میخواست حسابی رد کند و بگوید: "من نمیتوانم دخترم را بدهم.اختیارش دست خودش و مادربزرگش است و ما برای مادربزرگش احترام زیادی قائلیم ". مادر بزرگم هم راضی نبود، چون شریک ملک های مادربزرگم هم از من خواستگاری کرده بود.
در طول مدت خواستگاری خواب های متبرک دیدم، چند خواب، خواب هایی دیدیم که فهمیدیم این ازدواج مقدر است. آن خوابی که دفعه آخری دیدم که کار تمام شد. من در خواب " حضرت رسول ـ امیرالمومنین و امام حسن ( ع ) " را در یک حیاط کوچکی دیدم که همان حیاطی بود که برای عروسی اجاره کردند.
بله، همان اتاقها با همان شکل و شمایل که در خواب دیده بودم. حتی پرده هایی که بعداً برایم خریدند، همان بود که در خواب دیده بودم. آن طرف حیاط که اتاق مردانه بود ، پیامبر (ص) و امام حسن (ع) و امیرالمومنین (ع) نشسته بودند و در این طرف حیاط که اتاق عروس شد من بودم و پیرزنی با یک چادر که شبیه چادر شب بود و نقطه های ریزی داشت و به آن چادر لَکی میگفتند. پیرزن ریز نقشی بود که او را نمیشناختم و با من پشت در اتاق نشسته بود. در اتاق شیشه بود و من آن طرف را نگاه میکردم. از او پرسیدم اینها چه کسانی هستند؟ پیرزن که کنار من نشسته بودگفت: آن روبرویی که عمامه مشکی دارد پیامبر (ص) است. آن مرد هم که مولوی سبزی دارد و یک کلاه قرمز که شال بند به آن بسته شده ـ و آن زمان مرسوم بود در نجف هم خدام به سر میگذاشتند ـ امیرالمومنین (ع) است. اینطرف هم جوانی بود که عمامه مشکی داشت و پیرزن گفت که این امام حسن (ع) است. من گفتم : ای وای این پیامبر است و این امیرالمومنین است و شروع کردم به خوشحالی کردن، پیرزن گفت: «تو که از اینها بدت میآید!!» من گفتم: « نه، من که از اینها بدم نمیآید؟ من اینها را دوست دارم.» «من همه اینها را دوست دارم، اینها پیامبر من هستند، امام من هستند. آن امام دوم من است، آن امام اول من است.» پیرزن گفت: «تو که از اینها بدت میآید!» اینها را گفتم و از خواب بیدار شدم. ناراحت شدم که چرا زود از خواب بیدار شدم. صبح خوابی را که دیده بودم برای مادربزرگم تعریف کردم که من دیشب چنین خوابی دیدم. مادربزرگم گفت: «مادر! معلوم میشود که این سید حقیقی است و پیامبر و ائمه از تو رنجشی پیدا کرده اند. چاره ای نیست این تقدیر توست.
پدرم آدم روشنی بود و مقید بود که من و مادربزرگم از این ازدواج راضی باشیم در حالیکه خیلی از پدرها در آن زمان به خواسته دختر چندان توجهی نمیکردند.
آن روز صبح هم وقتی من سر صبحانه خواب را برای مادربزرگم تعریف کردم و بلافاصله اسباب صبحانه که جمع شد آقا جانم وارد شدند. یادم هست زمستان بود و در اتاق هم کرسی بود . همه اینها بر حسب اتفاق بود.
آقا جانم آمدند ونشستند و من چای آوردم. پدرم گفتند: «آسیداحمد آمده. دفعه پنجمش است و حرفی به من زد که اصلاً قدرت گفتن ندارم.» حرف این بود که آسید احمد وقتی دیده که آقام گفته نه، نمیشود یعنی زنها راضی نیستند آسید احمد هم به طور محکم گفته: «با رفاه بزرگ شده و با وضع طلبگی نمیتواند زندگی کند و این حرفهایی است که کسانی که مخالفند، میزنند.» همه مخالف بودند اول خودم. بعد مادربزرگم، مادرم، فامیلها. آقام هم میگفت میل خودتان است ولی من به ایشان عقیده دارم که مرد خوب و با سواد و متدینی است و دیانتش باعث میشود که به قدسی جان بد نگذرد.
آقام گفت: «اگر ازدواج نکنی من دیگر کاری به ازدواجت ندارم.» من دختر 15 ساله ای بودم و خیلی هم مقام پدرم را حفظ میکردم. حتی بی چادر جلوی پدرم نمیرفتم. حتی وقتی صدایمان میکرد باید چادر روی سرمان می انداختیم ولو چادر خواهر باشد یا هر کسی دیگر. من هم سکوت کردم. خانم بزرگ رفت به عنوان تشریفات برای ایشان گز آورد، مقداری از گز خوردند و گفتند: «پس من به عنوان رضایت قدس ایران گز میخورم.» پدرم این را گفتد و گز را خوردند ومن هم هیچی نگفتم، چون ابهت خوابی را که دیده بودم، من را گرفته بود. سکوت کردم. آقام گز را خوردند و رفتند.
به فاصله یک هفته آسیداحمد لواسانی و آقای پسندیده، آقای هندی (دو برادر امام) آسید محمد صادق لواسانی و داماد با یک نوکر به نام مسیب بر آقا جانم وارد شدند برای خواستگاری. آنها همه با هم رفیق بودند جز آقای هندی. آقام هم مراخبر کرد. ذبیح الله نوکر آقام آمد منزل مادر بزرگم و گفت:«خانم، میهمان دارند. گفته اند قدس ایران بیاید آنجا.» مادر بزرگم گفت:«میهمانش کیست؟» به او سفارش کره بودند که نگو داماد آمده است. واهمه از این داشتند که من باز هم بگویم نه. من هم رفتم خانه مادرم. آنجا که رفتم موضوع را فهمیدم.
آن خواهرم که یکسال و نیم از من کوچکتر بود ـ شمس آفاق ـ دوید و گفت: «داماد آمده!! داماد آمده!.» من را بردند و داماد را از پشت اتاق ذبیح الله نشانم دادند. آنها توی اطاق دیگر نشسته بودند و من از پشت در این اتاق ایشان را دیدم. آقا زرد چهره بود، موی کم زردی داشت و اتفاقاً روبرو واقع شده بودند و زیر کرسی نشسته بودند. وقتی برگشتم خواهرانم و مادرم هم آمدند و داماد را دیدند چون هیچکدام داماد را ندیده بودند.
بدم نیامد، اما سنی هم نداشتم که بتوانم تشخیص بدهم که چکار باید بکنم. ذاتاً هم آدم صاف و ساده ای بودم. آقا جانم آهسته آمد و از خانم جانم پرسید: «قدسی ایران وقتی برگشت چه گفت؟» خانم جانم گفتند: «هیچی، نشسته است» بعداً به من گفتند که «وقتی تو ساکت نشسته بودی، پدرت به زمین افتاد و سجده کرد.» چون او خودش پسندیده بود. همیشه پدرم میگفت:« من دلم یک پسر اهل علم میخواهد و یک داماد اهل علم.» همین هم شد. آقا (پدرم) اهل علم بود و یک پسرشان هم یعنی حسن آقا را اهل علم کرد یعنی پسر دوم خودش را.
چون درس های حوزه در ماه مبارک رمضان تعطیل بود و حضرت امام هم مقید به تعطیل نکردن درس بودند لذا تصمیم گرفتند در ایامیکه درس ها تعطیل است مراسم عروسی هم انجام بگیرد. من هم که علت این کار را پرسیدم ایشان گفتند: " چون درس ها تعطیل است ". من هم نزدیک تولد حضرت صاحب الزمان این خواب را دیده بودم و وقتی به آقا جانم رضایت من را گفتند. آنها هم اول ماه رمضان آمدند.
مراسم عقد و عروسی ما مفصل نبود. و بسیار ساده برگزار شد. آقا جانم در اتاق بزرگ اندرون به نام تالار نشسته بود و گفت قدسی جان بیا. من تازه از مدرسه آمده بودم و چون بی چادر پیش ایشان نمیرفتیم چادر خواهر کوچکم را انداختم سرم و رفتم پیش آقا جانم. آقا جانم گفت آن طرف کرسی بنشین. خانواده داماد روز اول ماه رمضان آمده بودند و حالا روز هشتم ماه است. این چند روز در منزل آقا جانم بودند و خانم جانم هم خوب و مفصل پذیرایی کرده بود.
خانواده داماد در پی خانه میگشتند که خانه ای اجاره کنند و عروس را ببرند. بنا بود در تهران عروسی کنند و بعد به قم بروند. بعد از 8 روز خانه پیدا شد. همان خانه ای بود که درخواب دیده بودم. آقا جانم گفت:«من را وکیل کن که من آسید احمد را وکیل کنم بروند حضرت عبدالعظیم تا صیغه عقد را بخوانند.» آقا هم برادرش، آقای پسندیده را وکیل میکند. من یک مکثی کردم و بعد گفتم: «قبول دارم» و رفتند عقد کردند. بعد از اینکه گفتند خانه مهیا شد، آقام گفت که به اینها اثاث بدهید که میخواهند بروند آن خانه . اثاث اولیه مثل فرش و لحاف و کرسی و اسباب آشپزخانه و دیگر چیزها مثل چراغ نفتی را فرستادند و یک ننه خانم داشتیم که دایه خانمم بود. او را با عذرا خانم دخترش فرستادند آنجا برای پذیرایی و آشپزی. شب 16 یا 15 ماه رمضان دوستان و فامیل را دعوت کردند و یک لباس سفید و شیکی که دختر عمه ام با سلیقه روی آنرا باگل نقاشی کرده بود دوختند و من پوشیدم.
کل اثاثیه امام یک گلیم و یک دست رختخواب و یک چراغ خوراک پزی دو فتیله ای و یک قوری و استکان و نعلبکی و یک عدد قابلمه خیلی کوچک بود تا اینکه بعد از یکی دو سال اثاثیه ای که از پدر امام به ارث رسیده بود و آقای پسندیده به امانت نزد خود نگهداشته بودند برای امام فرستادند. آنها هم اثاثی نسبتاً کهنه بودن[1]. مجموعاً زندگی امام یک زندگی طلبگی آبرومندانه ای بود.
[1]- حضرت امام همانطور که در تشکیل زندگی خودشان ساده زیستی را رعایت کردند به فرزندان خود نیز راه و رسم ساده زیستی را می آموختند ؛ برای نمونه در همین ارتباط در خاطرات خانم زهرا مصطفوی آمده است :
... بعد از انقلاب اولین نوه امام که ازدواج کرد دختر خود من بود. این قدر آقا سفارش کرده بودند که ساه باشد تجملاتی نباشد، که دو سه روز قبل از اینکه عقد باشد مادرم به من گفت: آخر شما نمیخواهید خریدی کنید، آیینه و شمعدانی بخرید؟ گفتم آخر چه بگویم، خانم حرفی نزدند من هم دیگر حرفی نزدم. بعد خانم برادرم که وارد شد، چون خواهر داماد بود، مادرم به او گفتند: شما چه وقت میخوهید برای عروس چیزی بخرید؟ ایشان گفتند که امام گفته اند این کار را نکنید. مادرم چیزی جواب ندادند بعد که سفره پهن شد و همه دورهم بودیم، خان از آقا پرسیدند که شما سفارش فرموده اید آیینه و شمعدان نخرند؟ شگون عروس به آیینه است. امام گفتند: من نگفتم آیینه نخرید ولی میگویم ساده باشد؛ یعنی آن قدر سفارش شده بود که خواهر داماد فکر کرده بود حتی باید آیینه هم نخرند.( آئینه حسن ص 176)
ادامه دارد...