پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران- اصغر میرشکاری: ترسیم حالات و بیان آن چه بر قلب و روح علی بزرگ در موقع غسل و تکفین و تدفین رسول گرامی اسلام می گذرد، حقیقتا قابل وصف و بیان نیست. نه هیچ عقلی توان درک عظمت آن مصیبت و بیان آن را دارد و نه هیچ قلمی را یارای وصف بزرگی غم بزرگ دل علی نیست. فقط روح بزرگ او است که بزرگی مصیبت را می فهمد و ضربه این غم جانکاه را چنین باز می تابد:
«پدر و مادرم به فدای تو باد ای رسول خدا همانا با مرگ تو رشته ای از نبوت و احکام الهی و اخبار آسمانی بریده شد که با مرگ دیگران ( سایر پیامبران ) بریده نگردید. ...
اگر امر به شکیبائی و نهی از ناله و فریاد و فغان نفرموده بودی ، هر آینه ( در فراق تو ) سرچشمه های اشک چشم را ( با گریه بسیار ) خشک می کردیم ، و درد و غم پیوسته ، و حزن و اندوه همیشه باقی بود ، و خشکی اشک چشم و دائمی بودن حزن و اندوه در مصیبت تو کم است ، ولی مرگ چیزی است که بر طرف نمودن آن ممکن نبوده و دفع آن غیر مقدور است
پدر و مادرم به فدای تو باد ، مارا نزد پروردگارت بیاد آورده و در خاطر خویش نگهدار .» (نهج البلاغه، خطبه 235)