به گزارش جی پلاس، با این وجود، تعداد کمی از مردم میدانند که بخش بزرگی از پنبۀ دنیا در آسیای مرکزی و توسط کارگرانی که در شرایطی شبیه به بردگان کار میکنند، تولید میشود. بسیاری نگران شرایط نامطلوب کارگاههای تولیدی در بنگلادش و هند هستند، اما افراد کمی از اینکه دولتهای ازبکستان و ترکمنستان از شهروندان خود برای تولید پنبه بیگاری میکشند مطلع هستند. بیش از یک میلیون کودک و بزرگسال در ازبکستان و دهها هزار نفر در ترکمنستان به اجبار مسئولان دولتی مجبورند تا در گرما و شرایطی خطرناک و غیربهداشتی پبنه بچینند. بخش اعظم عایدات تولید پنبه که به "طلای سفید" مشهور است به جیب طبقۀ کوچک اشراف این کشورها میرود و اکثریت شهروندان این کشورها در فقر زندگی میکند. چند هفتۀ پیش، برداشت سالانۀ پنبه در ازبکستان و ترکمنستان آغاز شد و انتظار میرود که صدها هزار نفر از مردم دوباره به اجبار در مزارع به کار گرفته شوند. نظام تولیدی با استفاده از کار اجباری، عمیقاً در اقتصاد این دو کشور ریشه دارد. حکومت صاحب بخش عمدۀ زمینهاست که آن را به زارعان اجاره میدهد، و برایشان سهمیۀ تولید پنبه تعیین میکند. عدم موفقیت در رسیدن به سطح تولید تعیین شده، میتواند عواقبی نظیر تنبیه، تحقیر در ملا عام و حتی از دست دادن زمین را در پی داشته باشد. قیمت خرید پنبه نیز توسط دولتها تعیین میشود و مخصوصاً پایینتر از هزینۀ تولید تعیین میشود. دولتها سیطرۀ خود را بر بازار پنبه حفظ کرده و خرید و فروش کل محصول را در دست دارد، و از این طریق سود بزرگی به جیب میزند که چیزی از آن نصیب شهروندان نمیشود و عمدۀ آن به جیب اشراف فاسد این کشور میرود. پنبهچینها عمدتاً از میان کارمندان دولت به کار گرفته میشوند. هر سال، معلمان، پزشکان، پرستاران و کارمندان ادارات محلی، مجبور به ترک شغلهای معمول خود میشوند و برای چند هفته به سر زمین میروند. آنها اغلب در سربازخانهها میخوابند که فاقد آب لوله کشی یا تجهیزات بهداشتی اولیه هستند. آنها هر روز برای ساعتهای طولانی کار میکنند تا بتوانند به سهمیههای تعیین شده از سوی دولت برسند. اگر موفق نشوند که به سهمیۀ تعیین شده برسند، ممکن است با عواقبی چون از دست دادن شغل یا در بهترین حالت، تحقیر در محل کارشان مواجه شوند. هیچ کدام از اینها باعث نشده که شرکتهای چندملیتی از خیر پنبۀ ازبکستان و ترکمنستان بگذرند و دولتهای غربی کسب و کار و سرمایهگذاری در این دو کشور را تبلیغ نکنند یا حتی بانک جهانی در سرمایهگذاری در این کشورها تجدید نظر کند. بعید است که به این زودیها شاهد تغییر اوضاع باشیم. "تغییر تاکتیک" ترکمنستان یکی از سرکوبگرترین رژیمهای دنیاست. این کشور کاملاً جلوی هر نوع نظارت بینالمللی را گرفته است و در آن خبری از رسانههای آزاد نیست. مدافعان حقوق بشر نیز در این کشور شدیداً سرکوب میشوند. دولت ترکمنستان هرگز حاضر نشده که با سازمانهای بینالمللی و اجتماعی در مورد نگرانیهای این نهادها از کار اجباری صحبت کند. هیچ نشانهای از اینکه امسال شاهد تغییر رویۀ این رژیم باشیم وجود ندارد. در مقایسه با ترکمنستان، ظاهراً در ازبکستان پیشرفتهایی در حال حاصل شدن است. دولت این کشور پس از سالها عدم پاسخگویی، در سال ۲۰۱۴ برای از بین بردن کار اجباری، متعهد به همکاری با سازمان بینالمللی کار شد. اما این پیشرفت هنوز در اول راه است. در حالی که شمار کودکانی که در مزارع پنبه میچیدند، از سال ۲۰۱۲ به شکل قابل ملاحظهای کاهش داشته است، نظام کلی کار اجباری همچنان دست نخورده باقی مانده است. سال گذشته، دولت تعداد بیسابقهای از بزرگسالان را مجبور به برداشت پنبه کرد.
بردهداری در روز روشن!
پنبه در زندگی ما حضور پر رنگی دارد. در لباسهایی که میپوشیم، در حولههایمان، در تشک رختخوابمان و حتی در اسکناسهایی که خرج میکنیم.
کد خبر:
۳۵۰۸۶۱