کمی از خودت برایمان بگو، چه شد که دچار این حادثه شدی؟ هفده ساله بودم که به اتفاق یکی از دوستانم قرار بود به شمال ایران برویم که کار و باری را راه بیندازیم، متاسفانه در جاده تصادف کردیم و ماشینمان به سمت دره ای سقوط کرد. من تقریباً زیر آواری از سنگ بودم. ماشین کاملاً مدفون شده بود. یادم نمی آید که چه شد اما وقتی چشم باز کردم، در بیمارستان بودم و دست راستم که کاملا ًبی حس بود باند پیچی شده بود. از سر و صورت زخمیم که بگذریم دکترها تشخیص داده بودند که عصب دستم کاملاً از بین رفته و جراحت در من عمیق است. سرتان را درنیاورم. تنها راه قطع شدن دستم بود. خلاصه در هفده سالگی بود که دچار چنین وضعیتی شدم. بگذارید صادق باشم، بشدت برایم دردناک بود . دردناکتر از آن که بتوانم توصیفش کنم. من تازه دیپلم گرفته بودم و آرزوهایی در سر داشتم. مدت زیادی طول کشید که بتوانم خودم را از وضعیتی که دارم نجات دهم... چرا رانندگی را انتخاب کردید؟ خیلی اتفاقی! یکی از دوستانم ماشینش را چند روزی به من داد تا به جایش مسافرکشی کنم. ماردم را تازه از دست داده بودم باید خرج زندگیمان را درمی آوردم. اولش خیلی می ترسیدم!! شاید باورتان نشود،من رانندگی می کنم چون به پولش احتیاج دارم، اما رانندگی برای من یک جور ماجراجوییست! این حس در من بعد از سفری که به مشهد داشتم به وجود آمد. شغل سختی است اما به من نیرو می دهد! من با این کار به خودم و دیگران ثابت کردم که هنوز توانایی بسیاری دارم! تعریف از خود نباشد، اما دست فرمونم را خیلی خوب می دانم! این حس به من آرامش می دهد، انگیزه می هد، توانایی می دهد. رانندگی سخت ترین شغل دنیاست. اما من تواناییش را دارم، حتی در این هوای آلوده! این همه انگیزه از کجا می آید؟ مرگ مادرم! من دو برادر و خواهر کوچکتر از خود دارم که بعد از مرگ مادرم باید از آنها حمایت می کردم. پدرم وقتی خیلی کوچک ار بودیم از دنیا رفته بود. مرگ مادرم برایم سخت بود، اما من را بیدار کرد! آن موقع با وجود تمام سختی های بسیارش از من آدم دیگر ساخت! یادآوری این نکته که کسانی هستند که به من احتیاج دارند، من را هر لحظه نیرومندتر می کرد، آن روزها را با وجود تمام سختی ها و دلشکستگی ها دوست دارم و خودم را مدیون آن روزها می دانم! امروز هم خواهر و برادرم ازدواج کرده اند و صاحب خانواده هستند. من هم همینطور. همسرم بسیار به من کمک می کند و امیدواری می دهد. او و فرزندانم انگیزه امروز من هستند. شما جوان هستید و با وجود سنی که دارید تجربیات زیادی داشته اید، چه توصیه ای برای جوانان امروز دارید؟ جوان بمانند! این جمله ایست که از یکی از دوستانم یاد گرفته ام، جوانی فقط به ظاهر نیست! به داشتن پول و خوشگذرانی هم نیست. به دل آدمهاست. من جوانم و جوان خواهم بود! من چون جوان بودم مشکلاتم را پشت سر گذاشتم. آدم می تواند هم جوان باشد و هم پر از تجربه! منظورم شوق و ذوق جوانیست. من دیپلم انسانی دارم، به دلایلی که گفتم نتوانستم وارد دانشگاه شوم اما هنوز شعر زیاد می خوانم حتی شعر هم می گویم! توصیه می کنم که این روحیه و شادابی را در خود نگه دارند. ایمانشان را قوی کنند، ایمان انسان مهم ترین چیز در زندگیش است. زود ناامید نشوند، زود کنار نکشند. اتفاق های بد زندگی من بعداً انگیزه های من در زندگیم شدند. تلاش را فراموش نکنند. اگر سختی نکشند هیچوقت لذت آرامش را نمی فهمند. چه چیز را بیشتر از همه می خواهید؟ اول سلامتی خانواده ام، دوم شغل معلمی یا حداقل یک ماشین بهتر یک خاطره خوب ؟ اول این نکته را بگویم که بسیاری از مسافرها که به من بر می خورند، متوجه معلولیت من نمی شوند! نمی دانم چرا؟ من آن را بر حسب دست فرمون خوبم می گذارم. بعضی دیگر که من را می بینند تحسینم می کنند و به نوعی خوششان می آید. نمی توانم یک خاطره خیلی خوب را در حال حاضر بگویم، چندین بار اتفاقاتی برایم افتاده که دوسشان داشتم. مثلاً گاهی شده است که مردم به من پیشنهاد کار می دهند. می گویند با وضعیت شما رانندگی سخت است پس بیاید کار دیگری را شروع کنید. نمی گویم هیچ وقت به پیشنهادشان گوش نداده ام، اما هر بار طی اتفاقاتی افتاده که به رانندگی برگشته ام. همین را به عنوان فال نیک گرفته ام.
اول سلامتی! دوم معلمی یا حداقل یک ماشین بهتر!
ح.م راننده تاکسی یکی از خطوط تاکسیرانی شهر تهران است. 29 سال دارد و صاحب دو فرزند است. به قول خودش شب و روز زحمت می کشد تا دو لقمه نون حلال به منزل ببرد و سرش را بالا نگه دارد و حس غرور کند. ح.م یک تفاوت اساسی با دیگر رانندگان جوان دارد، دچار نقص عضو است و دست راستش را در طی حادثه ای به کلی از دست داده، با او صحبت کردیم تا بیشتر از تجربیات و آرزوهایش برایمان بگوید.
کد خبر:
۳۴۰۰۱۴