به گزارش خبرنگار جی پلاس، چشمانش می بیند اما گوشش هنوز سوت می کشد. ۱۱٫۳۰ صبح شنبه، لباس آبی تنش کردند و او را جایی بردند که چشمانش برای ضبط آن هنوز خیلی کوچک اند؛ به اتاق جراحی. روز جراحی، پدر محمد در پیچ و خم سالن های پر ازدحام بخش جراحی چشم، فرزندش را رها نمی کرد. دست روی دست او گذاشته بود. خیره در چشمانش، گام برمی داشت تا سرانجام صدای پرستار اتاق عمل او را به خود آورد «آقای باباخانی، شما بیرون منتظر بمانید، عمل تمام شود، پسرتان را می آورند» و درب اتاق جراحی که بسته شد، پدر و پسر از هم جدا شدند. آقای باباخانی، چند لحظه ای پشت در ایستاد. لحظه ای بعد، دستانش را در جیبش گذاشت و برگشت، آشوب، چهره اش را تسخیر کرده بود. او هفته گذشته با آمبولانس، محمد را برای درمان، از صدها کیلومتر آن سوتر، از منطقه کنجاچم ایلام، به تهران آورد. چهره اش سوختگی سیمای فرزندش را نداشت اما شعله های آتش بدجوری از قلبش زبانه می کشید. «من کشاورزم. گندم می کارم. روزی که این اتفاق افتاد ما در سیاه چادرهایمان بودیم. محمد توانسته بود خودش را کشان کشان به چادر برساند. آن موقع داغ بود. من وقتی دیدمش دلم ریخت.» و باز هم دلش ریخت. چهره اش در هم رفت. بار دیگر به درب اتاق جراحی خیره شد. به این زودی ها محمد را نمی آورند. پشت درب اتاق جراحی پر از مادر و پدرهای نگران بود. یکی سر به دیوار داشت و دیگری به زمین خیره شده بود. دختری جوان هم جز شانه پدرش، آرامش دیگری را نمی خواست. جای نشستن برای پدر محمد نبود. تا وقتی پیرمردی از جایش بلند شد، دستش را پشتش قلاب کرد و سلانه سلانه رفت. تسبیحش تکان تکان می خورد. پدر محمد که روی صندلی نشست، سرش را به دیوار تکیه داد و در فکر فرو رفت. خوشحال بود که فرزندش زنده است اما کودکی هفت ساله، آن همه زخم را چگونه باید تاب آورد؟ تلفنش مدام زنگ می خورد، آخر محمد تنها پسر او نیست که یکشنبه هفته پیش روی مین رفت. مهدی، پسر ۱۲ ساله او هم داشت با برادرش بازی می کرد که ناگهان دنیا پیش چشمش تیره و تار شد. او هم سوخته و ترکش ها در بدنش جا خوش کرده اند. او را در بیمارستان اهواز بستری کرده اند. دکترها گفته اند ۳۵ درصد بدنش سوخته و باید عملش کنند تا ترکش ها را از بدنش در آورند. وقتی پدر محمد با گوشی حرف می زد، تنها می شد از پیچ و خم های صورتش فهمید که چه غم بزرگی بر دوش خانواده آنها سنگینی می کند. «مهدی چه طور است؟ پس امروز عملش می کنند حتماً؟ محمد هم خوب است، او را هم برده اند...» محمد یک خواهر کوچکتر از خود هم دارد که روز انفجار با او نبود. «خدا رحم کرد که بهاره با برادرهایش نبود، بهاره در چادرمان پیش مادرش بود.» پدر محمد آرزو می کرد محمد و مهدی هم آن روز، در چادر بودند، پیش مادرشان. این را می شد از چشمان خیره اش به صورت سوخته محمد فهمید؛ صورتی که نیمی از آن، زخمی دلخراش را برای همیشه با خود خواهد داشت. او فرزندش را از بیمارستان اهواز به تهران آورده تا بهتر درمان شود. «در بیمارستان اهواز بهتر به محمد سر می زدند. اینجا هم پزشک چشم خوب سر زد. من خودم محمد را می بردم بخش چشم. از وقتی آمده ایم پزشک پوست و استخوان کمتر به او سر زده اند، پزشک مغز و اعصاب هم بعد از چند روز آمد و گفت که باید از سرش سی تی اسکن بگیرند. نمی دانم چرا فقط یکی دو بار هم در روز پماد می زنند به صورتش.» وقتی مین منفجر شد، چند ترکش در چشم و گوش محمد فرو رفت و آتش، دست ها و پاهایش را سوزاند. پدرش چند تا از ترکش ها را همانجا، وقتی محمد هنوز داغ بود، از چشمش خارج کرد و الان یک ترکش دیگر در چشمش مانده. یک ترکش دیگر هم در گوشش گیر کرده که هنوز معلوم نیست تا کجا نفوذ کرده، سی تی اسکن را برای همین می خواهند از سرش بگیرند. ساعت ۱۱:۳۰ شنبه او را به اتاق جراحی بردند تا فعلاً ترکش های فرو رفته در زانوها و دستانش را خارج کنند. مین که منفجر شد، محمد با مهدی و سه نفر دیگر از بچه ها داشتند با هم بازی می کردند. آنها زیاد با سیاه چادرها فاصله نداشتند که ناگهان مهمانی ناخوانده بازی شان را به هم زد. مینی خفته در زمین، منفجر شد و همه بچه ها را نقش زمین کرد. محمد که کمی از مین فاصله داشت، خود را به چادرشان رساند و بقیه خبردار شدند که اتفاقی که پیش از این برای بسیاری از دوستان و آشنایانشان افتاده، این بار سراغ بچه هایشان آمده. پدر و مادرها، بچه هایشان را یکی یکی به بیمارستان بردند. همه شان سوخته اند، ۳۰ درصد، ۵۰ درصد، یکی هم مچ پایش قطع شده. خورشید که غروب کرد، محمد هنوز در اتاق عمل بود، بیش از هشت ساعت جراحی و بیهوشی برای کودکی هفت ساله آنچنان طاقت فرسا بود که پدر محمد دیگر تاب نیاورد و خود را به پشت درب اتاق جراحی برساند «نمی دانم آن داخل چه خبر است، خیلی طول کشیده». آقای باباخانی داشت تسلیم دلهره می شد که پرستار درب اتاق جراحی را باز کرد و محمد را، آرام، خوابیده روی تخت، با ترکش های کمتر، بیرون آورد. «حالش خوب است آقای باباخانی، عمل خوب بود، نگران نباشید» و مگر می تواند نگران نباشد؟ اکنون محمد، یک عمل ۹ ساعته طاقت فرسا را پشت سر گذاشته و برادرش مهدی هم با موفقیت از زیر تیغ جراحان رها شده است، اما هنوز یک چیز باقی است؛ هنوز میلیون ها مین در شهرهای غربی کشور در دل خاک خفته است و اکنون قربانیان آن کسانی اند که نه در گشودن آتش جنگ نقشی داشتند و نه در خاموش کردن زبانه های آن؛ بچه هایی که جایی زندگی می کنند که حتی نمی توانند بدون ترس در آنجا بازی کنند ...
اینجا بازی کردن هم ترس دارد!
«حال و روز خوشی ندارد، کودکی عشایری که روی تخت 514 بیمارستان حضرت رسول (ص) تهران خوابیده است. محمد چند روزی بیشتر نیست که انفجار مهیب مین را پشت سر گذاشته، ترکش ها در جانش فرو رفته اند و نیمی از صورتش را از چنگش درآورده اند.
کد خبر:
۳۳۸۹۹۳