به گزارش جی پلاس، درهمین کلانشهر که سالهاست نام پایتخت را یدک میکشد، عدهای هم هستند که منتظر روزهای سهشنبهاند تا نیسانی از راه برسد و عدهای غذای گرمی دستشان بدهند، برایشان آرزوی سلامتی کنند و بگویند برو به امید خدا. کارتنخوابهای تهران ظاهرا کم نیستند. این را خیابانهای شهر و گرمخانههایی که در شهر فعالیت میکنند، گواهی میدهند اما، هنوز کسی آمار دقیقی از آنها ارائه نداده است. دهها و اگر اغراق نکنیم، صدها نفر در پایتخت سهشنبهشبها را دوستتر میدارند آنها میدانند که بهزودی نیسان آبیرنگی میرسد با یک جوان خوشتیپ که پشت آن نشسته و سرش را از سرما در یقه کاپشن پنهان کرده است. آنها میدانند که بهزودی میآیند تا غذای گرمی به آنها بدهند و پتویی که به زندگی آنها گرما بخشد و مهمتر از آن اگر از ادامه این وضع خسته شده باشند اعلام آمادگی کنند و به سرای امید منتقل شوند. دادن غذا و میوه به کارتنخوابهای پایتخت وارد یازدهمین سال فعالیت جمعیت طلوع بینشانها شده و تقریبا همه کارتنخوابهای پایتخت آنها را میشناسند و منتظر میمانند تا ساعت از ۱۲ نیمهشب سهشنبهها بگذرد و جوانانی با لبخند و احترام ظرف
غذایی به دستشان بدهند.
کارتنخوابها به ما اعتماد کردهاند
«سارا برین» یکی از اعضا و کارشناس روابط عمومی جمعیت طلوع بینشانها با اشاره به اینکه ۱۰ سال زمان مناسبی است که کارتنخوابهای شهر به بچهها اعتماد کنند، میگوید: جرقه کار از ۱۰ سال پیش زده شد و توزیع غذا بین کارتنخوابها با ۹ پرس غذا شروع شد و امروز بیش از ۲هزار پرس غذا پخته و میان کارتنخوابها توزیع میشود. سارا که همه اعضا و مردمی که برای کمک به پخت و کشیدن غذا به کوچه پرستو در خیابان نواب میآیند خالهسارا صدایش میکنند، میگوید: این جمعیت به صورت تخصصی در حوزه کارتنخوابها فعالیت میکند و به جرات میتوان گفت که بیش از ۹۸ درصد از کارتنخوابها درگیر اعتیاد هستند. فعالیت جمعیت طلوع بینشانها در ۷ بخش ارائه میشود و فراگیرترینش بخش جذب در آیین مهرورزی است که در شهر اجرا میشود. او با اشاره به اینکه تهیه و پخت غذا به عهده کارتنخوابهایی است که بهبود یافتهاند و به خانواده و جامعه بازگشتهاند، میگوید: ساعت ۸ شب سهشنبهها همه مردم از هر قشری میتوانند به مرکز بیایند و درکشیدن غذا کمک کرده و در جشن تولد معتادان بهبودیافته شرکت کنند و پس از آن مراسم آیین مهرورزی با حضور در مناطق تجمع کارتنخوابها در
شهر شروع میشود وغذاها در ماشینهایی که رانندگان آنها داوطلبانه این کار را میکنند با احترام بین کارتنخوابها توزیع میشود.
هدف آیین مهرورزی است
مناطق آلوده شهر شامل بزرگراه آزادگان، دروازهغار، دره فرحزاد و پل نیایش است که برخی کارتنخوابها در آن جمع میشوند اما تعداد کارتنخوابهای دره فرحزاد به مراتب کمتر از دروازهغار و خیابانهای اطراف آن است. اکبر رجبی، موسس و رئیس جمعیت طلوع بینشانها خود را رئیس نمیداند و میگوید: هدف از دادن غذا فقط کمک کردن به کارتنخوابها نیست بلکه هدف از اجرای آیین مهرورزی و حضور درکنار آنها این است تا معتادان و کارتنخوابها بدانند که مردم در کنار آنها هستند و به آنها فکر میکنند و زمانی که آنها با مرکز ما آشنا شوند کمکم اعتماد میکنند و وقتی که از اعتیاد و زندگی در خیابان خسته شدند، خودشان اعلام آمادگی میکنند و ما به اندازه ظرفیت سرای امید (مرکزی در یاغچیآباد با ظرفیت ۱۵۰ نفر) آنها را بستری و در ترک اعتیادشان کمک میکنیم.
ظرفیت سرای امید ۱۵۰ نفر است
یکی از مراحل تخصصی کار با معتادان و کارتنخوابها این است که آنها پس از خستهشدن از اعتیاد و زندگی در خیابان برای ترک مواد مخدراعلام آمادگی میکنند اما ظرفیت سرای امید محدود است وهرهفته میتواند تعداد محدودی را از ۴ منطقه آلوده شهر تهران پذیرش کند و برای هرمنطقه سهمیهای مشخص شده است. ظرفیت سرای امید ۱۵۰ نفر است و معتادان بهبود یافته که جا و مکانی برای اقامت ندارند میتوانند از ۶ ماه تا یک سال در آنجا بمانند. سهمیه امشب دروازه غار ۴ نفراست اما تعداد کسانی که از این وضعیت خسته شدهاند، ۷ نفرهستند که از دو هفته پیش منتظر پذیرش هستند. نمونهاش فریاد بشیری ۵۱ ساله که مجرد است و طبع شعر دارد. فریاد میگوید: اعتیاد نوعی ناهنجاری بود که بهصورت ناگهانی با آن مواجه شدم و همه توانایی و دارایی و زندگیام را در ۵ سال از من گرفت. فریاد در پاسخ این سوال که چرا تصمیم به ترک مواد گرفتی میگوید: میخواهم برای یک ساعت هم که شده زندگی کنم و برای اهدای نعمت زندگی خدا را شکر کنم چراکه کار انسانها دیدن زیباییهاست و من خودم را سالها از دیدن زیباییها محروم کردهام. فریاد که خود را به ایستگاه آخر در خیابان انبار گندم کنار
مرکز مدیریت بحران رسانده دوهفتهای است که به اینجا میآید تا نوبتش بشود و در مددسرای امید بستری شود و مواد را ترک کند. فریاد کارتنخواب میدان شوش بوده و با معرفی دوستان به ایستگاه آخر آمده تا مگر امشب نوبتش شود. اگر بخواهی با کارتنخوابهایی شبیه به فریاد مصاحبه کنی تا صبح برایت حرف میزنند و کوتاه نمیآیند در حالیکه از او دور میشویم بلندبلند آخرین شعرسپیدش را میخواند و صدایش در هوای بارانی انبار گندم گم میشود.
زنان کارتنخواب
یکی از آسیبهای اجتماعی و معضلی که در تهران وجود دارد زنان کارتنخواب است. به گفته فاطمه دانشور، رئیس کمیته اجتماعی شورای شهر تهران سال گذشته ۱۲ هزار کارتنخواب در تهران جمعآوری شدند که ۳ هزار نفر از آنها زن بودند و تنها یک مرکز با عنوان سامانسرا با ظرفیت ۲۰۰ نفر برای نگهداری آنها در تهران وجود دارد که جوابگوی نیاز پایتخت نیست. مانند زنی که با شنیدن بوی غذا سرش را از پشت شمشادها بیرون میآورد. کلاه بافتنیاش را عقبتر میکشد تا بهتر ببیند و تقاضای دوپرس غذا میکند. شاید برای مردی که کنار او نشسته و درحال مصرف مواد است و شاید هم برای فردایش نگه میدارد که از گرسنگی نمیرد و تا کمر در سطلهای زباله برای پیداکردن نان خشک خم نشود. اسمش را که میپرسم دستانش را به علامت پیروزی بالا میآورد و میگوید: کوچک همه مردم «موتی» هستم و همراهش با صدای بم میگوید: اسمش محترمه اما همه موتی صداش میکنند.
مرکزی برای زنان و کودکان کارتنخواب نداریم
نبود مرکزی به نام نگهداری از زنان کارتنخواب و فرزندان آنها درشهر باعث شده که جمعیت طلوع بینشانها به فکر تاسیس سرای مهرباشد. سارا برین با اشاره به اینکه این مرکز در منطقه ۱۴ شهرداری تاسیس و بیش از ۵۰درصد تجهیزات آن تکمیل شده است میگوید: تاکنون ۷۰ تخت برای مادران کارتنخواب در نظر گرفته شده و برای تجهیز اتاق خوابهای کودکان نیاز به کمک داریم و هدف از این کار داشتن سرپناهی برای مادران و فرزندان آنها در کنار هم است.
چقدر دور میدان چرخیدن خوب است
شاید زمانی که نامش میدان اعدام بود و دوباره به اسم قدیمش محمدیه تغییر کرد هم عدهای کارتنخواب در اطرافش زندگی میکردند اما واقعیت این است که درسالهای اخیر تعدادشان بیشتر شده و در کوچه پس کوچههای اطراف میدان محمدیه خود را در هرم آتشی که افروختهاند گرم میکنند. کوچههای خیابانهای مولوی و خیام آنقدر تنگ و باریک نیست که اتومبیلی نتواند وارد شود اما آنقدر تاریک و مغموم هست که درسکوت به حضور و آمد و شد معتادان کارتنخواب خیره شود. محمود شاید آنقدر دنبال کشیدن مواد است که سرمای زمین خیس از باران را حس نمیکند یا آنقدر هواسپرت است که متوجه حضور ما نمیشود و مجبورمان میکند که با تکان دادن تن بیرمقش بیدارش کنیم. سردرگم و نگران بیدارمیشود. روبهرویش چند مرد و زن را میبیند با ظرفی غذا و تعدادی موز٫ سردش شد؛ این را لرزش تنش میگوید و چند لحظه بعد پتویی گرمای نسبی را به بدنش هدیه میکند. آنقدر مستاصل است که حتی یادش نمیآید که چگونه بدون انداختن کارتنی روی زمین خیس از باران خوابیده است.
درویش آشنای قدیمی محله انبار گندم
نامش سیدامیر است اما همه او را با نام درویش میشناسند. درویش میگوید: ۸ سال است که سهشنبه شبها به اینجا میآیم و با همین «آقاغدیر» که چای میفروشد منتظر بچههای طلوع میمانم تا در ایستگاه آخر شاهد تمایل مصرفکنندگان مواد به ترک و انتقال آنها به سرای امید باشم. سیدمصطفی موسویان ادعا میکند که کارشناسیارشد زبان انگلیسی دارد و متخصص تعمیر موتورهای جت است. او با اشاره به اینکه ۲۷ سال تریاک مصرف میکرده و از ۲ سال پیش شیشه میکشد، میگوید: مجبورم ترک کنم چراکه زنم طلاق میخواهد و من اصلا دوست ندارم از او جدا شوم.
برای سلامتی تو دعا میکنم
درویش ساعت را میپرسد و بچهها ۲ و ۳۰ دقیقه نیمهشب را اعلام میکنند. به زحمت میایستد دست یکی از بچهها را میگیرد حلقه تشکیل میدهند و دعا میخوانند و برای معتادان و کارتنخوابهای شهرآرزوی بهبودی و بازگشت به جامعه و خانوادهها میکنند. این روزها خیابانهای سرد شب شاهد دعای عده زیادی است که به فکر کارتنخوابها هستند و کمک به آنها را وظیفه انسانی خود میدانند.
منبع: روزنامه آرمان