وقتی صفت قوی به کسی داده میشود، این صفت به خودی خود نوعی حس برتری، قدرت و اعتماد به نفس برای فردی که قوی خوانده میشود، همراه میآورد. حالا فکر کنید صفت قوی«ترین» هم داشته باشد. دیگر کسی که قویترین خوانده میشود، اینقدر شاد است و خودش را از دیگران بهتر و برتر میداند که حاضر است هر کاری بکند تا این صفت را حفظ کند یا آن را به دست آورد. بیدلیل نیست بسیارند تعداد آنها که از انواع قرصهای بدنسازی استفاده میکنند، تا قویترین باشند. قویترین مرد محله، قویترین مرد باشگاه و اگر بخت یار شد و کمک کرد، قویترین مرد ایران. آنها که میخواهند به لحاظ فیزیکی قویترین باشند، اغلب هم عجله دارند. صبور نیستند تا زمان زیادی را در باشگاهها بگذرانند و خودشان را بهتر از دیگران بدانند، قویترین بودن به سبک و سیاقی که چند سال است در ایران رواج پیدا کرده تنها با ورزش، به دست نمیآید؛ پس قرص و گردهای بدنسازی را به هر قیمتی که شده، میخرند و مثل آب حیات با آن انس گرفته و میخورند. برای این افراد بیهیچ شوخی، خریدن و خوردن قرصهایی که میتواند ظاهر قوی برای آنها بسازد از نان شب واجبتر است. اگر فکر میکنید عوارض استفاده بیش از حد این قرصها را نمیدانند و به خوردن آنها تن میدهند هم اشتباه میکنید. به گزارش جی پلاس، آنها که سودای قویترینشدن در سر دارند، بهتر از هرکسی، عوارض استفاده از داروهای بدنسازی را میدانند اما این قرصها را میخورند. شاید چون این عوارض را جدی نمیگیرند یا شاید... چرا با خودشان صحبت نکنیم تا ببینیم چرا به هر قیمت و هر طور شده قرصهای بدنسازی را میخرند و با دستور و بیدستور مربی میخورند؟ این افراد برای صحبت کردن بیش از آنکه فکر کنید مشتاق هستند. وقتی خیلی پولدار نیستی که ماشین آخرین مدل سوار شوی و با بهترین لباسها بگردی، فقط با داشتن هیکل ورزشکاری احترام پیدا میکنی چون هر کس تو را ببیند، تحتتاثیر هیکلت قرار میگیرد. بعضی وقتها حس میکنم احترامی که حالا دوستها و خانوادهام برای من قایل هستند برای یک استاد دانشگاه هم قایل نیستند «این حرفها، همیشه هست اما این همه آدم دارند قرصهای بدنسازی مصرف میکنند و هیچ اتفاقی هم برایشان نیفتاده. گیرم که چند نفر هم این وسط بدبیاری آورده باشند و به خاطر استفاده از قرصهای بدنسازی اتفاقی برایشان افتاده. میشود گفت این اتفاق برای همه میافتد؟ نه. قرصهای بدنسازی هم مثل هر چیز دیگری مزایا و معایب دارند جستوجوی احترام به هر قیمت نگاهش میکنم. جوانی ٢۵ ساله است. خودش میگوید کمتر از یک سال است باشگاه میرود و ابایی از گفتن اینکه قرصهای بدنسازی آن هم به مقدار زیاد مصرف میکند، ندارد. هر چند مخفیکاریاش فقط میتواند جنبه شوخی و طنز بگیرد. چون تا حدی سینههایش ستبر شده و بازوهایش به قول خودش عضلانی است که فقط قرصهای بدنسازی میتوانستهاند در این مدت کوتاه، چنین بدن به اصطلاح ورزشکاری را به او هدیه دهند. جواب سوالهایم را رک میدهد. خودش صادقانه میگوید: «ماهی حول و حوش یک میلیون تومان پول برای خرید قرص و گردهای بدنسازی میدهم. هر کدام از این قرصها برای سفت شدن و عضله آوردن قسمتی از بدن است. نمیشود نصف آنها را خورد و نصف دیگر را نخورد. باید همه قرصها را درست بخورم تا بدنم روی فرم بیاید و بشوم کسی که همه به او احترام میگذارند.» میپرسم فقط با خوردن این قرصهاست که به او احترام خواهند گذاشت؟ صریح میگوید: «واقعا فکر میکنید مردم برای کسی که هیکلش مثل الان من باشد با کسی که لاغر یا چاق باشد، فرقی قایل نیستند. نمیدانم باور میکنید یا نه، اما وقتی خیلی پولدار نیستی که ماشین آخرین مدل سوار شوی و با بهترین لباسها بگردی، فقط با داشتن هیکل ورزشکاری احترام پیدا میکنی چون هر کس تو را ببیند، تحتتاثیر هیکلت قرار میگیرد. بعضی وقتها حس میکنم احترامی که حالا دوستها و خانوادهام برای من قایل هستند برای یک استاد دانشگاه هم قایل نیستند. هر کس هر جا کارش گیر کند، اول روی من حساب میکند. همه میدانند من میتوانم حق آنها را بگیرم. این طور مورد قبول دیگران بودن را فقط پول برای آدم میآورد و هیکل ورزشی.» از لابهلای حرفهایش میفهمم وضع مالی چندان خوبی ندارد و تعجب میکنم که چه طور هر ماه اینقدر پول برای قرصهای بدنسازی میدهد: «تعجبی ندارد که چهطور هر ماه اینقدر پول برای قرصهای بدنسازی میدهم. من کار میکنم و قسمت عمده درآمدم را برای باشگاه و قرص خرج میکنم. هرچه قدر هم کم داشته باشم از خانوادهام کمک میگیرم. من، خرج دیگری که ندارم. با درآمد کارمندی که دارم نمیشود زن و زندگی داشت. درآمدم به قدری است که پول همین قرصها را بدهم. با خانوادهام هم زندگی میکنم و خرج زندگیام با آنهاست. هر ماه هم پولی برای خرج باشگاه میدهم. پولی که خانوادهام برای باشگاه میدهند، آن قدرها نیست و خودشان هم از تقبل این هزینه راضی هستند، چون پول را برای ورزش و سلامتی من میدهند. مطمئنا هر خانوادهیی خیلی خوشحال میشود اگر بتواند به پسرش کمک کند تا ورزشکار شود، سالم باشد و دوروبرِ مواد مخدر نرود. خود شما ترجیح میدهید پسر ورزشکار داشته باشید یا معتاد؟» ظاهرا در ذهن این مرد بیستوپنج ساله، همه یا باید قرصهای بدنسازی بخورند تا مورد احترام باشند، یا پولدار شدن است که به افراد کمک میکند، سری توی سرها درآورند. این مرد که مرتب به ورزشکار بودنش میبالد، میداند در مورد راه دوم بختی ندارد و راه اول را انتخاب کرده. بدون اینکه عوارض جدی استفاده از قرصهای بدنسازی را جدی بگیرد. همین چند وقت پیش بود که پسرکی ٢٠ ساله به خاطر استفاده از قرصهای بدنسازی، کلیههایش را از دست داد. این قرصها عوارض جدی روی کبد دارند و هورمونهای جنسی را به هم میریزند و در درازمدت میل جنسی فرد را بهشدت کاهش میدهند. فکر میکنم، مردی که با او حرف میزنم، این مسائل را نمیداند و تند برایش نمونههای مختلف را تعریف میکنم. اما پوزخند تحویل میگیرم: «این حرفها، همیشه هست اما این همه آدم دارند قرصهای بدنسازی مصرف میکنند و هیچ اتفاقی هم برایشان نیفتاده. گیرم که چند نفر هم این وسط بدبیاری آورنده باشند و به خاطر استفاده از قرصهای بدنسازی اتفاقی برایشان افتاده. میشود گفت این اتفاق برای همه میافتد؟ نه. قرصهای بدنسازی هم مثل هر چیز دیگری مزایا و معایب دارند. حتی قرصی که برای درمان بیماری هم تجویز میشود، عوارض جانبی دارد. همیشه دکترها از این حرفها میزنند که خوردن فلان چیز، بهمان عوارض را دارد. این حرفها را که نباید جدی گرفت. من، یک سال است این قرصها را مصرف میکنم و تا وقتی که جزو قویترین مردهای ایران نشوم هم به خوردنشان ادامه میدهم. نصیحت دکترها تمامی ندارد.» جایی برای گفتن حرف بیشتری نمیماند. این مرد برایش اهمیتی ندارد که کسی سه سال بعد از استفاده از قرصهای بدنسازی میل جنسیاش را از دست داده و یکی دیگر کلیههایش را و نمیخواهد این موضوع را جدی بگیرد. بیدلیل همسرم را میزدم فکر میکنم همصحبت شدن با مردی سیودو ساله که شرکتی مهندسی دارد، ماشین زیر پایش و نوع لباس پوشیدن مرتب و کتوشلوار گرانش خبر از وضع مالی خوبش میدهد، سختتر از فرد قبلی است. راحت نمیشود فهمید که این مرد به خاطر کدام سودا، دوسال است قرصهای بدنسازی استفاده میکند. به خصوص که خودش عوارض استفاده از این قرصها را میداند و این عوارض تا حدی هم گریبانش را گرفته. اما او ساده از دلیلهایش برای خوردن مدام قرصهای بدنسازی میگوید: «من از نوجوانی چاق و بدهیکل بودم. یعنی لاغر و خوشهیکل بودن همیشه برایم مثل رویا بود. از وقتی یادم میآید، نصف سال رژیم داشتم و نصف دیگر سال دوباره چاق میشدم. هر چقدر هم میخواستم جلوی شکمم را بگیرم فایده نداشت. هنوز هم ندارد. اصولا آدم پرخوری هستم. خانوادهام وضع مالی خوبی دارند و همیشه بهترین خوراکیها توی خانه بود اما من چون خیلی استعداد چاقی دارم، کم میتوانستم از این خوراکیها بخورم. بزرگ هم که شدم، اوضاع فرقی نکرد.» میپرسم یعنی ورزش کردن و کالری سوزاندن بیفایده بوده؟ جواب میدهد: «بیفایده که نبود و نیست اما فکرش را بکنید، من درآمد بسیار بالایی دارم و مدرک مهندسی از دانشگاه معتبر این کشور دارم. همسر خوب و هر چه بخواهم دارم اما هیچوقت هیکل خوبی نداشتم. همیشه حس میکردم، مایه خجالت همسرم هستم. خودم از خودم بدم میآمد و مگر چقدر میتوانم وقتم را توی باشگاه بگذرانم تا اندازه یک وعده غذا که خوردم کالری بسوزانم؟ با هیکل چاقی که همیشه داشتم حس میکردم، مدیران شرکتهای دیگر که طرف قرارداد من هستند هم آن طور که باید برایم احترام قایل نمیشوند. همه این موضوعات بود تا از چند سال پیش، خوردن قرصهای بدنسازی را شروع کردم. با خوردن این قرصها، سریع روی فرم آمدم و حالا نه تنها چاق نیستم بلکه هیکلم طوری است که بسیاری به آن حسرت میخورند. البته پولش را میدهم. این قرصها را مجانی به من نمیدهند. ماهی دو میلیون تومان پول میدهم در عوض، اعتماد به نفسی که پول و مدرک دانشگاهی و زن و زندگی خوب نتوانست برایم بیاورد را این قرصها در زمانی کوتاه برایم آوردند.» تا اینجای سرگذشت مرد سی و دو ساله تا حدی جذاب است که شما هم اگر بقیه آن را ندانید ممکن است از این همه خوشبختیاش به وجد بیایید؛ اما عجله نکنید: «خوردن قرصهای بدنسازی تا همین چند وقت پیش خیلی خوب بود اما حدود یک سال پیش، حس کردم سریع و بیجا مرتب عصبی میشوم. اول فکر کردم به خاطر سنگین بودن کارم است. به دکترهای مختلفی مراجعه کردم و در نهایت فهمیدم خوردن قرصهای بدنسازی در درازمدت خشونت میآورد، چون از مواد خاصی در ساخت آنها استفاده میشود. نمیدانستم چه کار کنم. نه، میتوانستم خوردن قرصها را قطع کنم و دوباره همان هیکل چاقم را تحمل کنم و نه میتوانستم رفتار درستی با اطرافیان، مخصوصا با زنم داشته باشم. چندین بار خیلی وحشتناک و بیدلیل زنم را مورد ضرب و شتم قرار دادم. چند وقت بعد از استفاده از قرصهای بدنسازی حس کردم نمیتوانم با همسرم رابطه داشته باشم. همین موضوع باعث شد، زنم به من شک کند و البته حق هم داشت. به خاطر شکهای دایم زنم و عصبی بودن من در برخورد با او، اینقدر مشکلمان جدی شد که زنم درخواست طلاق کرد. برای مشکل رابطه با زنم هم پیش دکتر رفتیم و فهمیدم این موضوع هم به خاطر استفاده از قرصهای بدنسازی است. چون قرصهای بدنسازی روی هورمونهای جنسی تاثیر میگذارد. حالا، چندوقتی است که پیش روانپزشک میروم. میدانم دارم با ماهی دومیلیون پول دادن تیشه به ریشه زندگیام میزنم، اما نمیخواهم باز هم کابوس چاق بودن را داشته باشم. فعلا روانشناس سعی دارد کمکم کند و همسرم را راضی کرده که از من جدا نشود اما من نمیدانم چه کنم. روانشناس به من گفته این قرصها عوارض جدیتری هم دارد. میدانم درست میگوید، اما...» نگاهش میکنم. به مردی که خودش میداند دارد زندگیاش را نابود میکند و برای حل مشکلی که قرصهای بدنسازی برایش آورده، پیش روانپزشک میرود. من چه میتوانم بگویم؟ در جست وجوی احترام و تحسین حامدمحمدی کنگرانی زیبایی اندام و بدنسازی به خودی خود ورزش است و قابل تحسین؛ اما حداقل دو موردی که صحبت با آنها را خواندید و افراد دیگری که خود شما به احتمال زیاد میشناسید، به خوبی به ما نشان میدهد که بدنسازی و قوی کردن بدن در ایران تبدیل به نوعی آسیب اجتماعی شده. افراد، با درآمدهای مختلف حاضرند پول کلانی خرج کنند تا از قرصهای بدنسازی استفاده کنند و عوارض آن را هم به جان میخرند. چرا؟ دکتر حامدمحمدی کنگرانی، روانپزشک، عضو کمیته رسانه و کمیته رواندرمانی انجمن روانپزشکان ایران، در این مورد میگوید: «شخصیت هر فرد را مجموع ویژگیهای او تشکیل میدهد. بعضی از این ویژگیها ژنتیک است، بعضی را فرد از جامعه، خانواده و نظام آموزش کسب میکند و بعضی ویژگیهای دیگر افراد به خاطر اتفاقهای منحصر به فردی است که در زندگی هر شخصی رخ میدهد. همه افراد با تمام ویژگیهایی که دارند، خصوصیت وابستگی به پاداش دارند. یعنی همه افراد به پاداش و تاییدی که از محیط میگیرند نیاز دارند. به همین دلیل، همه افراد حرکات نمایشی دارند که میزان حرکات نمایشی افراد با توجه به خصوصیات شخصیتی که دارند، متفاوت میشود. در بعضی افراد، میزان حرکات نمایشی بالاست و این حرکات برای آنها، بسیار مهم است و برای بعضی دیگر این حرکات، اهمیت کمتری دارد. در این میان، یکی از حرکات نمایشی که مردها را به سمت خودش میکشاند، داشتن هیکل بزرگ است. این موضوع در جوامع مختلف وجود دارد و در ایران در چند سال گذشته رواج زیادی پیدا کرده است.» دکتر محمدی به جنبههای دیگر شخصیت افراد هم اشاره میکند: «یکی دیگر از خصوصیاتی که در سرشت آدمهاست، خصوصیت فرار از خطر است. بعضی افراد، میزان نیاز فرار از خطر بالایی دارند و محافظهکارند و بعضی افراد دیگر نیاز پایینتری دارند و در اصطلاح آدمهای بیکلهیی هستند. اگر فردی وابستگی به پاداش بالایی داشته باشد و میزان نیاز فرار از خطر پایینی هم داشته باشد، حاضر است هر کاری بکند تا جلبتوجه کند. افرادی که بیمحابا از قرصهای بدنسازی استفاده میکنند، جزو این دسته از افراد هستند.» او ادامه میدهد: «زیبایی اندام، یک ورزش است اما به لحاظ علمی عضلات بدن هیچ فردی با ورزش کردن صرف، بیش از حد معینی بزرگ نمیشود. افرادی که میخواهند جلبتوجه بکنند، به بدنی که صرفا با ورزش به دست میآید اکتفا نمیکنند، به همین خاطر قرصهای بدنسازی میخورند. این افراد چون قدرت ریسکپذیری بالایی دارند، به عوارض این قرصها توجه نمیکنند. در حالی که عوارض این قرصها جدی است. من، بیمارهایی داشتهام که به خاطر استفاده از قرصهای بدنسازی سینههایشان بیش از حد رشد کرده و مثل زنها شدهاند. این افراد دچار افسردگی حاد شدهاند و ماههاست که به خاطر خجالتی که میکشند از خانه بیرون نمیآیند یا مریضهایی که به خاطر استفاده از این قرصها دچار پرخاشگری شدید شدهاند. با این حال، باز هم افراد در جامعه ما به سمت خوردن این قرصها کشیده میشوند.» این روانپزشک به روی دیگر سکه افرادی که قرصهای بدنسازی میخورند هم اشاره میکند: «علاوه بر افرادی که ریسکپذیرند، افرادی که اعتماد به نفس پایینی هم دارند در جامعه ایران به سمت خوردن داروهای بدنسازی میروند. از نظر روانشناسی، معمولا فردی که از کاری میترسد، همان کار را انجام میدهد تا اعتمادبهنفس پیدا کند، اما آگاه نیست که این اعتمادبهنفس کاذب است. در جامعه ایران بسیاری از افراد به دنبال اعتماد به نفس کاذب هستند. چون در جامعه ما، افراد یاد نمیگیرند که از طریق رعایت هنجارها، پیشرفتهای علمی و رعایت مسائل اخلاقی به جایی که میخواهند برسند، بنابراین افراد سراغ داروهای بدنسازی میروند تا همانطور که بسیاری در یک شب با داشتن پارتی، راه صدساله را میروند، آنها هم با استفاده از این قرصها در مدتی کوتاه احترامی را به دست آورند که برای داشتن آن باید سالها تلاش کنند و اعتماد بهنفسشان را به نوعی کاذب ترمیم میکنند. این افراد معمولا از مکانیزم توجیه هم استفاده میکنند و میگویند انشاءالله اتفاقی برای ما نمیافتد.» عضو کمیته رواندرمانی انجمن روانپزشکان ایران صحبتهای دیگری هم دارد: «در جامعه ما این فرهنگ جا افتاده که اگر افراد به لحاظ اندامی، ریزه باشند، به حقوقشان نمیرسند. یعنی در جامعه ما آنچه که استفاده از داروهای بدنسازی را تبدیل به آسیب کرده به خصوصیات ژنتیک افراد مربوط نمیشود. بهطور مستقیم با فرهنگ افراد در ارتباط است. ایرانیها از قرصهای بدنسازی استفاده میکنند و چون این قرصها پرخاشگری میآورند، نمیتوانند از هیکل بزرگی که به دست آوردهاند درست استفاده کنند و به خودی خود تبدیل به آدمهای خشن میشوند و چاقوکشی بین این دسته آدمها زیاد میشود. مسابقات قویترین مردهای ایران دقیقا به خاطر خشونتهای بسیاری که پشت این مسابقات بود، جمع شد. جالبترین نکته هم این است که بسیاری از افراد این موضوعات را میدانند و باز هم قرصهای بدنسازی میخورند. فقط برای اینکه اعتماد به نفس داشته باشند و وقتی فرد به این جا میرسد با یک معتاد، هیچ فرقی ندارد. حاضر میشود از نان شب و بسیاری از نیازهای خانوادهاش بزند اما اعتماد به نفسی که قرصها برایش میآورند را از دست ندهد. تنها فرق این افراد با معتادان این است که مواد مخدر اعتماد به نفس را در درازمدت میگیرد و این قرصها به افراد اعتماد به نفس کاذب میدهد.» منبع: روزنامه اعتماد
جست وجوی احترام به هر قیمت
کد خبر:
۳۳۶۸۱۰