جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یک جوان: هر روز جان انسان‌ها را نجات می‌دهیم

کد خبر: ۳۳۱۶۲۵
یک جوان: هر روز جان انسان‌ها را نجات می‌دهیم

احسان نور علیان، جوان آتش نشان موفقی که ترم آخر رشته روزنامه نگاری است. علاقه فراوانی به هیجان دارد و برای همین آتش نشان داوطلب شده است. می گوید فراخوان استخدام نیروی آتش نشانی را که دید، وقت را تلف نکرده و در آزمون ورودی ثبت نام کرده است. متن کامل گفت و گوی جماران را با او در ادامه می خوانید: چرا آتش نشانی؟ اسفند ۱۳۸۷ سربازیم تموم شد. هم زمان هم دوره های آتش نشان داوطلب شروع شده بود که در اون دوره ها شرکت کردم و پایان اون دوره ها مصادف شده بود با آزمون آتش نشانی. من هم به آتش نشانی علاقه داشتم. از دوره راهنمایی این علاقه به وجود اومده بود. همیشه دوست داشتم که یا آتش نشان شم یا به سازمان هلال احمر ملحق بشم. چرا؟ هیجان این شغل ها را دوست داشتم. فروردین سال ۱۳۸۸ بود که فراخوان استخدام سازمان آتش نشانی رو در روزنامه دیدم و چون سربازی هم رفته بودم مشکلی نداشتم. اون موقع مثل این زمان نبود که با معافیت تحصیلی هم بشود وارد این شغل شد. سه ماه آموزشی دوره ها را در مرکز بهشت زهرای تهران گذروندم. در اون ۳ ماه آموزشی بچه هایی که محل زندگی شون تهران بود اجازه خروج از محل را نداشتن و این تنها مشکل بود. چرا این اجازه رو نمی دادند؟ بیشتر به خاطر عادت کردن به کار بود. تو چقدر اونجا موندی؟ من تقریباً حدود ۲ ماه و ۱۸ روز بدون مرخصی اونجا بودم. خسته نشدی؟ دروغ چرا، خیلی بهم سخت گذشت. اما به خاطر دوست داشتن این کار، تحمل کردم. من دوره آموزشی سربازی شیراز بودم. وقتی دور از شهر خودت هستی با این موضوع کنار می آی که راه دور است. وقتی که یک دوره ای رو در زادگاهت و کنار خانواده ات می گذرونی شرایط متفاوت می شود. دور بودن از خونه، اون دو ماه رو برات سخت کرده بود یا اینکه اونجا بهتون سخت می گرفتند؟ سخت می گرفتند. باید به سختی عادت کنیم. وقتی تمرینی را که مد نظر داشتند در زمان مشخصی برای ما آموزش می دادند باعث می شد که در زمان کار هم این موضوع برای بچه ها حل شده باشد و به یک عادت تبدیل شده باشد. برای مثال، تمرینی رو که می گفتند در زیر ۳۰ ثانیه برویم، وقتی در کار وارد می شدیم ناخودآگاه نمی توانستیم زیر ۳۰ ثانیه نرویم. باید بگویم که اون سختی کاملاً بجا بود. اکنون وقتی کسی استخدام سازمان آتش نشانی و وارد دوره آموزشی می شه، حتماً از این دوره سه ماهه شکایت می کنه اما وقتی وارد کار می شه، متوجه ارزش اون سخت گیری ها در زمان آموزشی می شه. سربازی سخت تر بود یا این دوره آموزشی آتش نشانی؟ این دوره سخت تر بود. واقعاً؟ یعنی سربازی این قدر سخت نگذشته بود بهت؟ نه! دوره سربازی اصلاً سخت نبود. حاضر بودی که دو سال دیگه خدمت می کردی اما اون سه ماه آموزشی آتش نشانی به یک ماه تقلیل پیدا می کرد؟ حاضر نبودم که دو سال دیگر هم خدمت کنم. می دونیند من این دوره رو دوست داشتم. تمام این دوره قشنگ بود. در کل باید بگم که این کار رو دوست دارم و با یک علاقه خاصی این کار رو دنبال می کنم. اگه بگن که تا آخر عمر هم خدمت کن من با اشتیاق قبول می کنم. ۱ تو هیجان رو دوست داری؟ هم هیجانه و هم اینکه نجات دادن جون یک انسان برام مهم بود. شاید کسی با قلمش راه کسی رو عوض کند. یک پزشک با تجویز دارو جان انسان ها رو نجات می دهد. ما هم با این کار افراد رو در شرایط بحرانی نجات می دهیم. من به این موضوع علاقه دارم. جون چند نفر رو تو این شش سال نجات دادی؟ تا الان که خدمت شما هستم نزدیک به ۱۴ نفر. بچه ها هم در بین این ۱۴ نفر هستن؟ بله! اتفاقاً اولین ماموریتم تو خیابون پیروزی بود که یک کودک رو نجات دادم. چه اتفاقی افتاده بود؟ آتش سوزی شده بود. بر اثر سهل انگاری پدر و مادر اون کودک، این اتفاق افتاده بود. در کدوم ایستگاه بیشترین دوست رو داری یا بهتر بگم کدوم ایستگاه را بیشتر دوست داشتی؟ من بچه های ایستگاه خیابان حافظ رو خیلی دوست داشتم. بچه های اون ایستگاه خیلی یک دست بودند. فضای دوستانه ای در اونجا برقرار بود. بهترین لحظه کاریت چه موقعی بود؟ در ایستگاه سعادت آباد که بودم مهدکودکی آتش گرفته بود و تعداد کودکانی که در اونجا بودن خیلی بالا بود. اون روز اگر ما سریع به محل نمی رسیدیم، مطمئناً تعداد زیادی از کودکان جان خودشون رو در اون حادثه از دست می دادند. خوشبختانه در اونجا هیچ آسیبی به کسی نرسید و شد بهترین لحظه های دوره ۶ ساله خدمتم در سازمان آتش نشانی. بدترین لحظه کاریت چه موقعی بوده؟ من در ایستگاه سعادت آباد بودم، خاله من هم در سعادت آباد زندگی می کردن. دختر خاله من در سال ۸۹ دچار سانحه گاز گرفتگی شده بود و همان شب هم شیفت کاری من بود. به خاطر ترافیک دیر به محل حادثه رسیدیم و دختر خاله ام فوت کرد. این بدترین لحظه کاریم بود. درست از اون لحظه تا همین الان که در خدمت شما هستم خاله من با من صحبت نمی کنه. خیلی متاسفم. نمی خواستم که ناراحتت کنم. نه! به هر حال این بخشی از کار من هست. کسی از دوستانت را تو کار از دست دادی؟ دوستی که خیلی بهش نزدیک باشم، نه! ولی دوستی که شناخت داشته باشم چرا. یک موضوعی که باید در مورد بچه های آتش نشانی به شما بگم این است که بچه های مشغول در این سازمان، نزدیکی و صمیمیت خاصی بینشان حاکم است. همیشه با هم رابطه مناسبی دارند. آقای امید عباسی یکی از همین دوستان بود. با آقای عباسی از نزدیک همکاری کردی؟ در ایستگاه ۳۶ با هم همکار بودیم. بسیار مرد خوب و خوش برخوردی بود. تا حالا دوستات رو نجات دادی؟ (می خندد) بله! به یک ماموریتی اعزام شدیم. محل حادثه، اتوبان حکیم بود. به دلیل شدت تصادف، به عنوان نیروی کمکی رفته بودیم. شخصی را که برای امداد به سراغش رفتیم از ناحیه پا دچار آسیب دیدگی شده بود. وقتی به فرد نزدیک شدم احساس کردم که چهرش برایم آشناست. کمی که دقت کردم دیدم که همکار خودمون است. چی شد که رفتی به سمت روزنامه نگاری؟ قبل از اینکه بخوام برم سربازی، دانشگاه سراسری رشته روزنامه نگاری قبول شده بودم، پدرم مخالفت کرد و اصرار داشت که به سربازی بروم. بعد از دوره سربازی دوباره کنکور روزنامه نگاری ثبت نام کردم. البته چون مشغول کار بودم و مثل قبل آزاد نبودم، کنکور سراسری شرکت نکردم. کنکور آزاد شرکت کردم و قبول شدم. در کل باید بگویم که به رشته روزنامه نگاری علاقه داشتم و خوشحالم که در این رشته تحصیل می کنم. قبل از مصاحبه که با هم صحبت می کردیم کمی از خبرنگاران دلگیر بودی؟ می تونم دلیل این ناراحتی را ازت بپرسم؟ اگر خبرنگاری بخواهد وظیفه کاری خود را به درستی ایفا کند باید بتواند خود را با ما هم سو کند. باید مثل بچه های آتش نشان خود را به موقع به محل حادثه برساند. فکر نمی کنی کمی خواسته شما نامعقول است؟ نمی گم که حتماً با تیم نجات خود را به محل حادثه برساند. اما این هم نمی شود که خبرنگار بعد از تمام شدن عملیات خود را به محل حادثه برساند و تمام ماجرو را از آتش نشان بپرسه. به هر حال، آتش نشان به انداز خودش استرس و مشکلات دارد و سوال پیچ کردنش کار درستی نیست. در طول روز چند ماموریت پیش می آید؟ بستگی دارد. به طور متوسط بین چهار تا پنج ماموریت در روز پیش می آید. بیشترین حوادثی که رخ می ده چیست؟ باز هم به ایستگاه بستگی دارد. برای مثال، ایستگاهی که سمت بازار است به نوعی جهنم آتش نشانان است. همه عوامل در این محل ها دست به دست می دهند تا این مناطق را از نظر شدت و تعداد آتش سوزی در بالاترین جایگاه قرار بده. سازمان آتش نشانی جمعیت جوانان آتش نشان دارد؟ نه! فکر نمی کنی که می تواند یک ابزار توانمند و مناسب در تربیت نسل جدید از آتش نشانان باشد؟ بله! این یک راهکار مناسب در این زمینه است. اما میزان تغییر و تحول هم در بین مدیران، بسیار بالاست و این باعث شده که شاهد تغییرات مناسب در مجموعه آتش نشانی نباشیم. دوست نداری در یک روزنامه فعالیت داشته باشی؟ دوست دارم که در رشته ای که تحصیل کردم به فعالیت بپردازم، ولی متاسفانه روزنامه نگاری با محدودیت هایی مواجه است که من نمی توانم با این محدودیت ها کنار بیایم. چه محدودیت هایی؟ مباحثی وجود دارد که باید مطرح شود. رسالت روزنامه نگار این است که مردم جامعه را آگاه کند اما این شرایط وجود ندارد. نمی شود تمام مسائل را بازگو کرد. این، من را آزار می دهد. به نظر تو خوبه که جوان وارد مسائل سیاسی کشورش شود؟ اصلا باید در مسائل سیاسی کشورش دخالت داشته باشد ؟ هنوز به نقطه ای نرسیدیم که بتوانیم حد وسط هر چیز رو رعایت کنیم. گاهی مواقع آن قدر در مسائل ورود می کنیم که از دایره ادب خارج می شویم، گاهی هم آن قدر بی توجه از کنار مسائل رد می شویم که قابل قبول نیست. همیشه باید حد وسط رو رعایت کنیم. گاهی هم باید بدانیم که در مورد مسائلی که اطلاعات درست نداریم صحبت نکنیم. به نظرت در بین جوانان امروز ایران حس مسئولیت پذیری وجود دارد؟ اگر کلی بخواهم نگاه کنم جوابم نه است. اما باز هم این یک موضوع کاملاً نسبی است. این موضوعات بستگی به تعلیمات و شرایط خانواده دارد. این حس مسئولیت پذیری از خانواده جوانان است که بروز پیدا می کند. انتهای پیام

انتهای پیام

دیدگاه شما