به گزارش خبرنگار تاریخ جی پلاس، وی بیش از ۷۰ جلسه بحث و گفت و گو با شخصیتهای بینالمللی از جمله برتراند راسل، روژه گارودی، پروفسور عبدالسلام و پروفسور روزنتال داشته است. وی به دلیل علاقه به هنر و ادبیات، بیش از ۱۰۰ هزار شعر و قصیده و نظم فارسی و عربی و همچنین بخشهایی از ادبیات غرب را حفظ بود و آثار هنری ایشان همچنان یکی از منابع اصیل هنر از دیدگاه فلسفه و حکمت اسلامی است. استاد جعفری حدود ۵۰ سال به تعلیم و تربیت جامعه اشتغال داشت. جعفری از حدود سال ۱۳۴۳ ش مخاطبان دانشگاهی پیدا کرد و با سخنرانی در دانشگاه ها یا برگزاری جلسه های درس در منزل برای دانشجویان، با آنها ارتباط برقرار کرد. علاوه بر دانشجویان، عامه مردم نیز به وی علاقه مند بودند و او گاه در مسجد ها و جلسه های دینی نیز سخنرانی می کرد. مدتی نیز عضو هیأت مدیره حسینیه ارشاد بود و در آنجا هم سخنرانی می کرد، اما از این مسئولیت کناره گرفت. از دهه ۱۳۵۰ ش، مخاطبان جعفری به تدریج افزایش یافت و منزل او محل رفت و آمد گروه های گوناگون به ویژه دانشجویان و دانشگاهیان شد. در این مدت طولانی،
بسیاری از پژوهشگران حوزه و دانشگاه از دروس ایشان استفاده کرده و نکته ها آموختند که از جمله می توان به دکتر عبدالرحیم گواهی، دکتر عبدالله نصری، حجت الاسلام دکتر محمدمهدی گرجیان اشاره کرد. یکی از شاگردان خارجی علامه جعفری اوایل دهه ۵۰، اسماعیل ناکایامای ژاپنی بود.
استاد محمدتقی جعفری فیلسوف و اندیشمند بزرگ دنیای اسلام، در سن ۷۳ سالگی در اثر سکته مغزی در یکی از بیمارستان های لندن به دیار باقی شتافت. پیکر این عالم فرزانه در حرم امام رضا (ع) به خاک سپرده شد. منابع: همشهری آن لاین ویکی فقه دانشنامه اسلامی جوان و تاریخ