جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دانشمندان اسرار مغز میمون ۱۵ میلیون ساله را رمز گشایی کردند

جمجمه ویکتوریاپیتکوس (Victoriapithecus)، یک میمون بر قدیمی توجه ها را به سال 1997، زمانی که انسان شناسانان دانشگاه ایالتی مکزیکو سیتی آن را در جزیره ویکتوریا واقع در کشور کنیا کشف کردند، بازگرداند. صاحب جمجمه حدود 15 میلیون سال پیش بر روی کره زمین می زیسته و به عنوان قدیمی ترین جمجمه شناخته شده متعلق به یک میمون بر قدیمی است.

کد خبر: ۴۵۵۰۲۷
دانشمندان اسرار مغز میمون ۱۵ میلیون ساله را رمز گشایی کردند

به گزارش خبرنگار تاریخ جی پلاس، میمون بر قدیمی، گروهی است که شامل بابون ها (عنتر دم کوتاه) و ماکاک های امروزی است. اکنون، به کمک تصویر برداری های اشعه ایکس با رزولوشن بالا، محققان کشف کرده اند که این جمجمه کشف شده به طور حیرت انگیزی در مقایسه با جمجمه میمون های امروزی کوچک تر است. همچنین جای تعجب دارد که - بر خلاف دانش علمی غالب - پیچیدگی مغز در نخستی سانان می تواند قبل از بزرگ شدن آن تکامل یابد. میمون های بر قدیم، گونه ای از دو زیست دسته وسیع میمون ها هستند. این میمون ها متعلق به خانواده راست بینیان، گروهی از نخستی سانان و متعلق به نیای کپی ها و انسان واران هستند. آنها براساس شکل بینی از میمون های بر جدید متمایز می شوند؛ میمون های بر قدیم مانند کپی ها و انسان ها، دارای بینی های باریک و کشیده با سوراخ رو به پایین هستند. میمون های بر جدید، در مقابل، دارای بینی های بزرگ تر، پهن تر و سوراخ بینی های دور از هم (پخ بینیان) هستند. میمون های بر جدید، مثل شنل پوشان، بوزینه ها و میمون های عنکبوتی اساساً در مناطق گرمسیری امریکای جنوبی سکونت دارند، در حالی که میمون های بر جدید ساکن افریقا و آسیا هستند. در حال حاضر، محققان دانشگاه دوک و مؤسسه انسان شناسی تکاملی «Max Planck» با استفاده از تصویر برداری های اشعه ایکس با رزولوشن بالا، به کاوش جمجمه ۱۵ میلیون ساله این میمون بر قدیمی که در حدود ۲۰ سال پیش کشف شد، پرداخته اند. با استفاده از این تصویر برداری ها، آنها نمونه ای سه بعدی از مغز این موجود ساختند. براساس یافته های این مطالعه که هفته گذشته در مجله «journal Nature Communications» منتشر شد، اندازه مغز این میمون حدود ۳۶ سانتی متر مکعب بوده که به طور قابل توجهی، در مقایسه با اندازه بدن این موجود کوچک است. همچنین در مقایسه با میمون های امروزی با همین جثه، مغز این نخستی سان کوچک تر از نصف مغز میمون های امروزی است. میکرو CT اسکن های انجام گرفته بر روی مغز این میمون نشان داد، برخلاف اندازه کوچک آن، به طور حیرت آوری پیچیده بوده و چین و چروک و لایه های زیادی بر روی سطح آن وجود دارد. اندازه پیاز بویایی، بخشی از مغز که کار دریافت و پردازش بوها را بر عهده دارد نیز در این میمون سه برابر آن چیزی بود که محققان تصور می کردند که نشان می دهد این موجود باستانی احتمالاً حس بویایی قوی تری در مقایسه با میمون های امروزی داشته است. آنطور که «لائورین گونزالس» یکی از نویسندگان این مطالعه در یک مصاحبه مطبوعاتی شرح داد: «در نخستی سان های کنونی این موضوع بر عکس است: مغز بسیار بزرگ اما پیاز بویایی بسیار کوچک است که احتمالاً بدین خاطر است که چون حس بینایی آنها بهتر شده و حس بویایی در آنها ضعیف تر شده است. اما در این نخستی سان قدیمی، احتمالاً حس بویایی و بینایی هر دو قابلیت های بالای خود را حفظ کرده اند. از آنجایی که جمجمه این نخستی سان قدیمی به دورانی برمی گردد که فسیل های کمی از آن در دست است، یافته های مطالعه های اخیر اطلاعات بسیار ارزشمندی درباره چگونگی تکامل مغز نخستی سانان در طول زمان در اختیار ما قرار می دهد. دانشمندان بدون در دست داشتن شواهد محکمی، مدت ها بر سر اندازه بزرگ و افزایش پیچیدگی مغز در فراز و نشیب بوده اند. براساس دانش عمومی درباره شاخه ای از نخستی سانان که کپی ها و انسان ها هم شامل آن می شوند، با بزرگ تر شدن اندازه مغز، بر پیچیدگی و تعداد چین های آن نیز افزوده می شود. مطالعه اخیر، اگرچه، حداقل برای این میمون بر قدیم شواهد متفاوتی را نشان می دهد، این نظریه که اندازه مغز و پیچیدگی آن می تواند مستقل از هم و در زمان های مختلف تکامل یابد، می تواند برای دیگر یافته های فسیلی قدیمی مثل جمجمه ۱۸ هزار ساله متعلق به یک نیای انسان که سال ۲۰۰۳ در جزیره دور افتاده فلورس در اندونزی کشف شد نیز، مفاهیمی داشته باشد. با وجود قد و قامت کوتاه (بین ۹۰ تا ۱۸۰ سانتی متر) و مغز کاملاً کوچک، انسان های فلورسی از ابزارهای سنگی برای شکار و کشتن حیوانات بزرگ جثه استفاده می کرده اند و به احتمال زیاد آتش هم روشن می کرده اند. بر گرفته از history.com

انتهای پیام

دیدگاه شما