به گزارش جی پلاس، وظیفه این اداره بررسی کتابها قبل از چاپ و انتشار بود. در آستانه دهه ۱۳۵۰نشر کتاب دچار بحران شد. بهتدریج گروههای سانسور کتاب در تعدادی از وزارتخانهها و دوایردولتی تشکیل شد؛ گروه سانسور ساواک، گروه سانسور وزارت فرهنگ و هنر، گروه سانسور شهربانی، گروه سانسور حزب رستاخیر و گروه سانسور وزارت اطلاعات و جهانگردی. در مواردی هم علاوه بر جمعآوری کتابهای بهاصطلاح «ناباب و مضره» نویسندگان و مسئولان چاپخانه و مؤسسه انتشاراتی مربوطه، دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفتند. تعدادی از مهمترین سانسورچیان از تودهایها و دیگر گروههای چپ بودند که از دهه ۱۳۳۰بهبعد بهتدریج بهخدمت حکومت درآمده بودند . کتابها پیش از چاپ از سانسور ساواک میگذشت و مواردی که ضرورت داشت حذف و اضافه و یا تغییر یابد تذکر داده میشد. این گونه «توصیههای لازم» که معمولاً از طریق افرادی چون عطاءالله تدین، محمود جعفریان، مهدی برادرانقاسمی، پرویز نیکخواه و امثال آنان داده میشد، ناشران را از انتشار «انواع کتبی که نباید چاپ شود» منع میکرد. در چنین شرایطی شمارگان چاپ در ایران همواره روندی نزولی داشت، تا جایی که از دهه ۱۳۴۰شمارگان کتابها معمولاً بین هزار تا پانصد جلد و بلکه کمتر در نوسان بود. کتابهای با ارزش علمی و قابلاعتنا نیز در حکم کیمیا بود و معمولاً کتابهایی با مضامین جنسی، عشقی و غیراخلاقی بیشترین شمارگان چاپ را بهخود اختصاص میداد. منبع: جام جم ایام
تشکیل اداره سانسور کتاب توسط ساواک
از اواخر دهه 1340در وزارت فرهنگ و هنر ادارهای با نام «نگارش» تشکیل شد که تقریباً همه اعضا و کارشناسان آن یا کارمند ساواک بودند و یا با ساواک رابطه داشتند.
کد خبر:
۴۵۴۰۹۷