به گزارش خبرنگار تاریخ جی پلاس، سید حسین در سومین روز از فروردین ماه ۱۲۴۵، در شهر بروجرد متولد شد و نسبش ، با ۳۲ واسطه به امام حسن مجتبی (ع) می رسد. پدرش از علمای معتبر بروجرد بود که در هفت سالگی سید حسین را به مکتب خانه فرستاد و جامع المقدمات را به خوبی فراگرفت. سپس، به حوزه علمیه نوربخش بروجرد رفت ولی آنجا، پاسخگوی هوش و استعداد سرشار حسین نبود و پدرش با مشورت بزرگان، تصمیم گرفت تا فرزندش را به حوزه علمیه اصفهان بفرستد. سید حسین ۱۸ ساله بود که از محضر آیت الله سید محمدباقر درچه ای استفاده کرد. حضرات آیات میرزا ابوالمعالی کلباسی و سید محمدتقی مدرسی در فقه و اصول و حکیم ملای کاشی و میرزا جهانگیر خان قشقایی در فلسفه و حکمت، از دیگر اساتید سید حسین بروجردی در مکتب اصفهان بود. در مدت اقامت او در اصفهان، شاهد پیامد های انقلاب مشروطه و قیام حاج آقا نورالله اصفهانی بود، که می توان از آن به عنوان مهمترین واقعه سیاسی دوران حیاتش نام برد. سید حسین پس از بیش از چهار سال تحصیل در اصفهان، به درخواست پدر، به نجف اشرف هجرت کرد تا از علمای مکتب علوی نیز بهره مند شود. او پس از ورود به نجف، به مجلس درس مرحوم آیت الله ملا محمد کاظم خراسانی وارد شده و نه سال از محضر پر فیض آن فقیه بزرگ استفاده کرد. از دیگر اساتیدش، می توان به آیت الله سید محمد کاظم یزدی و آیت الله شریعت اصفهانی (شیخ الشریعه) در فقه و اصول و رجال، نام برد. سرانجام با کسب اجازه نامه اجتهاد از مرحوم آخوند خراسانی، آیت الله شیخ الشریعه اصفهانی و آیت الله دهکردی اصفهانی، در سن ۳۰ سالگی، در ردیف استادان به نام و علمای تراز اول نجف قرار گرفت و به تدریس علمای دیگر مشغول شد. آیت الله سید حسین بروجردی، پس از ۱۰ سال حضور در عتبات عالیات، در سال ۱۳۲۸ قمری به بروجرد بازگشت ودر آنجا، ۳۰ سال، به تدریس و تحقیق پرداخت تا اینکه با رفت و آمدهایی که به قم داشت، به یک عالم جامع الشرایط مشهور شد. طوری که پس از رحلت آیت الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی، موسس حوزه علمیه قم، به تدریج در رأس اساتید بزرگ قم قرار گرفت. فعالیت های سیاسی ایشان به دوران مشروطیت ختم نمی شود و در ماجرای هجرت اعتراضی روحانیون به قم در دوران استبداد رضاخانی، برای همراه کردن مراجع نجف با قیام، به طرف عتبات رفته و سپس با پیام حمایت مراجع آنجا، به ایران بازگشتند و سپس دستگیر شدند. تا سال ۱۳۲۴ که آیتالله بروجردی به واسطه عارضه کسالت، از بروجرد به قصد معالجه به تهران عزیمت کرد و سپس برای ادای نذر خود به قم وارد شد، حضرات آیات سید محمدتقی خوانساری، حجت کوه کمری و سید صدرالدین صدر (مراجع ثلاثه) حوزه علمیه قم را اداره کردند تا اینکه پس از ماندگار شدن آیتالله بروجردی در قم، به درخواست شاگردان و علما، زعامت عظمای حوزه علمیه قم را عهده دار و مرجع مطلق جهان تشیع شدند. مسئله وحدت جهان اسلام و تقریب مذاهب اسلامی، از مهمترین دغدغه های ایشان در طول مدت عمرشان بود. به طوری که با نامه نگاری با شیخ الازهر، در صدد اثبات فقه اثنی عشری در جهان اسلام برآمدند. سرانجام، شیخ شلتوت، مفتی و رییس دانشگاه الازهر مصر، در نامه ای تاریخی، کرسی فقه جعفری را در ردیف فقه مذاهب جهان اسلام قرار داد و تایید و تثبیت کرد. از شاگردان برجسته ایشان، در طی مدت تدریسشان، می توان به حضرات آیات اعظام امام خمینی (س)، منتظری، سیستانی، صافی گلپایگانی، فاضل لنکرانی، مکارم شیرازی، شبیری زنجانی، بهجت، شریعتمداری و ... اشاره کرد. کرسی روش فقهی استنباط ایشان، به شکل نوینی در نظام حوزه علمیه، برپا شد که بر پایه چهار محور استوار است: اهمیت به آراء قدماء، اهمیت به روایات و فتاوای، تکیه بر ادله وروایات اولیه و ریشه یابی مسائل. سرانجام زعیم اعظم حوزه علمیه قم، آیت الله العظمی طباطبایی بروجردی، در تاریخ دهم فروردین ماه ۱۳۴۰ شمسی برابر با شوال ۱۳۸۰ قمری، در سن ۸۶ سالگی و بر اثر بیماری قلبی در قم رحلت کرد و پس از تشییع باشکوهی، در حرم حضرت معصومه (س) و در جوار مسجد اعظم قم که خود بانی ساخت آن بودند، به خاک سپرده شد.
رحلت «زعیم اعظم»
دهم فروردین سال 40 بود که حوزه علمیه قم در فراق از دست دادن مرجع بزرگ عالم تشیع رخت عزا بر تن کرد و داغدار شد.
کد خبر:
۴۵۳۷۸۰