جی پلاس: از آنجایی که پدر اهل مبارزه بود، ما همواره از شهری به شهر دیگر نقل مکان می کردیم. امام که از فرانسه برگشت، با شوق فراوان در فیلم ورودشان به دنبال او می گشتیم اما اثری نیافتیم تا اینکه یک روز امام به دنبال ما فرستادند و برای دیدار به مدرسه رفاه رفتیم. برادرهای کوچکم، هفت ماهه و دو ساله بودند. امام آنها را روی پاهای خود نشاندند و دست نوازش بر سرشان کشیدند و با مقدمه چینی به ما فهماندند که پدرمان شهید شده است. مادر از شنیدن این خبر بسیار دگرگون و ناراحت شد و امام او را به صبوری، بردباری و توسل به حضرت زینب (س) دعوت کردند. آنگاه ما را دعا کردند که من هنوز تأثیر آن دعا را در زندگی خود می بینم.
با خود خبر شهادت پدر را آورد
شهریور ماه 57[1]، پدر به شهادت رسیده بود و چند ماهی از این ماجرا می گذشت که امام به وطن بازگشت و ما با شوق فراوان در فیلم ورودشان به دنبال پدر می گشتیم.
کد خبر:
۴۵۳۱۷۱