جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

۲۲۴ سال پیش؛

«نابغه قرن» نوزدهم متولد شد

کد خبر: ۴۵۲۵۶۳
«نابغه قرن» نوزدهم متولد شد

«روزی خواهد رسید که آثارم رستاخیزی به پا خواهد کرد.» این پاسخی بود که لودویگ فان بتهوون به پرسش شیندلر که «آیا یقین دارد در آینده قدر آثارش را خواهند دانست؟» به او داد. رستاخیزی که بیش از دو قرن است، کماکان نام او را در دنیای موسیقی بی همتا نگه داشته است. به گزارش خبرنگار جی پلاس، ۲۲۴ سال پیش یعنی در ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ فرزندی در شهر بن آلمان به دنیا آمد که با وجود ناشوایی کامل، سال ها جهان را به تشویق خود واداشته است. پدر لودویگ، یوهان وان بتهوون هلندی تبار و یکی از موسیقی‌دانان دربار بن وشاهزاده اِلِکتور بود. او مردی الکلی بود که سعی می‌کرد بتهوون را با کتک، به عنوان کودکی اعجوبه همانند موتزارت به نمایش بگذارد و موفق هم شد. پدر بتهوون در واقع نخستین معلم و مشوق موسیقی او بود که در پنج سالگی، نواختن پیانو را به او آموخت و سرانجام ۲۶ مارس ۱۷۷۶، روز اجرای اولین موسیقی لودویگ ۸ ساله بود. اما یوهان هنگام معرفی کودکش، او را ۶ ساله اعلام کرد. بعد از آن، بتهوون از کریستین گوت لوب نیفه، موسیقیدان برجسته آلمانی آموخت. در روز ۱۷ جولای ۱۷۸۷ وقتی که تنها ۱۷ سال داشت و مادرش را از دست داد و به علت فشار تنگدستی و تشنگی عجیبی که به یادگیری موسیقی داشت، برای همیشه به وین مهاجرت کرد. در بدو ورود به وین به دیدار موتزارت رفت. ولفگانگ آمادئوس موتزارت، هنگام برخورد با این جوان شوریده حال، با لباس هایی نامرتب و چشم هایی خاکستری، در فکر فرو رفت و با تردید پذیرایش شد. اما کافی بود تا بتهوون در پشت پیانو قرار بگیرد، تا استعدادش را نمایان سازد. موتزارت پس از شنیدن آوای موسیقی که از پیانوی لودویگ برمی خاست، گفت: « نام این پسر را به یاد بسپارید. یک روز مردم دنیا را وادار می کند که درباره اش به بحث و گفت و گو بپردازند.» در سال ۱۷۹۲ شاگرد ژوزف هایدن، موسیقیدان بزرگ اتریشی قرار گرفت؛ ولی هایدنِ پیر در آن زمان در اوج شهرت بود و به قدری گرفتار که زمان بسیار کمی را می‌توانست صرف بتهوون کند. به همین دلیل بتهوون را به دوستش یوهان آلبرشتس برگر معرفی کرد. از این زمان تا سال ۱۸۰۲، کارهای بتهوون متأثر از هایدن و موتسارت بود، در حالی که در همان زمان مسیرهای جدیدتر و به تدریج دید وسیعتری در کارهایش را کشف کرد. به طوری که اولین سمفونی اش را در سال ۱۸۰۰ در کنسرت وین نمایان ساخت. در همین حین بود که لودویگ متوجه ناشنوایی خود شد. اما در مورد علت ناشنوایی او، روایت های متفاوتی نقل شده است. برخی بر این باورند که ناشنوایی او بر اثر باس زیاد سمفونی پنج به وجود آمد. این در حالی است که مطالعات اخیر پزشکی نشان می دهند ناشنوایی اش بر اثر وجود سرب در پیانو شخصی او بوده است. او در مقاله ای که به سال ۱۸۰۱ به چاپ رسید، گفت به عنوان موسیقیدان نمی تواند با زندگی در سکوت مطلق مواجه شود و از این امر هراس دارد. اما موسیقی همان عاملی بود که به بزرگترین انگیزه زندگی اش تبدیل شد و او را به ادامه حیات واداشت. مقاله دیگری که از او به چاپ رسید که نشانی از ناامیدی های گذشته نداشت. بتهوون با افتخار اعلام کرد هنوز آهنگ های بسیاری برای ارائه دارد و همچنان به راهش ادامه می دهد. در جولای ۱۸۱۲ با گوته ملاقات کرد. این دو مرد بزرگ یکدیگر را تحسین می کردند. اما حقیقت این بود که در درک یکدیگر ناکام بودند. با این وجود، بتهوون آهنگ هایی را برای اشعار این شاعر تنظیم کرد و همواره تاسف خورد که چرا او را بهتر درک نکرده است. بتهوون در سال ۱۸۲۷ به هنگام برگشت از خانه برادرش بیمار شد و در ۲۶ مارس همان سال، سرماخوردگی او دست در دست دیگر بیماری ها داد تا اینکه او را از پای انداخت. بدین ترتیب نابغه قرن نوزدهم، که با وجود ناشنوایی مطلق و ضربه های روحی توانست خود را رقیب جدی استادش موتزارت نشان دهد. این را امروز در مقایسه آثار این دو هنرمند شاید نتوان متوجه شد، ولی در آن روزگار سر و صدایی به پا کرد که تا امروز بازتاب آن را می شنویم. از بتهوون نامه ای برجای مانده است که هنوز مخاطبی برای آن پیدا نشده، نامه ای که روزی یکی از لطیف ترین هنرمندان دنیا برای محبوبش نگاشت و هرگز به مقصد نرسیده است.

انتهای پیام

دیدگاه شما