۱۶ آذر ۱۳۳۲، به دعوت نهضت مقاومت ملی در اعتراض به سفر نیکسون رئیس جمهور آمریکا دانشجویان فعال به سخنرانی در کلاس ها پرداختند و ناآرامی تمامی محوطه دانشگاه تهران را فرا گرفت، دولت وقت برای پیشگیری از هرگونه اقدام بعدی تصمیم به سرکوب اعتراضات گرفت. از این رو نیروهای امنیتی با هجوم به دانشگاه تهران به کلاس های درس حمله کردند و صدها دانشجو را بازداشت و زخمی کردند. در دانشکده فنی دانشگاه تهران درگیری بالا گرفت و سه دانشجوی این دانشکده به نام های احمد قندچی، آذر(مهدی) شریعت رضوی و مصطفی بزرگ نیا شهید شدند. این داستانی است که امروز همه از آن روایت و برداشت خود را به شکل های مختلف مطرح کردند. اما در ذهن من پرسش دیگری است. آیا جز عکس های منتشر شده از سوی خانواده هایشان در رسانه های مختلف نشانی از آنها در دانشگاه بر جای مانده است؟ شاید هنوز پرونده دانشجویی آنها وجود داشته باشد. به دانشگاه تهران می روم. پس از صحبت با مسئول بایگانی این دانشگاه راهی معاونت آموزشی دانشگاه برای گرفتن اطلاعات پرونده تحصیلی شهیدان قندچی، شریعت رضوی و بزرگ نیا دستور صادر شد. پس از پیگیری و نامه نگاری اندک و همکاری آنها با درخواست خبرنگار جی پلاس را می پذیرند. مسئول بایگانی دانشگاه تهران برای یافتن پرونده این شهیدان راهی سوله پرونده های راکد در خیابان عروجی شد اما ساعت های پایانی اداری است. برای پیگیری مجدد راهی ساختمان مرکزی دانشگاه تهران می شوم. مدیرکل آموزش این دانشگاه میگوید که تلاش ها برای پیدا کردن پرونده تحصیلی آنها بی حاصل بوده و احتمال می دهد که ماموران امنیتی در آن زمان پرونده شان را با خود برده اند و مشخص نیست اطلاعاتی در دست باشد. با این حال، در مکاتبه ای با رئیس دانشکده فنی دانشگاه یعنی محل تحصیل و شهادت آنها، بایگانی این دانشکده برای یافتن پرونده تحصیلی مامور می شود. اما پس از گذشت یک روز همان پاسخ قبلی تکرار می شود: « پرونده ای موجود نیست.» برای یافتن پرونده آنها تنها یک راه دیگر دارم؛ مرکز اسناد انقلاب اسلامی ایران! شاید از اسناد به جای مانده امنیتی آن روزها در مرکز چیزی بیابم یا شاید یادگاری از دوران دانشجویی آنها پیدا کنم. اما ... پس از بررسی آرشیو پاسخ تکرار می شود: «نشانه ای موجود نیست»! از آنها چیزی نمی یابم. اما نامشان، یادشان و آرمان هایشان برای همیشه موجود است.
جی پلاس؛ در جستوجوی نشانی از شهدای ۱۶ آذر ۱۳۳۲
کد خبر:
۴۵۲۴۶۸