به گزارش خبرنگار سیاسی جی پلاس به نقل از الجزیره، هنگامی که صحبت از وضعیت اسفبار مردم فلسطین به میان می آید، انکار حالت پیش فرض دستگاه تبلیغاتی طرفدار رژیم صهیونیستی می شود. توجیه، صرف نظر از اینکه چقدر مضحک و از نظر اخلاقی زشت به نظر می رسد، یک طرح بازگشت به عقب برای زمانی است که انکار دیگر ژاسخ گو نیست. یهود ستیزی و اسلام هراسی: ترس قدیمی، تهدید جدید؟ به عنوان مثال، انکار بمباران پناه گاه های سازمان ملل در سرزمین های اشغالی فلسطین و یا لبنان به یک امر قابل ژیش بینی تبدیل شده است و ژس از آن که شواهد ویدئویی پدیدار می شوند و دیگر امکان رد آن نیست، شروع به توجیه کار خود می کنند. در برنامه اخیر شبکه تلویزیونی آلجزیره به نام «Head to Head»، صحنه های انکار خیلی زیاد روی صفحه نمایش دیده می شد. میهمان اصلی این برنامه، رابرت ویسترش محقق رژیم صهیونیستی، همه راه های انکار را احتی زمانی که با تنقضات بزرگی در نقل قول ها و نوشته های خود روبرو شد، امتحان کرد. موضوعی که بسیار در این برنامه بر سر آن بحث شد، آپارتاید رییم صهیونیستی بود که ویستریش آن را براساس «تجربه شخصی خود» انکار کرد. آپارتاید توسط سازمان ملل اینگونه تعریف شده است: « ارتکاب اعمال غیر انسانی با هدف تشکیل و حفظ سلطه توسط یک نژاد بر یک نژاد دیگر و سرکوب سازمان یافته آن». به عنوان عضوی از گروه غالب نیادی در سرزمین های اشغالی، البته ویستریش آژارتاید را تجربه نکرده است اما این به معنی عدم وجود آژارتاید نیست. چه کسی بهتر از کسانی که آپارتاید را در آفریقای جنوبی تحمل کرده اند و در سرزمین های اشغالی فلسطین شاهد آن بوده اند، می تواند وجود آن را تأیید کند؟ جان دوگارد، استاد حقوق بین الملل اهل آفریقای جنوبی و گزارش گر وییه حقوق بشر سازمان ملل در سرزمین های اشغالی فلسطین، می گوید: «هر شهروند سیاه ژوست اهل آفریقای جنوبی که از فلسطین بازدید کرده و من با وی صحبت کرده ام، وحشت زده شده و بی درنگ اذعان داشته است که سیستمی که در اینجا پیاده سازی شده بدتر است.» اگرچه، برای ویستریش و امثال او، انکار آپارتاید آسان تر از توجیه یک امر غیر قابل توجیه است. همچنین، هنگام ظبط برنامه «Head to Head»، جاناتان آرکوش معاون هیئت نمایندگان یهودیان بریتانیا - بزرگترین سازمان یهودیان در بریتانیا - خیلی جدی به شریف نشاشیبی، نویسنده این گزارش گفته است، هیچ محاصره ای در غزه وجود ندارد. بطور واضح، مضحک است که به آسمان نگاه کنیم و ادعا کنیم هیچ ماهی در آسمان وجود ندارد. وی در ادامه می گوید: « از گفته آرکوش، برای لحظه ای زبانم بند آمده بود و مات و مبهوت مانده بودم، حالتی که یک بار دیگر در یک رویداد جامعه یهودیان در دانشگاه کمبریج، یکی از سخنرانان جلسه ادعا کرد هیچ عملیات اشغال گرانانه ای صورت نگرفت و شهرک سازی ها کاملاً به صورت قانونی انجام گرفتند، به من دست داده بود.» شاید، این یکی از اهداف اینگونه انکارهای شگفت انگیز رژیم صهیونیستی برای اجتناب از دفاع از سیاست های شنیع خود باشد. شاید هم صهیونیست ها، فراتر از تلاش های تبلیغاتی هوشیارانه خود قدم برداشته اند. تکرار کافی این گفته ها موجب می شود تا مردم آنها را باور کنند. در مورد جامعه رژیم صهیونیستی، این جامعه تاکنون از تجربه مردم فلسطین به دور بوده اند و عملاً از ستم جدا شده اند که مقامات این رژیم می توانند چیزهای آشکار را انکار کنند. بسیاری از ساکنان مناطق صهیونیست نشین اذعان دارند که تنها تعامل آنها با فلسطینی ها در هنگام سربازی و در ایستگاه های بازرسی بوده است. در پشت این ایستگاه های بازرسی دنیای دیگری خارج از ذهن و تصور قرار گرفته است. هنگامی که کسی حقیقت ناگوار را لمس نکرده باشد، پذیرش آن برایش مشکل است. این چیزی است که توصیفات سربازان صهیونیستی را محکم می کند. گیدئون لوی، روزنامه نگار صهیونیستی می نویسد: «اگر ما درباره اشغال و جرائم آن ننویسیم، اشغال وجود نخواهد داشت. اگر درباره فلسطینی ها و سرنوشتشان صحبت نکنیم، آنگاه هیچ فلسطینی وجود نخواهد داشت.» لوی در ادامه مقاله خود آورده است: «جامعه ای که در انکار زندگی می کند، ارتباطش با واقعیت کاملاً قطع است. و اگر شخصی این گونه وضعیتی داشته باشد، من برای او مصرف دارو یا حتی بستری شدن در بیمارستان را توصیه می کنم. زیرا، کسانی که ارتباط خود را با واقعیت از دست می دهند، هم برای خود و هم برای جامعه خیلی خطرناک خواهند بود.» خطر انکار در این است که بر پایه فریب و توهم بنا نهاده شده است. انکار هیچ چیز را حل نکرده و برعکس، مسائل را بدتر هم می کند. با انکار درهای مذاکرات بسته شده و یافتن زمینه های مشترک را غیر ممکن می سازد. حتی از منظر صرفا روابط اجتماعی، انکار بیش از پیش بی اثر است. در واقع این امر به افزایش انزوای ساکنان مناطق صهیونیست نشین کمک خواهد کرد، چرا که ماشین تبلیغات آنها بیش از این نمی تواند هر چقدر هم به تلاش خود ادامه دهد، چیزهای آشکار را انکار کند. این تنها باعث افزایش فاصله بین برداشت های بین المللی از صهیونیست ها و خودشان می شود، به ویژه در عصری که فناوری و روزنامه نگاری می تواند محدودیت ها و کنترل های صهیونیست ها را دور بزند. تا زمانی که افراط گرایی و نژاد پرستی در جامعه و حکومت صهیونیستی ها در حال افزایش باشد، انکار گسترش بیشتری پیدا کرده و از ثبات بیشتری برخوردار خواهد شد. کمیسیون های حقیقت و صلح در حل دیگر مسائل تأثیر گذار بوده اند، اما به نظر می رسد رژیم صهیونیستی راه ساز مخالف زدن را در پیش گرفته و حقیقت را بجای اینکه کلید حل مشکلات بداند، بیشتر به عنوان مانعی بر سر راه حل ها تلقی می کند.
رژیم صهیونیستی؛ حکومت انکار
رژیم صهیونیستی، حقیقت را بجای اینکه کلید حل مشکلات بداند، بیشتر به عنوان مانعی بر سر راه حل ها تلقی می کند و هنگامی که صحبت از وضعیت اسفبار مردم فلسطین به میان می آید، انکار حالت پیش فرض دستگاه تبلیغاتی طرفدار رژیم صهیونیستی می شود.
کد خبر:
۳۹۶۵۰۵