جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

الجزیره: ایران یک مورد نادر از حکومت دینی دموکراتیک است

الجزیره نوشت: «ایران یک مورد نادر از حکومت دینی و همزمان دموکراسی است، اما آنچه که واضح است، ایران کشوری است که در آن مردم حق رأی داشته و راه های مختلفی برای ابراز نظرات و نگرانی های خود دارند.»

کد خبر: ۳۹۵۸۲۸
الجزیره: ایران یک مورد نادر از حکومت دینی دموکراتیک است

به گزارش خبرنگار سیاست جی پلاس، نویسنده این یادداشت در الجزیره اگرچه بر دینی و دموکراتیک بودن حکومت ایران اذعان داشته اما در عین حال در بخش دیگری از این یادداشت به بهانه توافق هسته ای اخیر ایران و ۵+۱ ضمن مقایسه ایران و کره شمالی تلویحاً القاء کند که ایران نیز در پی تسلیحات تسلیخات هسته ای است. با این وصف خواندن این یادداشت خالی از لطف نیست. «توافق هسته ای اخیر بین ایران و آمریکا به راستی به عنوان یک موفقیت چشمگیر به حساب می آید. قابل پیش بینی است که یکی از پرسش هایی که پس از این توافق ممکن است مطرح شود، این است که آیا توافق هسته ای ایران راه را برای سازش و یافتن راه حلی برای بن بست های دیپلماتیک بر سر راه گسترش تسلیحات اتمی دولت های دیگر از جمله کره شمالی، باز خواهد کرد؟ در واقع، ممکن است گفته شود کره شمالی در حال حاضر نمونه ای برای شبیه سازی دارد و با اندکی انعطاف پذیری طرفین، توافق هسته ای کره شمالی می تواند در قلمرو امکان قرار بگیرد. ممکن است در آینده نزدیک شاهد اینچنین استدلال هایی باشیم، اما متأسفانه امیدها برای یک توافق هسته ای به سبک ایرانی با کره شمالی کاملاً بی اساس هستند. افراد خوشبین تمایل دارند تفاوت عمده وضعیت این دو قدرت هسته ای را نادیده بگیرند؛ کره شمالی، سه آزمایش هسته ای انجام داده او بهتر است به عنوان قدرت هسته ای غیر رسمی توصیف شود. بر خلاف ایران، سران کره شمالی معتقدند که کشورشان را یک خطر جدی تهدید می کند. آنها اعتقاد دارند که روزی نه تنها با یک لشکر کشی و بمباران، بلکه با یک حمله همه جانبه از سوی آمریکا مواجه خواهند شد و حتی احتمال دارد که یک شورش داخلی که از خارج مورد حمایت قرار گرفته است کشورشان را تهدید کند. به عبارت دیگر، رهبران کره شمالی از آنجایی که قدرت ضعیفی در منطقه به حساب می آیند، بیم دارند که سرانجام به سرنوشت صدام حسین و معمر قذافی دچار شوند. در حقیقت، تبلیغات کره شمالی برای یادآوری سرنوشت تأسف باور این دو حاکم قدرتمند در خاورمیانه متوقف نخواهد شد. اغلب این یاداوری ها به همراه یک پیام صریح مبنی بر اینکه تنها وجود یک عامل بازدارنده هسته ای می تواند مردم کره شمالی را از سرنوشت تراژدیک مردم عراق و لیبی حفظ کند. تبلیغات کره شمالی به ما نشان می دهد که رهبران کره شمالی به چه چیزی اعتقاد دارند و اگر صادقانه بگوییم، حوادث اخیر به نظر می رسد نشان دهنده این باشد که خط استدلال آنها کاملاً بدگمانانه است. گذشته از همه اینها، سرهنگ قذافی تنها حاکم در تاریخ است که توافق کرد برنامه تسلیحات هسته ای خود را به دلیل وعده های اقتصادی غرب مبادله کند. همه ما شاهد آن بودیم که چگونه و چقدر بد همه چیز برای دیکتاتور زودباور تغییر رنگ داد. ۱۰ سال پیش، پس از اینکه توافق هسته ای با لیبی انجام شد، دیپلمات های آمریکایی گفتند که کره شمالی هم باید از تجربه قذافی درس بگیرد اما اینطور نشد. یک تفاوت این دو کشور در این است که آمریکا و جهان خارج به طور کلی هیچ راه حل مناسبی برای فشار آوردن یا حتی فریب کره شمالی برای رسیدن به توافق هسته ای ندارد. ایران یک مورد نادر از حکومت دینی و همزمان دموکراسی است، اما آنچه که واضح است، ایران کشوری است که در آن مردم حق رأی داشته و راه های مختلفی برای ابراز نظرات و نگرانی های خود دارند. شرایط در کره شمالی متفاوت است. مردم کره شمالی حق رأی ندارند یا اگر بخواهیم دقیقتر بگوییم، آنها در انتخاباتی که نتیجه آن از پیش تعیین شده است رأی می دهند. پس از آغاز انتخابات کره شمالی در اواخر دهه ۱۹۴۰، هر منطقه می تواند تنها یک کاندید داشته باشد و از سال ۱۹۵۷ گزارش های رسمی پس از هر انتخابات نشان دهنده این بوده که ۱۰۰% رأی دهندگان به کاندیدای گمارده شده توسط دولت داده رأی داده اند. شورش و تظاهرات در کره شمالی یک امر غیر قابل تصور است، شورش هایی جزئی در مسابقات فوتبال یا مراکز خرید اتفاق افتاده اما کاملا فاقد انگیزه سیاسی بوده است. اگرچه، حتی اگر تحریم های اقتصادی استانداردهای زندگی را پایین بیاورد، مردم کره شمالی احتمالاً همان کاری را که اجدادشان انجام می داده اند، ادامه خواهند داد: دهان های خود را بسته نگه خواهند داشت و هر زمانی که به آنها دستور داده شد، به راهپیمایی های دولتی خواهند شتافته و هر وقت که از آنها تقاضای اظهار نظر شود، با شوق و اشتیاق به تعریف از خانواده کیم و سیاست های وی خواهند پرداخت. در اواخر دهه ۱۹۹۰، یک قحطی گسترده حدود ۶۰۰ هزار تن را کشت؛ چیزی حدود ۲٫۵% درصد از جمعیت کل این کشور، اما هیچ شورش یا تظاهراتی گزارش نشد. در حال حاضر، شرایط تا حدودی عوض شده است: دوران نظارت از طریق بروکراسی در حال افول است. با این حال، تنها یک محرومیت اقتصادی گسترده (در صورت وجود) احتمالاً منجر به تحریک نارضایتی جدی شود. بنابراین، این دلایل رهبران کره شمالی را بر این خواهد داشت تا از اینکه تحریم ها منجر به بی ثباتی داخلی شود نگران باشند. از سوی دیگر، رهبران پیونگ یانگ زیر فشار کمی برای ارتقا استانداردهای زندگی هستند. برای آنها مهم نیست که زندگی مردم خود را بهبود بخشند. اگرچه، در سال های اخیر اقدامات زیادی برای بهبود شرایط اقتصادی انجام داده اند. با این حال، در سیستمی که اکثریت تقریباً هیچ راهی برای تأثیر بر تصمیم گیری ها ندارند، احتمال اینکه دولت به طور جدی در مسائل امنیتی برای دستاوردهای اقتصادی دست به سازش بزند، وجود ندارد. بنابراین، کره شمالی ایران نیست. روزنه های امید ایجاد شده به دنبال توافق هسته ای ایران، ممکن است باعث برخی تحرکات در اطراف پیونگ یانگ شود، اما چیزی که می توان درباره آن کاملاً مطمئن بود، این است که سرانجام این تلاش ها «هیچ» خواهد بود. رهبران کره شمالی هیچ دلیلی برای توافق هسته ای ندارند. آنها فکر می کنند که اینچنین توافقی می تواند امنیت آنها را به خطر بیاندازد و در این صورت هیچ شانس بازگشتی نخواهند داشت و آنها تنها همین را خیلی خوب می دانند.»

انتهای پیام

دیدگاه شما