جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

آجیلی در گفت‌وگو با جی‌پلاس: دانشجو باید سیاسی باشد

کد خبر: ۳۹۳۳۶۰
آجیلی در گفت‌وگو با جی‌پلاس: دانشجو باید سیاسی باشد

دکتر هادی آجیلی متولد ۱۳۶۰ عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی است و می گوید: باید بپذیریم که دانشجو جوان و هیجانی است و مسئولین نباید بابت رفتار هیجانی دانشجو عکس العملی از خود نشان دهند.خبرنگار جی پلاس با او درباره فضای فعالیت های دانشجویی گفت و گو کرده است که در ادامه می خوانید. چه تفاوتی در فضای دانشگاه و فعالیت های دانشجویی اکنون و گذشته وجود دارد؟ دوران دانشجویی من به اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ باز می گردد. آن زمان، میزان گرایش دانشجوها به مدرک گرایی صرف، کمتر بود و به همان میزان علاقه مندی به کسب علم و دانش به معنای واقعی آن بیشتر بود. در صورتی که امروزه این گونه نیست. بنابراین، به همان نسبت هم فعالیت های درون دانشگاهی که جنس علمی داشته باشد، کمتر شده است. دانشجویی که فقط برای کسب مدرک به دانشگاه آمده است جز کلاس، امتحان و نمره به چیز دیگری فکر نمی کند. در صورتی که در زمان ما فقط به کلاس و مطالب کلاسی اکتفا نمی شد. بعضاً فعالیت های جانبیمان بسیار بیشتر و پربارتر از فعالیت هایی بود که سر کلاس انجام می دادیم. اما حالا توجه دانشجویان به فعالیت های فوق برنامه دانشگاهی مثل سفرهای علمی، سمینارها و همایش ها بسیار کمتر شده است. علت اصلی را در چه می دانید؟ همان طور که قبلاً اشاره کردم، مدرک زدگی دامنگیر دانشجویان شده و باعث کاهش شور و نشاط علمی شده است. یعنی رشد مثبتی در بین دانشجویان وجود نداشته و صرفاً مدرکزدگی بوده که ما را به این نقطه رسانده است؟ خیر! سرعت رشد علمی کشور در بعضی رشته ها خوب است. اگر فضای دانشگاهی ما آرام باشد، این آرامش نه اینکه غیر سیاسی باشد، بلکه سیاست زده و جناحی نباشد، سرعت رشد علمی حفظ و حتی بیشتر هم می شود. دانشگاه، محل جولان جناح های سیاسی نیست. دانشگاه برای کشور است. دانشگاه باید به سمت منافع و خواسته های کشور حرکت کند. در حال حاضر، در فضای دانشگاه های ما واهمه ای وجود دارد مبنی بر اینکه نکند شرایطی در دانشگاه ایجاد شود که بیشتر از آنکه بر تحقیقات و آزمایشات علمی سرمایه گذاری شود، دانشجویان درگیر مسائل سیاسی شوند، این خطری جدی است. یعنی دانشجو سیاست را کنار بگذارد و تمام وقت خود را صرف کسب علم و دانش کند؟ من این را نگفتم! دانشجو باید سیاسی باشد. دانشجویی سیاسی است که می فهمد کشور چه نیازهایی دارد و بداند که کدام نیاز کشور باید برطرف شود. دانشجویی که سیاسی است، جهاد علمی می کند و صرفاً به مدرک نگاه نمی کند. وقتی می‌گویم سیاست زده نباشد یعنی به این صورت نباشد که کلاس درس و همه چیز را ول کند و فقط به دنبال دعواهای سیاسی برود. واکنش نسبت به دانشجویان و جنبش های دانشجویی را چگونه ارزیابی می کنید؟ چرا امروزه شاهد افول فعالیت های دانشجویی هستیم؟ من متخصص تاریخ فعالیت های دانشجویی نیستم. اما می‌دانم که همیشه جنبش های دانشجویی ما قبل و بعد از انقلاب حتی زمان جنگ و بعد از آن تا سال ۷۶ نیز همین وضعیت را داشته اند که برایتان می‌گویم؛ جنبش های دانشجویی همه دو گرایش کلی داشتند. یا اسلامی یا چپگرا (مارکسیستی، شبه مارکسیستی و روشنفکری مارکسیستی). هر دو طیف ها یک ویژگی مشترک یعنی عدالت طلبی و مبازره با امپریالیزم داشتند. اما از سال ۷۸ به این طرف، جنبش هایی سر برآوردند که خلاف رویه جنبش هایی بود که تا آن موقع وجود داشت. یعنی طرفدار روشنفکری به معنای لیبرالیسم بودند. این مسیر قائله ۱۸ تیر ۷۸ را ایجاد کرد و بعد از آن در جریان سال ۸۸ این موضوع تکرار و باعث شد که حاکمیت نسبت به جنبش های دانشجویی سخت گیرانه برخورد کند و جلوی فعالیت برخی از جنبش ها را بگیرد. چرا با این جنبش ها سختگیرانه برخورد شد؟ رفتار ساختارشکنانه در هیچ کجا قابل قبول نیست. بعد از اتفاقات سال ۸۸ در برخی دانشگاه ها سختگیری افراطی بود که منجر به اتمام فعالیت های دانشجویی در آنها شد. در صورتی که نظر حاکمیت بسته شدن فضای دانشگاه ها نبوده و نیست، بلکه فضای نشاط، شور علمی، کرسی های آزاد اندیشی و رد و بدل نظریات مخالف در دانشگاه ها در نظر است. ما باید بپذیریم که دانشجو جوان و هیجانی است و مسئولین نباید بابت رفتار هیجانی دانشجو عکس العملی از خود نشان دهند. البته تا زمانی که به توهین و فحاشی کشیده نشود. آزادترین فضا در کشور باید دانشگاه باشد. باید گشایشی در فضای دانشجویی ایجاد شود. تشکل های مختلف بیایند، با هم تعامل کنند، مناظره های مختلف برگزار کنند. دانشگاه محل همین برنامه هاست. وظیفه جنبش دانشجویی چیست؟ به سوال کشیدن و به پاسخگویی کشاندن مسئولین کشور وظیفه جنبش های دانشجویی است. ولی در عین حال، دانشجویان باید هوشیار باشند. نباید دستاویز و ابزاری برای جریانات سیاسی شوند که نتیجه آن جز سرخوردگی از خودشان هیچ چیز دیگری نخواهد بود.

انتهای پیام

دیدگاه شما