جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گفت و گوی جی پلاس با فرزند شهید خبرنگار صارمی: هرگز به خبرنگار شدن فکر نمی کنم

کد خبر: ۳۹۲۶۱۴
گفت و گوی جی پلاس با فرزند شهید خبرنگار صارمی: هرگز به خبرنگار شدن فکر نمی کنم

خبرنگارها، قشری هستند که بعد از کارگران معدن، مفتخر به دریافت لقب «دشوارترین شغل جهان» شده اند. هر جا که سختی و خطر با هم باشد، حتماً خبرنگاری هم آنجا هست. با این حال هستند کسانی که با دانستن این دشواری ها با علاقه وارد این کار می شوند تا صدای رسای کسانی باشند که نمی توانند حرفشان را به دیگران برسانند. «شهید محمود صارمی» هم از این قاعده مستثنی نبود.۱۷ مرداد ماه سال ۷۷ کسی فکرش را نمی کرد که ارسال خبر کوتاه «مزار شریف سقوط کرد» آخرین تیتر کار خبری شهید صارمی باشد. سینا صارمی پسر اوست و آن زمان چهار سال ونیمه بوده و سختی های بعدی زندگی موجب شده تا او با صراحت بگوید علاقه ای به شغل خبرنگار ندارد و هرگز وارد این کار نخواهد شد. تازه چه خبر؟ شنیدم کار می کنی... تازگی مجوز گرفتم البته موقت!!! چون تازه شروع کردم نمی توانم بگم کار می کنم. مجوز برای چه کاری؟ راه اندازی چایخانه. حالا چرا چایخانه؟ ‌ این هم شغلی است ضمن اینکه تخصصی لازم ندارد، سرمایه زیادی برای راه اندازی اش نمی خواهد. نیاز به یک جای بزرگ هم ندارد و می شود با مغازه ۳۰-۴۰ متری شروع کرد. البته شروع هر کاری سختی خودش را دارد. برای گرفتن مجوز آن قدر دویدم که گاهی تصمیم گرفتم بی خیالش بشوم. از تیرماه سال گذشته به دنبالش بودم تا حالا که یک مجوز موقت گرفتم. دانشگاه چطور؟ در دانشگاه آزاد داروسازی می خوانم. سراسری قبول نشدی؟ قزوین قبول شدم اما نرفتم. چرا؟ دور بود، می خواستم نزدیک مادرم باشم. خُب! این جوری بزرگ می شدی. آنقدر سختی کشیدم که حالا می توانم بگویم بزرگ شدم. از سهمیه ات برای قبولی در دانشگاه استفاده نکردی؟ استفاده کردم. چه حسی درباره استفاده از سهمیه داشتی دلت می خواست که از آن استفاده نکنی؟ جدای از موضوع خودم، کسانی که از سهمیه استفاده می کنند حقشان است. با این حساب حق خودت هم می دانی که از سهمیه استفاده کنی؟ ‌بله! ببینید در تمام سال های کودکی و نوجوانی ام نبود پدرم را حس کردم. او برای اهداف ملت و کشورش دور از خانه و خانواده اش به شهادت رسید. بنابراین، من استفاده از سهمیه را حق خودم می دانم. ضمن اینکه دادن چنین امتیازاتی به برخی افراد یا خانواده ها، خاص ایران نیست و‌ در تمام دنیا و بیشتر کشورها شهدا جایگاه خاصی دارند و به خانواده و فرزندان شهدا و قهرمانان ملی امتیازاتی داده می شود. خیلی ها در دانشگاهی که درس می خوانم از سهمیه استفاده می کنند و مثل من معتقدند که سهمیه حق آنان است اما بیشترشان دوست ندارند کسی بفهمد که از سهمیه استفاده کرده اند. تنها تعداد محدودی با افتخار می گویند که فرزند شهید یا جانباز هستند. این تناقض از کجا می آید؟ این قضیه در جامعه ما خیلی بد جا افتاده. خیلی ها فکر می کنند که ما حق دیگران را ضایع کرده ایم و توانایی قبول شدن در دانشگاه را نداشتیم یا به عبارتی لیاقت حضور در دانشگاه را نداریم. حالا با یک چنین دیدگاهی در جامعه نسبت به دانشجویی که از سهمیه استفاده کرده شما چه کردی؟ مدتی این مساله را پنهان می کردم اما دیدم تعدادی از فرزندان شهدا و جانبازان با افتخار این موضوع را مطرح می کنند و معتقدند پدرانشان برای اعتلای کشور در جایی دور از خانواده و رفاه کار و تلاش کرده اند و در نهایت مظلومیت به شهادت رسیده اند. ‌البته من چون پدرم را در سن کم از دست دادم راحت تر با آن کنار آمدم اما تعدادی از دوستانم پدرانشان جانباز بودند و جلوی چشم آنان ذره ذره آب شدند تا شهید شدند، شرایط برای این افراد خیلی سخت تر است. یکی از بزرگترین ترس های زندگیم این است که مبادا مادرم را از دست بدهم، خیلی دعا می کنم که زودتر از مادرم بروم تا نبود مادرم را نبینم. خیلی به این جور چیزها فکر می کنی؟ ‌زیاد. وقتی می بینم مادرم دارد جلوی چشمان من پیر می شود، خیلی غصه می خورم. IMG_5525_1 مادرتان شاغل هستند؟ بله! مادرم در دانشگاه علوم ارتباطات با گرایش روزنامه نگاری درس خوانده بود. بعد از شهادت پدرم خیلی ها گفتند برو و به جای همسرت مشغول شو. اما سه سال بعد مادر در آزمون ورودی شرکت کرد و بعد از قبولی در خبرگزاری استخدام شد. تو چرا خبرنگار نشدی؟ شاید خبرنگاری از مشاغل خوب و جذاب دنیا باشد اما من همیشه گفته ام که این شغل را دوست ندارم. حتی امسال وقتی آقای روحانی به خانه ما آمدند به ایشان هم گفتم که هرگز وارد این عرصه نخواهم شد. به هر حال پدر و مادرها روزی از دنیا می روند مثل همه آدم های دیگر. این درست است. ولی به هر حال، وقت هایی خیلی دلم می خواست که پدرم را کنارم داشته باشم و به همین خاطر بیشتر برای مادرم نگران می شوم. نبود پدرت چقدر اذیتت می کند؟ بچه که بودم، این موضوع زیاد ناراحتم نمی کرد. اما حالا خیلی وقت ها جای خالی اش را با تمام وجودم حس می کنم و تنهایی مادرم همراه با سختی های زندگی باعث می شود فکرکردن به پدرم همه زندگیم را پر کند. با فرض اینکه اگر پدرت جانش را در راه خبرنگاری از دست نداده بود چی؟ باز هم خبرنگار نمی شدی؟ اگر بی خیال خبرنگاری پدرم بشوم، مادرم همین شغل را دارد. من سختی کارشان را می بینم. می دانم که این کار جذابیت های خودش را دارد اما با این همه علاقه ای به این شغل ندارم. پس مادر خیلی شجاعی دارید که حاضر شده بعد از شهادت پدرتان وارد این کار شود و در همان حرفه ای کار کند که بعضی معتقدند در شهادت پدرت مقصر بوده ... ‌مادرم زن خوبی است. برای من زحمت زیادی کشیده و با توجه به شرایط پیش آمده در این سال ها زندگی راحتی نداشته است. اما هر شغلی ویژگی ها و جذابیت های خودش را دارد. به هر حال بسیاری این شغل را با تمام سختی ها و جذابیت هایش دوست دارند اما من دوست ندارم مادرم خبرنگار باشد. در مورد اینکه چه چیزهایی مقصرند هم باید بگویم مرگ و زندگی دست خداست. شغل خبرنگاری هم طوری است که باید در صورت نیاز، خبرنگار در مناطق جنگی و بحران زده حضور یابد که این مساله تبعات خودش را هم دارد و برای همین هم دلم می خواهد مادرم شغلش را عوض کند. کسی که وارد این کار می شود عاشق آن است وگرنه دوام آوردن در آن کار سختی است. درست است! اما من به شدت، دنبال این هستم که مادرم شغلش را عوض کند. خودش هم راضی شده و با یکی از مسئولین حرف زدیم و او هم قول داد که در این باره کمک کند. حس می کنی در حقت اجحاف شده؟ بله! بی تعارف می گویم در ایران سیاست های چندگانه در مواجه با خانواده های شهدا و جانبازان وجود دارد. برخی سازمان ها و وزارتخانه ها حمایت خوبی از خانواده های شهیدشان دارند اما در برخی سازمان ها قضیه کاملاً برعکس است. بنیاد شهید و امور ایثارگران نیز از این قاعده مستثنی نیست. می دانم بسیاری از خانواده شهدا از امکانات و تسهیلاتی که بنیاد در اختیار آنان قرار داده استفاده کرده اند، اما وقتی من برای شروع کارم درخواست مبلغی وام کردم مسئولان قول مساعد دادند و در حالی که مبلغ وام به یک سوم اولیه کاهش یافته است، بعد از گذشت چند ماه هنوز موفق نشده ام این وام را دریافت کنم. چه حسی داری وقتی که می دانی یک روز ملی برای یک قشر خاص این جامعه به نام پدرت ثبت شده؟ حس بسیار خوشایندی است، وقتی می بینی نام پدرت به این مناسبت در یادها می ماند. اما در سال های اخیر سر همین نامگذاری هم حرف و حدیث هایی مطرح شده است. چه حرف و حدیثی؟ من برای تمامی شهدای عرصه رسانه و خبر احترام ویژه ای قائلم اما برخی در سال های اخیر کارهایی انجام داده اند که اصلاً در شان شهید یا شهدا نیست. روزخبرنگار ، یادآور تمامی شهدایی است که برای آگاهی و اطلاع رسانی به شهادت نایل آمده اند اما برخی مرتب این طرف و آن طرف می روند که این مناسبت به جای ۱۷ مرداد، آذر ماه و مصادف با سقوط هواپیمای سی ۱۳۰ برگزار شود. مطمئنم خود شهدای آن روز هم در زمان حیاتشان در ۱۷ مرداد و روز خبرنگار مورد تجلیل و تقدیر قرار گرفته اند. در ضمن مسئولان خیلی قول ها می دهند که در حد شعار می ماند و اتفاق دیگری نمی افتد. یا در مورد دیگری مثلا همان سالی که پدرم در افغانستان شهید شد، وزارت ارشاد مبلغی پول در اختیار خبرگزاری قرار داد تا یک واحد آپارتمان به خانواده ما (شهید صارمی) داده شود، در حالی که آن زمان خبرگزاری پروژه سعادت آباد را هم در کنار پروژه مهر شهر داشت، اما در حالی که برخی روزنامه های کثیر الانتشار در مورد اهدا یک واحد آپارتمان به خانواده شهید نوشتند، خبرگزاری یک واحد نیمه کاره در طبقه چهارم مهرشهر به خانواده شهید داد که کلید آن، سال ۸۰ به مادرم داده شد و از همان سال قسط ۱۵ ساله آن شروع شده و در حالی که این واحد کلنگی شده اما هنوز اقساط آن تمام نشده و سند هم ندارد!!! این در حالی است که به بسیاری از خانواده شهدا خانه اهدا شد و هیچ هزینه ای هم دریافت نشده است. برنامه ات برای آینده ات چیست؟ فعلاً مهم ترین کاری که باید بکنم، درس خواندن است بعد شاید داروخانه بزنم. البته به نماینده مجلس شدن هم فکر می کنم و جزو برنامه هایم است. چرا نماینده مجلس؟ از سیاست بدم نمی آید. از خبرنگاری دل خوشی نداری اما از سیاست بدت نمی آید. هر دو مخاطرات خاص خودشان را دارند و می دانم صدای سیاستمداران بدون خبرنگاران به جایی نمی رسد اما با این حال احساسم نسبت به شغل خبرنگاری تغییر نمی کند و من هیچ علاقه ا ی به شغل خبری ندارم. اولین باری که فهمیدی پدرت نیست و دیگر قرار نیست باشد کی بود؟ ‌مادرم می گوید همان روزهای اول بعد از شهادت پدرم وقتی من سراغ پدرم را گرفتم به من گفته است که دیگر منتظرش نباشم اگر چه خودش سال ها طول کشید تا این واقعیت را باور کند. گاهی آرزو می کنم برادر یا خواهری داشتم تا این حد تنها نبودم و مادرم کمتر احساس تنهایی می کرد. بعدها که شیوه شهادت پدرت را فهمیدی چطور با آن کنار آمدی؟ آخرین باری که پدرم به تهران آمد برای گذراندن نقاهت بعد از عمل آپاندیس بود. اما تماس های پشت سر هم و اصرارهای مسئولان کشور و مدیران خبرگزاری باعث شد تا با توجه به حس مسئولیتی که پدرم داشت پیش از بهبودی کامل راهی این افغانستان شود. پدرم چند روز بعد از آخرین حضورش در افغانستان و بعد از خبر سقوط مزار شریف همراه کارمندان کنسولگری توسط طالبان یا شاید هم نیروهای پاکستان در نهایت مظلومیت و کاملاً بی دفاع به شهادت رسید. در بین وسایلی که پدرم دارد، چرکنویس خبرهایی هست که در مورد شناسایی قبرهای دسته جمعی است. شاید او هرگز تصور نمی کرد که خودش و دوستانش را در یک گور دسته جمعی بگذارند و بارها اجسادشان برای پنهان کردن این جنایت بارها و بارها جابه جا شود. جز خانواده ما سایر خانواده شهدای مزارشریف با همکاری وزارت خارجه به این شهر سفر کرده و محل شهادت را از نزدیک دیده اند، البته کسی از ما برای رفتن به این سفر دعوت نکرد اما اگر هم به ما خبر می دادند من نمی گذاشتم مادر برود. برنامه ای داری که برای ادامه تحصیل به خارج از کشور بروی؟ ‌فعلاً که در ایران ماندگارم. یعنی اگر موقعیتش باشد نمی روی؟ ‌مادرم اینجاست... خانه ام اینجاست....کجا بروم؟! من کشورم را دوست دارم، ضمناً برای داشتن زندگی و کار خوب نباید خارج از ایران دنبالش بگردی. مذهبی هستی؟ ‌نمی دانم منظورتان از مذهبی بودن چیست. بچه مسلمانم و می دانم برای آرامش خودم باید به ارزش ها و باورهای دینی ام احترام بگذارم. همه عقاید و باورها در جای خودشان محترم هستند. چقدر امام خمینی (س) و افکار او را می شناسی؟ چیز زیادی در مورد ایشان نمی دانم و دانسته هایم در حد اطلاعاتی است که در مدارس یا برنامه های تلویزیونی ارائه می شود. به جز این، چیزی از افکار و دیگر عقاید امام خمینی(س) خبر داری؟ خیر! فکر می کنم بیشتر جوان ها همانقدری می دانند که من می دانم. این به عهده مسئولان فرهنگی کشور است که با ساخت برنامه هایی، امام خمینی (س) و اندیشه های او را به جامعه معرفی کنند. این نبود شناخت فقط مختص امام نیست، جوانان و نوجوانان ایرانی چیز زیادی هم از جنگ و شهادت و سایر ارزش ها نمی دانند. بیش از ۶۰ سال از جنگ جهانی دوم گذشته است اما نکته جالب این است که فیلم سازان و هنرمندان غربی با گذشت این همه سال هر بار از زاویه ای جدید به این موضوع می پردازند و باور کنید که حتی جوانان ایرانی هم در مورد این جنگ بیشتر از دفاع مقدس می دانند. اما فکر می کنم خودم هم باید تلاش بیشتری کنم تا اطلاعات بیشتری درباره انقلاب و امام (س) کسب کنم. انتهای پیام

انتهای پیام

دیدگاه شما